F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

รถยนต์แล่นไปตามถนนชนบท การจราจรค่อนข้างโล่ง ไม่ค่อยมีรถสัญจรแต่อย่างใด วิทย์ขับรถโดยไม่เร่งรีบนักรถกระบะแล่นด้วยความเร็ว 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บรรยากาศในรถเงียบสนิท แพรวนั่งหลับตาอยู่เบาะหลังแพรเองก็หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีใครเริ่มต้นพูดอะไร บรรยากาศในรถอึดอัดมาสักพักแล้ว วิทย์ ก็ไม่ค่อยได้เจอกับเหตุการณ์แบบนี้เท่าไรนักจะว่าประสบการณ์ใหม่ก็ไม่ใช่เขาเองก็เคยมีช่วงเวลาของวัยหนุ่มสาวแต่มันผ่านมานานแล้วตลอดระยะเวลาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยและเรียนจบมาทำงาน เรื่องพวกนี้มันห่างหายจากชีวิตของเขาไป เขาจึงทำตัวไม่ถูก ได้แต่นั่งนิ่งๆ ตั้งใจขับรถไป วิวรายทางค่อยๆ ไหลผ่านไป ภาพทุ่งนาที่แห้งแล้งไหลผ่านไปเรื่อยๆ มีไร่ข้าวโพดที่กำลังโตสีเขียวชอุ่มผ่านเข้ามาให้เห็นเป็นระยะ หลังจากการทำนาปีแล้วก็มีชาวนาบางคนปลูกข้าวโพดต่อ ที่จริงจะปลูกอะไรก็ได้ รัฐบาลก็ให้เงินสนับสนุนมาอยู่แล้วไร่ละ 500 เพื่อช่วยให้ชาวนาได้ลดต้นทุนลงบ้าง จะได้มีกำไรเพิ่มขึ้นหน่อย แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรชาวนาเลย เมื่อได้ผลผลิตออกมา ราคาขายก็ไม่ดีและถูกกดราคาเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือขาดทุนน้อยลง เหนื่อยฟรี แถมเป็นหนี้เพิ่มถ้าจะช่วยชาวนาชาวไร่จริงๆ ก็ทำให้ราคาผลผลิตสูงขึ้นและลดค่าปุ๋ย ค่าสารเคมีลง แค่นี้ชาวนาชาวไร่ก็ลืมตาอ้าปากได้แล้ว คิดไปก็เท่านั้นมันไม่มีหรอกรัฐบาลที่จะมาช่วยพัฒนาหรือทำให้ชาวนาชาวไร่ ชาวประชาลืมตาอ้าปากได้ มีแต่มาหาผลประโยชน์ก็เท่านั้น พอได้ขับรถบนถนนโดยที่ไม่ต้องเร่งรีบ ไม่ต้องสนใจว่าขับช้าจะขวางทางใครหรือเปล่า ไม่มีเสียงแตรดังไล่หลัง การขับขี่แบบนี้มันทำให้เขาผ่อนคลายลงถึงจะใจลอยคิดไปเรื่อยแต่ก็ไม่ได้เครียดอะไร"พี่วิทย์ คืนนี้พี่จะไปนอนไหน" แพรถามขึ้นมาทั้งๆ ที่สายตายังมองดูวิวข้างถนน"หมู่บ้านข้างหน้านี้แหละ" วิทย์ตอบ"บ้านหนองถาวร ทำไมถึงมาที่นี่ละพี่ บ้านนาเกษมไม่ใกล้กว่าหรือ" แพรถามเหตุผล แพรวที่นั่งอยู่ด้านหลัง ขมวดคิ้วย่น เหมือนต้องการจะรู้ความหมายของบทสนทนาของทั้งสองคน"มันใกล้บ้านพี่นะ นั้นไงกำลังก่อสร้างอยู่เล"ย วิทย์ชี้ไปในทุ่งนาแปลงหนึ่ง มันคือที่นาแปลงของเขาเอง ตอนนี้คนงานกำลังทำงานกัน ขะมักเขม้น ทีมงานของวิชัยข้าทำงานเป็นวันที่สองและเริ่มใช้เครื่องจักรกลหนักปรับพื้นที่ มีรถแบคโฮ ขนาดใหญ่ กำลังขุดลองครอง อยู่2 คัน มีรถแทรกเตอร์กำลังไถ และปรับหน้าดินให้เหมาะสม อยู่หลายคน คนงานเดินกันให้วุ่นวาย มีคนกว่า 30 คนทำงานอยู่ที่นี้ วิทย์ชะลอรถ มองทอดสายตาออกไปดู สองสาวก็มองตามไปเช่นกัน มองเห็นคนที่กำลังทำงานอยู่ในแปลงนาของเขา"โห! อลังการงานสร้างจริงๆ นี้พี่จะสร้างบ้านหรือสร้างโรงงานกันแน่" แพร ถามด้วยความแปลกใจ"หึ! อลังการตรงไหนยะ เห็นมีแค่คนเดินไปเดินมายังไม่มีอะไรงอกขึ้นมาให้เห็นสักนิด"เสียงขัดเหยียดๆ ดังออกมาจากเบาะหลัง แพรวเองก็แปลกใจกับจำนวนคนและเครื่องจักรที่เข้ามาทำงานที่นี่ เพราะเธอเองก็ไม่เคยเห็นใครที่สร้างบ้านแล้วต้องใช้คนและเครื่องจักรมากมายขนาดนี้มาก่อน แต่เธออารมณ์ไม่ดี จึงพูดขัดขึ้นมาก็เท่านั้น ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ ทุกคนเงียบลงไม่มีใครพูดไปอีกหลายอึดใจ"จ้าๆ ที่แพรบอกว่าอลังการนะ จำนวนคนและเครื่องจักรที่เข้ามาทำงานต่างหาก แพรไม่เคยเห็น" แพร แก้ต่างออกมาก่อนจะถามวิทย์ต่อ"พี่จะมากี่โมง วันนี้ หนูยากมาด้วย ไม่อยากอยู่บ้านเราไม่มีเพื่อน มันกลัวๆ ""กลัวอะไรยะอยู่มาตั้งแต่เล็กจนโตเอาป่านนี้" แพรวแขวะเสียงสูงชักสีหน้าไม่พอใจเพื่อนของเธอ"ก็กลัวผีนะ" แพรตอบและไม่ได้สนใจการประชดของเพื่อนเท่าไร ครั้นจะบอกไปทั้งหมดก็ไม่ได้ เพราะมันผิดกฎ เธอทำหน้าครุ่นคิดอยู่แปบหนึ่งก่อนจะหันไปหาแพรวแล้วถามถึงโทรศัพท์"แพรว ยืมมือถือหน่อยดิ ยากดูข่าว""หึ ของตัวเองมีก็ทำพัง มันก็เดือดร้อนคนอื่นแบบนี้แหละ" แพรวก็ยื่นมือถือให้ แพรโดยง่าย เอาไป อย่านานนะ เปลืองเน็ต เธอมองค้อนสายตาก่อนหันหน้ามองออกไปนอกกระจกรถแล้วค่อยๆ หลับตาลง สาวแพรรับมือถือมาก็ไม่พูดอะไรอีก ถึงทั้งสองจะทะเลาะกันงอนกันแบบไม่มีสาเหตุบ่อยๆ แต่ต่างคนต่างก็รู้ใจกันไม่มีการถือสาหาความอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ถึงจะพูดไม่เพราะทำหน้าหมุ่ย วิทย์เห็นว่าบรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้งจึงเปิดเพลงเบาๆ มันเป็นคลิปรวมเพลงดังฟังเพลินๆ ของปี 2019 ซึ่งเขาชอบฟังเวลาขับรถ เสียงเพลงกล่อมเบาๆ บรรยากาศแอร์เย็นๆ กำลังพอดี เพียงไม่นานแพรวก็ม่อยหลับไป ตอนนี้รถของพวกเขาวิ่งตามถนนผ่านหมู่บ้านมาหลายหมู่บ้านกำลังจะเขาอำเภอเดชอุดม อำเภอนี้อยู่ติดกับอำเภอทุ่งศรีอุดม เป็นทางผ่านถ้าจะเข้าไปยังตัวจังหวัด จริงๆ มันก็ไปได้หลายทางมีทางลัดซอกแซกอีก 2-3 เส้นทางแต่ถนนมันค่อนข้างไม่ดี เขาจึงเลือกใช้ถนนเส้นหลัก"พี่วิทย์ มีงบให้น้องเท่าไร" แพรถามออกมาเสียงเบา เพราะกลัวจะไปรบกวนการนอนของเพื่อน"ไม่เกิน 8000 วิทย์พูดสั้นๆ ""หนูว่าต้องเป็น ไม่เกิน 16000 แล้วล่ะ""8000 พี่เราให้แค่นี้" วิทย์ยื่นคำขาด"ก็ใช่ หนู 8000 แพรว 8000 ไง" จริงไหมแพรว คราวนี้แพรจงใจพูดเสียงดังให้แพรวได้ยินก่อนจะยกหน้าจอมือถือ ของแพรวโชว์หราให้วิทย์ดูมีโลโก้ App Real game Real word วิทย์ขมวดคิ้ว ทำหน้าเครียด ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา"อะ อือ 8000 อะไรเหรอ.."แพรวตื่นขึ้นมาแบบ งง ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก"นี่แนะ! ทำอะไรไม่ปรึกษาอีกแล้ว! " วิทย์ยื่นมือมาเขกหัวแพร เขาไม่ได้ตกใจมากนัก เพราะเขาเองก็คิดว่าสักวันหนึ่งจะต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว และ เขาก็เข้าใจความรู้สึก แพรวดีเพราะทุกครั้งที่เขากับแพรคุยกัน แพรวจะไม่รู้เรื่องหรือไม่เข้าใจว่าคุยเรื่องอะไรกัน แต่ละครั้งเหมือนกับว่าทั้งสองคนมีลับลมคมในอะไรบางอย่าง ทำให้แพรวรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินเขาเองก็เห็นใจเธอในจุดนี้ ต่อจากนี้จะได้พูดคุยกันได้อย่างเต็มที่เพราะแพรว เป็นหนึ่งในผู้ร่วม ชะตากรรมแล้ว"แพรว ...แพรเรียกเพื่อน มีข่าวร้าย และ ข่าวดีจะบอก..""อะไรเหรอ แพรวทำหน้าสงสัย""มือถือแกพังแล้ววะ! " แพรบอกเพื่อนหน้านิ่งๆ"หา! อะไรนะ" แพรวตกใจร้องออกมา" มือถือเครื่องนี้ต้องรอครึ่งปีกว่าแม่จะยอมซื้อให้ ฮือๆ พึ่งได้มาตอนจบ ม.5 เท่านั้น ใช้มันผ่านมายังไม่ถึง 6 เดือนเลย ไอ้แพร" สาวน้อยกระชากเสียง แพรวลุกพรวดขึ้นมาดึงโทรศัพท์จากมือแพรไปดูแล้วร่ำร้องออกมาราวกับว่าญาติที่ดีที่สุดของเธอจากไปไม่มีวันกลับ"นี้แกทำอะไรลงไป แม่ฉันเอาฉันตายแน่เลย ฮือๆ ""และฉันมีข่าวดีจะบอก แพรพูดขึ้นอีกครั้ง พี่วิทย์จะซื้อให้เราใหม่""หา จริงเหรอ! " เธอทิ้งโทรศัพท์เครื่องเดิมลงบนเบาะดึงปึกแบบไม่ไยดี ร้องดีใจออกมาสุดเสียง ก่อนจะกระเถิบตัวของเธอไปด้านข้างหลังฝั่งของคนขับแล้วเอามือน้อยๆ ของเธอบีบนวดไหล่วิทย์เบาๆ"จริงๆ นะพี่ พี่ห้าโกหกหนูนะ นะ นะ" เธอทำตาแป๋ว วิทย์มองหน้าของเธอผ่านกระจกหลังแล้วพูดออกมาสีหน้าจริงจัง"งบ 500"วิทย์พูด"ไม่! เมื่อกี้หนูได้ยิน 8000 พี่พูดแล้ว ห้ามคืนคำ" เธอประท้วงออกมา"8000 นะของแพร ของน้องให้ 500 ก็พอ" วิทย์พูดยืนยันออกมาอีกครั้ง"ไม่ ไม่ ๆๆๆ พี่ต้องยุติธรรม 8000 เท่ากัน นะ น้า นะๆๆ " เธออ้อนออกมาอีกครั้ง"เย้! ขอบคุณค่ะพี่วิทย์ พี่ใจดีที่สุดเลย …"เธอพูดเองเออเองซะงั้น วิทย์ได้แต่ยิ้มแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ ให้กับความแก่นแก้วของแพรวที่กลับมาแล้ว บรรยากาศอึดอัดผ่านไปแล้วในตอนนี้รถวิ่งมาได้พักหนึ่ง ตอนนี้น่าจะเดินทางมาได้ครึ่งทางแล้ว วิทย์ ตีไฟเลี้ยว เข้าปั้มน้ำมัน เขาเงยหน้ามองดูป้าย อกราคาน้ำมัน ดีเซล 27.30 ราคาน้ำมันขึ้นอีกแล้ว ประเทศไทยนี้ก็แปลกมีโรงกลั่นน้ำมันแต่ราคาน้ำมันแพงกว่าพม่าและลาวที่เป็นเพื่อนบ้านและไม่มีโรงกลั่น คนไทยก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาจ่ายๆ กันไปเพราะทำอะไรไม่ได้ เติมน้ำมันเสร็จแล้วรถก็มาจอดที่ร้านสะดวกซื้อ"จะเอาอะไรไหม พี่จะไปซื้อกาแฟ" วิทย์พูด หลังจากดับเครื่องยนต์แล้ว"แพร เอาชาเขียว แพรวเอาสตอเบอรี่พัช" สองสาวตอบ วิทย์พยักหน้าแล้วลง เขายืนนึกอะไรอยู่ชั่วอึดในก่อนจะหันกลับมามองแพร"แพร บอกแพรวด้วยล่ะเกี่ยวกับเกมส์ และเรื่องทั้งหมดที่แพรรู้" แพรพยักหน้า วิทย์ก็เดินออกไป เขาไม่ได้เดินเข้าร้านสะดวกซื้อ แต่ตรงไปที่ร้านกาแฟที่อยู่ข้างๆ สั่งเสร็จสรรพรับบัตรคิวแล้วก็มานั่งรอ ในร้านแอร์เย็นสบาย บรรยากาศป่าอเมซอน เขาไม่รู้ว่าคล้ายจริงหรือเปล่าเพราะเขาเองก็ไม่เคยไปป่าอเมซอนมาก่อนแต่มันก็ร่มรื่นดี วิทย์นั่งรอ แล้วหยิบมือถือ เครื่องเก่าขึ้นมาเข้าเกมส์ วันนี้มีการสนทนากันมากมายภายใน Chat เขาเลื่อนอ่านขึ้นไปเรื่อยๆ มีคนที่พึ่งโหลดเกมส์นี้มา และถามข้อมูลเกี่ยวกับเกมส์กันหลายข้อความมีผู้มาอธิบาย และหนึ่งในนั้นคือ อนุ คน ออกข่าวเมื่อตอนเช้า วิทย์เลื่อนอ่านข้อความที่มีผู้เล่นใหม่เปิดประเด็นจอย: เกมส์นี้เล่นยังไงคะ สอนหนูหน่อย พึ่งหัดเล่นแซม: เกมส์อะไรนี้ โทนศัพพังเลยแย่มากผู้พัฒนาเกมส์เป็นใครวะ ต้องชดใช้ค่าเสียหาย ข้าจะฟ้องร้องจอย: …ของเราก็พัง แย่มาก...มีหลายคนมาเม้นยาวเหยียด ในทำนองเดียวกันอนุ : ใครที่ไม่ยากตายให้มารวมตัวกันที่วัดหรือไม่ก็เสาหลักเมือง ที่นั่นคุณจะปลอดภัยแซม: แกเป็นใครไอ้กาก อันตรายอะไร มีแต่มือถือ..นี้แหละพัง แกเป็นคนสร้างเกมส์ใช่ไหม เอาค่าเสียหายมาเลย 20000 ไม่อย่างนั้น..จะฟ้องจอย : วัดอะไร เสาหลักเมืองอะไร เข้าเกมส์ยังไง ไปยังไง งง ไม่เห็นมีอะไรเลย มีแต่ให้สร้างอะไรบ้าบอ ที่แรกนึกว่าจะดี มีระบบตอบรับด้วยเสียง อีพวกผู้ช่วงนี้ พูดอะไรไร้สาระ เกมส์ปัญญาอ่อนอนุ: ผู้ช่วยพูดเรื่องจริง ไม่ยากตายไปวัดหรือเสาหลักเมือง หรือที่ศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะโดน Jump นี้โจ: ใช่ไม่ยากตายก็รีบไปแวว: เรื่องจริง พวกปากดีแบบพวกแกนี้แหละที่ตายแล้วออกข่าวอยู่ตอนนี้แซม: พวกเพ้อเจ้อ ตื่นๆ แค่เกมส์กากๆ ปัญญาอ่อนมีหลายข้อความที่รุมด่าเขาและพวกว่าเพ้อเจ้อ ไร้สาระ ปัญญาอ่อน บ้าง และกำลังด่ากันไปมาจนวิทย์อ่านไม่ไหว ข้อความเด้งขึ้นรัวๆ ถ้าไม่ได้ปิดแจ้งเตือนไว้ คนดังลั่นตลอดเวลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

19.จำนวนผู้เล่นที่เพิ่มขึ้น

นิยายแนะนำ

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

19.จำนวนผู้เล่นที่เพิ่มขึ้น

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้