รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๔๐

        นพนิตเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาเดินกลับเข้ามาหาพี่นัทของเขา  “ยิ้มแบบนี้ มีความสุขอะไรที่ไม่ได้เกิดจากนพเหรอครับ”  

        “พี่สมหวังเรื่องธุรกิจน่ะ”  

        “นพดีใจด้วยนะครับ”  

        “นพอยู่กับพี่ไปจนตายจากกันนะ”  

        นพนิตยิ้มให้กับความแปลกในคำพูดของพี่นัท   “พี่มาแปลกนะเนี่ย”

        “พี่พูดจริงนพรู้มั้ยว่าก่อนนี้ พี่ทำธุรกิจอะไรก็เดินหน้ายากมาก กว่าจะได้กำไรเป็นกอบเป็นกำต้องใช้เวลา และความอดทนมาก

        แต่พอนพมาอยู่กับพี่ดวงนพคงจะส่งเสริมพี่ พี่ทำการงานอะไรก็สำเร็จอย่างง่ายดาย”   ณัฐกนกกอดเด็กหนุ่มของเขาแล้วฝังจมูกเขาที่แก้มนพนิตอยางมันเขี้ยวและสูดดมความหอมของผิวพรรณเข้าไปเต็มปอดดดด 

        แทนที่จะขัดขืนนพนิตกลับดันใบหน้าเขาไปชิดหน้าของพี่นัทมากยิ่งขึ้น  

        “อยู่กับพี่ไปตลอดนะ”

        “กลัวแต่พี่นัทจะเบื่อนพก่อนน่ะสิ”  

        “พี่ไม่มีทางเบื่อหรอกมีแต่จะรักมากขึ้น.. มากขึ้น..  รู้มั้ย?..ตั้งแต่นพมาอยู่กับพี่ ทุกอย่างพี่ดีขึ้นหมดเลย ทั้งธุรกิจ การงาน การเงิน”  

        “งั้นต้องแบ่งเงินนพใช้มั่งสิ”   พร้อมกับแบบมือขอตัง  

        พี่นัทจูบที่ฝ่ามือนั่นแทน   “พี่เข้าเงินให้นพเดือนละแสนนะยังจะขออีกเหรอ?” 

        นพนิตตาโต!!

        เขารีบหุบมือที่แบเมื่อครู่ทันที  “นพไม่รู้ครับ นพขอโทษแต่พี่นัทให้นพมากเกินไปนะครับ  นพก็กินก็อยู่กับพี่นัท ไปไหนพี่นัทก็เลี้ยงตลอด นพไม่เห็นต้องใช้เงินอะไรเลยเลย”

        ก็นพนิตไม่เคยเช็คเลยว่า บัญชีเงินเดือนที่เขนทำให้เขานั้น  มีเงินเข้าบ้างหรือเปล่า?   มารู้ความจริงเอาวันนี้เอง 

        “ไม่ได้ใช้ก็เก็บไว้  พี่ให้”  

        นพนิตกอดพี่นัทของเขาอีกครั้ง 

        อั้มเริ่มงานบริหารโรงเรียนการแสดงอย่างจริงจัง   นัทเลือกให้อั้มนั่งทำงานใกล้ๆกับฝุ่นดินโดยอ้างกับทุกคนว่า .. “เผื่ออั้มมีอะไร จะได้ปรึกษาฝุ่นดินได้เลยไม่ต้องเสียเวลาเดินไปหา คล้ายๆ กับ วันสต๊อบเซอร์วิสนั่นแหละ”  

        แม้ฝุ่นดินกับอั้มจะเข้าใจจุดประสงค์ของนัททั้งทางตรงที่อยกาให้ปรึกษางานกัน และทางอ้อมที่อยากใหใกล้ชิดกัน   แต่ก็ยังรู้สึกเก้อเขินอยู่ดี  

        ก็คนที่เคยรักกันมากเมื่อสิบกว่าปีก่อน  แล้วเลิกรากันไปด้วย โดยมีสัญญาลูกผู้ชายว่าจะไม่กลับมาหากันอีก   ทั้งสองจึงแทบจะะไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย 

        จนมาตอนนี้..เมื่อต้องนั่งทำงานข้างกัน ต้องเห็นหน้ากันเกือบตลอดวันมันก็หาเรื่องคุยกันยากอยู่  จะถามเรื่องไร้สาระแบบที่เด็กวัยรุ่นเค้าจีบกัน  มันก็รู้สึกแปลกๆก็ทั้งคู่เป็นผู้บริหารบริษัทไปแล้ว มิใช่แค่เด็กที่เริ่มรักกัน

        พักเที่ยง   ปณาลีกับอุรวีชวนเพื่อนรักที่กลายเป็นผู้บริหารทั้งคู่ไปทานอาหารเที่ยงด้วยกัน   ณัฐกนกกับนพนิตจึงขอตามไปด้วย   ทั้งหกจึงเดินไปที่เรือนปาริชาตพร้อมๆกัน  

        หลังจากที่นั่งโต๊ะรียบร้อยและสั่งอาหารกันเสร็จสรรพ  การเม้ามอยก็เริ่มต้นขึ้น..    

        “ถ้าต้นน้ำมาอีกคนนี่ครบองก์เลยนะเนี่ย”  อุรวีแซวผองเพื่อน  

        “ครบองก์อะไรเหรอครับพี่วี”   นพถามอย่างงง งง

        “ก็..”  อุรวีทอดเสียงและปรายตาไปมองอาการแต่ละคน    

        แต่ละคนก็มองหน้ากันไปมาแต่ก็มีแต่รอยยิ้มกัน ไม่มีใครแสดงอาการในเชิงปฏิเสธ 

        “จะเล่าก็เล่าเถอะผ่านมากันจนปูนนี้แล้ว”  นัทเป็นตัวแทนอนุญาต  

        อุรวีจึงเล่าให้เด็กหนุ่มฟัง..   “เมื่อก่อน คุณนัทจะควงฝุ่นดินไปโน่นไปนี่เป็นประจำเพราะที่บ้านทั้งสองอยากให้ให้คบกัน” 

        “พี่นัทกะพี่ฝุ่นเลยสนิทกันมาก”   นพนิตผสมโรง 

        “ช่ายยยยย”   ปณาลีตอบแทน

        “ทีนี้นะ”   อุรวีเม้าอย่างออกรส   “พอฝุ่นดินพาคุณนัทมาที่ ม.  อั้มซึ่งตั้งท่าจะจีบฝุ่น แต่ก็ไม่กล้าจีบซะที ก็คิดว่าทั้งสองเป็นแฟนกันทั้งรู้สึกออกหัก ทั้งเสียใจ โอ๊ย.. สารพัดอารมณ์”  

        “เว่อร์ไปล่ะวี”   อั้มเบรคเพื่อน  

        แต่ไม่สำเร็จ!!   

        ปณาลีเม้าต่อ  “อั้มไม่มองหน้าคุณนัทตั้งนาน  จนคนที่เฉลยให้พวกเรารู้ความจริงคือต้นน้ำเพราะคุณนัทจีบต้นน้ำ”  

        “เท่านั้นแหละนพพวกเรากลายเป็นแก๊งใหญ่เลย  คุณนัทคู่ต้นน้ำ  ฝุ่นกะอั้ม พี่เลยจำใจคู่กะวี”  อุรวีแซวตัวเองกะเพื่อน 

        อินทรเดินถือจานอาหารออกมาเสริฟเขาวางตรงหน้าอุรวี 

        “พี่อินหล่อจัง”   อุรวีแซวด้วยคำพูดและสายตา

        อินทรยิ้มตอบอย่างมารยาทดี   “ทานอาหารให้อร่อยนะครับ”   แล้วเขาเดินกลับเข้าครัวไป 

        ปล่อยให้อุรวีมองตาค้าง!! 

        จนทุกคนในโต๊ะอาหารหัวเราะออกมาแล้วก็เอ็นจอยอี๊ทติ้งกันไป

        นพนิตขออนุญาตเอาหนังสือการแสดงที่เป็นภาษาอังกฤษของครูโชมาอ่าน เพื่อเสริมความรู้ให้ตนเอง  และทดลองแปลเพื่อทบทวนภาษาอังกฤษไปในตัว  แล้วนพจะส่งให้ครูโชอ่านตรวจทานอีกครั้ง   

        มีสัญญาณไลน์เข้าดังขึ้น   นพนิตจึงหยิบมือถือขึ้นมาดู   

        ..“พี่นพไม่ต้องมารับทูนะครับ” ..

        .. “ฝากบอกอานัทด้วยนะครับ”.. 

        ..“ไม่ต้องให้พี่บุษมารับนะครับ” .. 

            นพนิตแปลกใจ และไม่รู้ว่าว่าทบทูจะกลับบ้านอย่างไรเขาไลน์ถามกลับไป แต่ทบทูก็ไม่อ่านและไม่ตอบอะไรเลย   นพนิตทำได้อย่างเดียว คือเดินเอามือถือเขาไปให้พี่นัทอ่าน  

            ณัฐกนกรับรู้แล้วก็ไม่ออกความเห็นอะไร

        “พี่นัท..แล้วทูจะกลับมายังไง  ถามไปก็ไม่ตอบ  นี่.. อีกแป๊บโรงเรียนก็เลิกแล้ว  ให้นพขับรถไปรับทูนะ”   พูดจบเขาก็จะเดินออกไป  

        “นพ”   พี่นัทเงยหน้ามาสบตานพด้วยแววตาที่นพต้องหยุดขยับตัว   

        “นพแค่ห่วง..”

        “ทูอายุห่างจากนพแค่ปีสองปี  แล้วก็รู้จักที่นี่มากกว่านพอีก  นพจะห่วงอะไรเค้ามากขนาดนี้”   คนพี่ชี้แจง  

        “เอ่อออ..”   คราวนี้เป็นคนน้องพูดไม่ออก       

        คนพี่มองหน้าคนน้องเหมือนในใจเขาจะครุ่นคิดอะไรบางอย่าง  “นพ..”  คนพี่เม้มปากตัดสินใจ   “นพเคย.. ห่วง .. พี่บ้างมั้ย?” 

        นพนิตมองหน้าพี่นัทของเขา 

        ในแววตาที่มองมา.. นพนิตรู้สึกได้ถึงความห่วงหา และปรารถนาบางอย่าง..  นพนิตยิ้มให้กำลังใจพี่นัทของเขา   “พี่นัทเก่งมากขนาดนี้ จะให้นพห่วงอะไรอีกล่ะ”

        คนพี่ขยับตัวเขาหา  

        คนน้องทั้งถอยทั้งเบี่ยงตัวหลบ

        พี่นัทเดินมาจนตัวเขาชิดกับตัวนพ   “แต่พี่ก็อยากมีคนห่วงบ้างนะ”  

        นพนิตสบตาพี่นัทของเขาและส่งยิ้มให้   “นพเป็นกำลังใจให้พี่นะ  แต่ตอนนี้ พี่นัทถอยตัวออกไปก่อนเถอะเดี๋ยวเป็นข่าวอีก”  

        พี่นัทยิ้มให้และยอมขยับตัว  จนนพนิตออกมาจากมุมที่ยืนอยู่เมื่อครู่ได้ และเดินกลับไปที่ของตน

        ไม่นาน..   เขนปรากฏตัวขึ้นที่สำนักงานของณัฐกนก  เขาแต่งชุดสูทสีหนักอย่างสุขุมแลเดินเข้าสำนักงานอย่างคุ้นเคย  

        “คุณนัท”  

        ณัฐกนกหันไปมองที่มาของเสียงนั่น   “เขนนนนน”  เขาเรียกชื่ออย่างดีใจ  “แต่งตัวแบบนี้ แสดงว่าพ่อนัทยอมรับในตัวเขนแล้วใชไหม?”  

        “ครับคุณนัทเป็นไงบ้าง?”  

        “ที่นี่ดีไม่มีปัญหา เพราะทีมงานทุกคนรู้จักกันหมด และไว้ใจได้ทุกคน” 

        “คิดถึงคุณนัทเหลือเกิน”  

        ณัฐกนกตอบแทนความดีของเขนด้วยการโอบกอดเขา   

        “ตอนนี้มันพักที่โรงแรมเก่าๆแถวข้าวสาร ไม่เป็นเป้าสายตา คุณนัทจะให้เขนทำยังไงก็ได้ บอกมาคำเดียว”   เขนบอกนัททั้งที่ยังโอบกอดกันอยู่  

        “ทำอย่างนึง  ที่ทำให้เขนสบายใจ  และให้นัทมั่นใจขึ้น”   นัทบอกเขน ขณะที่คลายอ้อมกอด  

        เขนมองหน้านัทด้วยความงง 

        นัทยื่นหน้ามาใกล้ๆเขน   “หาวิธีดักฟังมัน  นัทอยากรู้ว่ามันคุยอะไรกับลูกมัน” 

        เขนเข้าใจความหมายประโยคที่คุณนัทพูดกับเขาก่อนนี้ทันที .. ถ้าพ่อลูกคุยกัน แล้วสรุปได้ว่า.. ลูกมันมาอยู่กับพี่นัทด้วยใจจริงๆเขนคงสบายใจ และนัทจะมั่นใจขึ้น ..

        “แต่..!!”  

        “ถ้าผลเป็นตรงกันข้าม”   ณัฐกนกพูดอย่างเลือกเย็น   “ก็ปิดจ๊อบ”  

จบตอน ๔๐