เอลิออสพยายามระงับความโศกเศร้าและความโกรธที่เข้ามาปกคลุมใจของเขาอย่างช่วยไม่ได้ เขานั้นรู้ดีว่าเขาจะไปโทษเซลีนหรือท่านพี่ของเขาไม่ได้ เพราะพวกเขานั้นต่างก็ไม่ได้ทำอะไรที่มันผิดไปเลย เขาจึงทำได้แต่พยายามระงับความรู้สึกของตัวเองและพยายามทำความเข้าใจให้มากที่สุด
เอลิออสได้ออกมาจากเมืองชั่วคราวเขาก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปในป่าเพื่อที่จะฝึกฝนร่างกายของตัวเองและทำใจลืมเื่ที่ผ่านมา
หกวันที่ผ่านไป
เอลิออสก็ได้เดินทางไปด้วยและสู้กับสัตว์ป่า สัตว์อสูรระดับต่ำต่างๆ เขาเป็ทั้งนักรบระดับสองดาวขั้นกลาง ัทั้งนักธนูระดับสูงขั้นกลางและนักเวทย์ระดับก่อตั้งขั้นต่ำ ทำให้เขาจัดการพวกสัตว์ป่าระดับต่ำได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร
ในขณะนี้เอลิออสก็ได้พบสัตว์ป่าอยู่ตัวนึงจากที่เขาสำรวจดูแล้วนั้น เสือตัวนี้ก็เป็แค่สัตว์ป่าระดับต่ำเช่นกัน แต่มันก็มีรูปร่างที่ใหญ่ั์เกินเสือทั่วๆไปเป็อย่างมากแต่ก็ไม่ได้ทำให้เอลิออสกังวลเลยแม้แต่น้อย
เอลิออสพลันหยิบดาบสีดำของเขาขึ้นมาและตั้งท่าที่จะเข้าโจมตีมันอย่างไว
เมื่อเสือดำั์ตัวนี้ััได้ถึงอันตรายจากตัวของเอลิออสแล้วนั้น มันก็รีบวิ่งโจมตีเข้าใส่ตัวเอลิออสโดยไม่บอกไม่กล่าวก่อนเลย เเอลิออสใเล็กน้อยหน่อยแต่เขาก็รีบะโไปด้านข้างเพื่อหลบอย่างว่องไว เมื่อเสือดำโจมตีพลาด เอลิออสที่อยู่ทางด้านข้างของมันก็รีบหันดาบสีดำที่มีไฟสีแดงที่ครอบอยู่ที่ดาบเข้าไปฟันบนตัวมันอย่างจัง
เคร้งง--
แต่...
"ฟันไม่เข้า?! หรือว่าเป็สัตว์อสูรระดับสามดาว?!"
เอลิออสเผยสีหน้าใออกมา
เสือดำตัวนี้ก็ไม่ได้สนใจการโจมตีของเอลิออสแม้แต่นิดเดียว มันเพียงหันกลับมามองที่เขาและรีบวิ่งเข้าใส่พร้อมกับกรงเล็บที่แหลมคมโดยหวังว่าจะตะครุบเหยื่อตัวนี้ได้สำเร็จซึ่งมันก็เป็ไปดั่งที่มันหวังเพียงแต่กรงเล็บของมันเพียงเฉียดไปโดนเขาเล็กน้อยเท่านั้นเอลิออสนั้นก็ได้หลบกรงเล็บอย่างฉิวเฉียดทำให้มันเริ่มโมโหขึ้นมา การโจมตีของมันก็เริ่มเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"สัตว์อสูรระดับสี่ดาว.. ไม่สิ สัตว์อสูรระดับห้าดาวต่างหาก!"
เอลิออสแทบจะไม่เชื่อตัวของตัวเองถึงแม้ว่าเอลิออสนั้นจะหลบการโจมตีของมันอย่างฉิวเฉียดบ้างบางครั้ง แต่การโจมตีส่วนมากของมันก็ฝากรอยแผลมากมายอยู่เต็มตัวของเขาทำให้ร่างกายของเขานั้นแทบจะถูกชโลมด้วยสีแดงทั้งตัวด้วยสีของเื
เอลิออสจึงไม่ได้ดื้อรั้นที่จะต่อสู้กับมันอีกต่อไป เขาในตอนนี้าเ็เป็อย่างมาก แต่ถึงแม้ว่าเขาอาจจะไม่ได้าเ็เลย เขาก็ไม่มีทางสู้เสือดำตัวนี้ได้เลยเขาเป็เพียงแค่นักรบระดับสองดาวขั้นกลาง แต่จะให้ต่อสู้กับสัตว์อสูรที่อยู่ระดับห้าดาวแบบนี้? มันเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน
ถ้าหากศัตรูของเขานั้นเป็มนุษย์อย่างกับตัวของเขา เขานั้นก็พอมีวิธีต่อสู้หรือจัดการศัตรูได้อยู่บ้าง แต่กับสัตว์อสูรที่โจมตีเข้ามาด้วยสัญชาตญาณล้วนๆโดยที่ไม่ได้มีความติดวิเคราะห์เลย มันยิ่งยากเข้าไปใหญ่
เอลิออสก็อดกลั้นความเ็ปโดยที่เขาก็พยายามวิ่งหนีด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่มีแต่เขานั้นมีเพียงแค่ขาสองขา แต่เสือดำมันมีถึงสี่ขา ถึงแม้ว่าเขาจะวิ่งเร็วสักเท่าไหร่มันก็ยังคงวิ่งตามอยู่ใกล้ๆอยู่ตลอดเหมือนกับว่ามันกำลังออมแรงให้ เพราะถ้ามันวิ่งอย่างเต็มกำลังล่ะก็ มันสามารถวิ่งไปกัดหัวของเขาไปได้อย่างแน่นอน
เอลิออสวิ่งไปสักพักนึง เขาก็ได้เห็นว่าเสือดำไม่ได้วิ่งตามเขามาแล้ว
"แฮ่ก แฮ่ก-- วงเวทย์ป้องกันงั้นรึ?"
วงเวทย์ป้องกันเป็วงเวทย์ที่คอยป้องกันเพื่อไม่ให้สัตว์ร้ายได้เข้ามาในพื้นที่แห่งนี้โดยที่ผู้ที่จะสามารถสร้างวงเวทย์ที่แข็งแกร่งนี้ได้ก็ย่อมต้องเป็นักเวทย์ที่แข็งแกร่งเท่านั้น
ส่วนมากวงเวทย์พวกนี้จะปรากฏอยู่ล้อมรอบหมู่บ้านและเมืองต่างๆที่มีผู้คนอาศัยอยู่เพื่อที่จะไม่ให้สัตว์อสูรได้เข้าไปเดินเล่นและฆ่าชาวเมืองไปนั้นเอง
เอลิออสก็หันมองดูรอบๆบรรยากาศก็เหมือนป่าปกติแต่สามารถััได้ถึงกลิ่นอายของคลื่นพลังและความแข็งแกร่งออกมาได้
"ผู้ใดกันที่อยู่ในที่แบบนี้?"
เอลิออสพลันแปลกใจขึ้นมา แต่ไม่นานสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนมาเป็สงสัยหนักยิ่งกว่าเดิม
เมื่อเขาได้นึกถึงสัตว์อสูรที่ผ่านมา..
"สัตว์อสูรระดับห้าดาวมันไม่น่าจะอยู่แถวนี้นี่? เเสียแต่ว่าข้านั้นได้เดินทางมาเกือบถึงราชอาณาจักรใหญ่แล้ว?"
ราชอาณาจักรใหญ่
= ราชอาณาจักรฟรานซิส
ผู้ปกครองก็คือ..
องค์จักรพรรดิิอัลเฟรด
ซึ่งอาณาเขตเมืองแลคซัสนั้นก็เป็เมืองที่อยู่ใต้การปกครองของราชอาณาจักรใหญ่นั้นเอง
แต่เดิมทีสำหรับผู้คนทั่วไปการเดินทางมาถึงราชอาณาจักรใหญ่ต่างก็ใช้เวลาสองสัปดาห์แต่เอลิออสเพียงใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น
ในที่นี้อาจจะเป็เพราะความโกรธได้เข้าปกคลุมตัวเขามาโดยตลอด ทำให้เขาเดินทางไปพร้อมกับสังหารสัตว์อสูรชั้นต่ำไปมากมายทำให้เขาเดินทางไปอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่ได้มีจุดหมายปลายทางเป็ราชอาณาจักรั้แ่แรกอยู่แล้ว ทำให้เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆตัวเองก็กำลังจะมาถึงอย่างงุนงง
จากที่เอลิออสได้วิ่งหนีจากเสือดำแล้วนั้นทำให้เขาย่อมไม่มีเวลาจะมาสนใจกับเื่เส้นทางการเดินทางสักเท่าไหร่ เขาเพียงแค่เลือกหนีไปที่ๆดูจะเป็ทางที่ดีที่สุดเท่านั้น
ในขณะนั้นเอง..
"ใครกัน?"
เสียงชายวัยห้าสิบกว่าได้ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆชายคนนี้ก็ได้เข้ามาใกล้ตัวเอลิออสเรื่อยๆ
เมื่อชายคนนี้ได้เห็นร่างชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยาแและเือยู่ทั่วร่าง ทำให้เขาทำได้แต่ยืนมองอย่างขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ท่านโดนเ้าเสือดำเล่นงานมางั้นรึ?"
ถึงแม้ว่าชายวัยกลางคนผู้นี้จะพึ่งเคยเจอหน้าของเอลิออสเป็ครั้งแรก แต่เขาก็ตรอจสอบจากการแต่งตัว คลื่นพลังและบุคลิก แล้วนั้นทำให้เขารู้ได้เลยว่าตัวตนชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเขานั้นไม่ธรรมดา!
เมื่อเอลิออสได้เห็นสีหน้า ท่าทางที่ดูเป็มิตรเขาก็สบายใจขึ้นมานิดหน่อย
"ใช่"
ชายวัยกลางคนก็ได้เผยสีหน้าลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
"ข้าเสียใจจริงๆที่ข้าไม่สามารถที่จะช่วยอะไรท่านได้ เพราะว่าสถานที่แห่งนี้เป็สถานที่องค์ชายและองค์หญิงได้มาพักผ่อนกันข้าจึงไม่สามารถทำอะไรที่มันจะทำให้เป็การรอบกวนฝ่าาทั้งสองได้"
เอลิออสััได้ว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ นิสัยดียิ่งนักถึงขนาดทำดีกับคนแปลกหน้าขนาดนี้ถึงเขาจะแปลกใจที่ได้ยินคำพูดที่ว่าองค์ชายและองค์หญิงมาพักผ่อนอยู่บ้างก็เถอะ
ก่อนที่เอลิออสจะได้พูดอะไรออกมานั้นเสียงใสเสียงหนึ่งก็ได้ดังขึ้นมาอย่างเบาๆ
"เซทัส..."
พูดยังไม่ทันจบเ้าของเสียงก็พลันเอามือปิดปากขึ้นมาด้วยความใกับร่างชายหนุ่มที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าด้วยาแและเื
ชายวัยกลางคนได้เห็นแบบนั้นก็พลันใก่อนที่จะพูดขึ้นมาอย่างนอบน้อม
"ฝ่าา พระองค์้าอะไรหรือเปล่าเพคะ?"
เอลิออสได้มองเห็นหญิงสาวนางนึง ที่มีใบหน้าสละสลวย ดูอ่อนโยนเป็อย่างมาก
เมื่อเขาได้ยินคำพูดที่นอบน้อมและคำเรียกที่คุ้นเคยของชายวัยกลางคนเขานั้นก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า หญิงสาวนางนี้คือองค์หญิง
"เซบัส คนผู้นี้เป็ใครกัน? ทำไมเขาถึงได้มีาแของเขาถึงได้สาหัสขนาดนี้?!"
องค์หญิงถามด้วยความร้อนรน
"ชายหนุ่มผู้โชคร้ายผู้นี้ได้พบกับเสือดำเข้าแต่ก็ยังโชคดีที่เขาหนีรอดขึ้นมาได้"
เซบัสพูดขึ้นด้วยความเห็นใจ
เมื่อองค์หญิงทราบสาเหตุของเื่แล้วนางก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"งั้นก็รีบพาเขาไปรักษาเถิด"
"น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!"
เอลิออสก็ไม่ได้เผยสีหน้าท่าทางอะไรเขาเพียงยืนฟังการสนทนานี้อย่างเงียบๆแต่ในใจเขาก็รู้สึกขอบคุณหญิงสาวตรงหน้าและชายวัยกลางคนผู้นี้อยู่ไม่น้อย
590
