ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        เมื่อเซี่ยเสี่ยวหม่านเห็นถึงสีหน้าตื่นตระหนกตกใจของกูเฟยเยี่ยนจึงพอใจเป็นอย่างมาก เขากำลังจะพูดขึ้นมา ทว่ากูเฟยเยี่ยนถามออกมาก่อน “หม่านกงกง สมุนไพรพวกนี้ ที่อยู่ในจวนล้วนมาจากที่ใดกัน? จะทำอะไรหรือ? ”

        แม้ว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจะไม่ได้ประทับในพระราชวัง ทว่าสามารถใช้สมุนไพรของห้องยาสำนักหมอหลวงได้เช่นเดียวกับราชสำนักและวังหลัง ภายในจวนของตนเองรวบรวมยาสมุนไพรทั่วไปไว้นับว่าเป็นเรื่องปกติ ทว่ารวบรวมไว้มากมายเพียงนี้ไว้ทำอะไรกัน? ตามความเข้าใจของกูเฟยเยี่ยนสุขภาพร่างกายของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยนั้นดีมาก นานๆ ทีจึงจะประชวรแล้วทานยา

        “ยาพวกนี้ล้วนเป็นข้าพเจ้าที่จัดซื้อเข้ามา ในส่วนของอย่างอื่นเจ้าไม่จำเป็นต้องถามมากมาย เจ้าตรวจสอบสมุนไพรคงเหลือก็พอ”

        หม่านกงกงเอ่ยตอบ พร้อมกับยื่นตาชั่งมาให้แล้วเอ่ยว่า “ในมือของข้าพเจ้ามีใบแสดงรายละเอียดอยู่หนึ่งชุด และไม่รู้ว่าถูกต้องหรือไม่ เจ้าตรวจสอบเรียบร้อยแล้วก็จัดทำใบแสดงรายละเอียดออกมาหนึ่งชุด ชนิดและปริมาณต้องละเอียดและชัดเจน เมื่อถึงเวลานั้นค่อยนำมาเปรียบเทียบดู”

        ตรวจสอบสมุนไพรคงเหลือหมายถึงอะไรกัน แน่นอนว่าเป็นการนำใบแสดงรายละเอียดที่มีอยู่มาเปรียบเทียบ เพื่อตรวจสอบสิ่งที่เหลืออยู่ หม่านกงกงไม่ให้ใบแสดงรายละเอียด ให้มาเพียงแค่ตาชั่ง เห็นได้ชัดเลยว่ากลั่นแกล้งนาง สมุนไพรในห้องแห่งนี้หากไม่มีหนึ่งร้อยชนิดก็ต้องมีถึงเก้าสิบชนิด สมุนไพรแต่ละชนิดอาจแบ่งย่อยได้อีก ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่รู้อะไรเลยและไม่ต้องพูดถึงการชั่งปริมาณสมุนไพรหลากหลายทีละชนิด เพียงแค่ชนิดเดียวก็วุ่นวายได้มากแล้ว

        เซี่ยเสี่ยวหม่านกำลังรอให้กูเฟยเยี่ยนร้องขออ้อนวอน ทว่ากูเฟยเยี่ยนกลับไม่ได้พูดออกมา “ตาชั่งนั้นไม่ต้อง ให้กระดาษและพู่กันที่ข้าหนึ่งชุดก็พอแล้ว สมุนไพรพวกนี้ให้เวลาข้าสามวันก็แล้วกัน”

        หม่านกงกงตะลึงตาค้าง “เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ? ”

        แม้แต่ตาชั่งก็ไม่เอา อีกทั้งต้องการเพียงแค่สามวัน? แพทย์หญิงผู้นี้ล้อเล่นอะไรกัน?

        “ข้าบอกว่าตาชั่งไม่ต้องแล้ว ให้กระดาษพู่กันและระยะเวลาสามวันก็พอแล้ว”

        กูเฟยเยี่ยนนั้นจริงจังมาก นางก้าวเท้าเข้าไปด้านในก้าวใหญ่แล้วพินิจพิเคราะห์ตู้ยาขนาดใหญ่ หม่านกงกงไล่ตามเข้ามาด้านในแล้วถามอย่างจริงจังต่อหน้านาง “เจ้าแน่ใจ? ”

        หากว่ากูเฟยเยี่ยนยังไม่รู้สึกว่าหม่านกงกงกลั่นแกล้งนาง นางก็เป็นคนโง่ไปแล้ว เพียงแต่ว่าในตอนนี้นางไม่มีเวลามาประลองฝีมือกับหม่านกงกง นางจำเป็นต้องใช้ระยะเวลาที่สั้นที่สุดตรวจสอบสมุนไพรทุกชนิดที่นี่ให้ชัดเจน!

        ต้องรู้ไว้ว่าคนร้ายตัวจริงผู้นั้นที่วางแผนประทุษร้ายเฉิงอี้เฟย กำลังจับตามองจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยอยู่

        เดิมทีนางคิดว่าเพียงแค่ควบคุมยาสมุนไพร ที่ห้องยาสำนักหมอหลวงส่งมอบมาให้ก็เพียงพอแล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าจิ้งหวางฝู่กลับมีที่เก็บยามากมายเพียงนี้! สวรรค์รู้ดีว่าคนร้ายตัวจริงลงมือไปแล้วหรือยัง นางไม่สามารถสนใจสิ่งอื่นได้ และจะต้องมั่นใจถึงความปลอดภัยของสมุนไพรเหล่านี้ทั้งหมดโดยเร็วที่สุด!

        หม่านกงกงทราบว่ากูเฟยเยี่ยนช่วยชีวิตเฉิงอี้เฟยเอาไว้ แต่เขาไม่สามารถที่จะจินตนาการได้ว่ากูเฟยเยี่ยจะตรวจสอบสมุนไพรเหล่านี้อย่างชัดเจนด้วยมือเปล่าในระยะเวลาเพียงแค่สามวันได้อย่างไร!

        เขาไล่ตามมาแล้วถามด้วยความคิดไม่ถึง “นังหนูตัวน้อยเจ้าเป็นเพียงแค่แพทย์หญิงที่เพิ่งจะได้รับการเลื่อนขั้นมา เจ้าจะมีความสามารถมากเพียงใดกันเชียว? มันจะไม่คุยโวโอ้อวดไปหน่อยหรือ?”

        คำว่า “สาวน้อย” คำนี้ก่อปัญหาให้กูเฟยเยี่ยนอย่างชัดเจน นางเอ่ยอย่างเย็นชา “หม่านกงกง เจ้าไม่เชื่อหรือ? ถ้าเช่นนั้น พนันกันสักตาไหม? ”

        พนัน?

        หม่านกงกงตกลงโดยไม่แม้แต่จะคิด “พนันก็พนัน หากเจ้าแพ้แล้วจะทำเช่นไร? ”

        กูเฟยเยี่ยนพูดอย่างจริงจัง “หากข้าแพ้แล้ว ตามใจเจ้าเลย หากเจ้าแพ้แล้ว ภายในจิ้งหวางฝู่ ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับศิลาโอสถแล้ว ต้องให้ข้ามีอำนาจรับผิดชอบ เจ้าไม่สามารถก้าวก่ายข้าได้ และต้องช่วยเหลือข้าอย่างไม่มีเงื่อนไข! ”

        หม่านกงกงมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง เขาเอ่ยว่า “เอาอย่างนี้ หากเจ้าแพ้แล้ว เงินเดือนและเงินรางวัลของเจ้าทั้งหมดในช่วงระยะเวลาสามเดือนจะตกเป็นของข้า หากว่าเปิ่นกงกงแพ้แล้ว ก็จะทำตามสิ่งที่เจ้ากล่าวมา! ”

        กูเฟยเยี่ยนจริงจังมาก “คำไหนคำนั้น กลับคำจะเป็นลูกสุนัข! ”

        หม่านกงกงยิ้มเยาะ “คำไหนคำนั้น! หากเจ้ากลับคำ เปิ่นกงกงก็มีวิธีการมากมายที่จะลงทัณฑ์เจ้า! ”

        ทันทีที่หม่านกงกงจากออกไป กูเฟยเยี่ยนก็ปิดประตูทันที เริ่มงาน!

        ในสายตาของทุกคนนางก็เป็นเพียงแค่แพทย์หญิงตัวน้อยที่ไม่มีความสามารถ จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจะไม่มีทางมอบหมายงานทั้งหมดให้แก่นาง กล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่ายังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่นางไม่สามารถควบคุมและระวังไว้ได้ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงใช้โอกาสนี้คว้าตัวหม่านกงกงมาใช้เพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ของตนเอง

        หม่านกงกงเปรียบเสมือนกับหัวหน้าผู้ดูแลของจิ้งหวางฝู่ ในเรื่องราวมากมายสามารถตัดสินใจแทนจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยได้

        การพนันในครั้งนี้ ในบางความหมายก็เรียกได้ว่าเป็นโอกาสที่นางจะแสดงระดับความสามารถทักษะแพทย์ให้แก่หม่านกงกงได้ดู นางต้องชนะและจะชนะอย่างแน่นอน!

        ในอดีตสิบปีที่ผ่านมา ชีวิตของนางนอกจากท่านอาจารย์อาภรณ์ขาวแล้ว ก็มีเพียงแค่สมุนไพรเท่านั้น สมุนไพรชนิดเดียวกันส่วนใหญ่ปริมาณเท่าใดนางชำเลืองตามองก็รู้อยู่แก่ใจแล้ว ใช้มือวัดปริมาณก็สามารถแน่ใจถึงปริมาณได้อย่างเฉพาะเจาะจง ต่อให้ไม่มีหวางเป่าติงคอยช่วยเหลือ ระยะเวลาสามวันก็เพียงพออยู่ดี

        กูเฟยเยี่ยนไม่ได้รีบร้อนที่จะตรวจสอบสมุนไพร นางเดินเรื่อยเปื่อยผ่านตู้ยาที่ตั้งสลอนอยู่ แล้วจดชื่อสมุนไพรที่ทำเครื่องหมายไว้บนตู้ นางเดินวนไปหนึ่งรอบพบว่าสมุนไพรเหล่านี้ส่วนใหญ่ใช้สำหรับขับไล่ความเย็น

        หม่านกงกงอยู่ด้านนอกแอบมองมาสักระยะหนึ่งก็ไม่เห็นถึงสิ่งใด ในไม่ช้าก็ได้จากไป ทันทีที่เขามาถึงหน้าประตูทางเข้าลานก็ได้พบกับหมางจ้ง

        เขายกยิ้มขึ้นมาทันทีแล้วพุ่งตัวไปหาอย่างดีอกดีใจ “พี่จ้ง เตี้ยนเซี่ยล่ะ? พระองค์เสด็จกลับมาด้วยหรือไม่? ”

        น้ำเสียงและรอยยิ้มนี้ ไม่หยิ่งยโสและพิลึกแปลกประหลาดอย่างกับผู้ใหญ่อีกต่อไป แต่เป็นวัยหนุ่มอายุสิบกว่าปี ผู้ที่ไม่ทราบล้วนมองไม่ออกว่าเขาคือเด็กน้อยผู้ไม่เจียม ผู้คนด้านนอกไม่รับรู้ ทว่าผู้คนภายในจิ้งหวางฝู่ทราบกันดีว่า ที่จริงแล้วหม่านกงกงไม่ได้น่ากลัว เขาก็คือเด็กน้อย!

        หมางจ้งหัวเราะแล้วยกนิ้วโป้งตั้งตรงไปให้เขา “เสี่ยวหม่านจื่อ เจ้าใช้ได้เลย! เจ้ากล้าไปแย่งคนกับองค์หญิงหวายหนิง! ทำดีมาก! ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านวางมาดยโสอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามอย่างจริงจัง “เตี้ยนเซี่ยต้องการนังหนูผู้นี้ไปทำไมกัน? จวนของพวกเรามีคนนอกมาเพิ่มหนึ่งคนไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามล้วนไม่สะดวก! ”

        หมางจ้งรีบกระซิบเอ่ยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เซี่ยเสี่ยวหม่านฟังในทันที โดยเฉพาะจดหมายลับในใบสั่งยานั่น เมื่อเซี่ยเสี่ยวหม่านได้ยินก็ตื่นตระหนกตกใจ

        “อะไรนะ นางกล้าวางยาพิษเตี้ยนเซี่ย? ยังเตะเตี้ยนเซี่ยอีก? ”

        “ชู่ว์! เจ้าเสียงเบาลงหน่อย เรื่องที่เตะเตี้ยนเซี่ย เตี้ยนเซี่ยไม่ได้บอก แต่เป็นข้าที่เดาเอาจากรอยเท้าบนตัวเตี้ยนเซี่ย! ”

        “อะไรนะ มีคนต้องการจะวางแผนประทุษร้ายเตี้ยนเซี่ย! ”

        “ชู่ว์ เบาๆ หน่อย! ”

        “อะไรนะ เป็นนางที่ให้เตี้ยนเซี่ยรับนางไว้? เหตุใดเตี้ยนเซี่ยต้องฟังนางด้วย? สมุนไพรที่ส่งมายังจวนของพวกเราเข้าล้วนหาคนมาตรวจสอบแล้ว! ไม่มีสิ่งผิดปกติเสียหรอก! นางเป็นเพียงหนูน้อยต่อให้มีความสามารถมากแต่จะมีความสามารถเท่าแพทย์ยาอวุโสหรือ? เตี้ยนเซี่ยอาจจะมองผิดไป! ”

        “ชู่ว์…”

        หมางจ้งนึกถึงฉากที่เตี้ยนเซี่ยมองกูเฟยเยี่ยนอย่างจิตใจเหม่อลอย เขามองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่ารอบข้างไม่มีผู้คนจึงซุบซิบพูดคุยกับเซี่ยเสี่ยวหม่าน หมางจ้งเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าเตี้ยนเซี่ยปฏิบัติต่อกูเฟยเยี่ยนไม่เหมือนกับผู้อื่น ทว่าเซี่ยเสี่ยวหม่านไม่เชื่ออย่างแน่นอน

        อย่างไรก็ตามจวินจิ่วเฉินได้ประทับอยู่บนกำแพงสูงด้านข้างของพวกเขา แล้วหันหน้าไปทางห้องของกูเฟยเยี่ยนโดยหันหลังให้พวกเขา ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะกลับมาได้ไม่นาน หน้ากากสีขาวเงินบนใบหน้าก็ยังไม่ได้ถอดออก

        เป็นที่แน่ชัดว่าเขาได้ยินถึงการแสดงความคิดเห็นของผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสอง เพียงแต่ว่าภายในใจของเขาคิดอย่างไรไม่มีผู้ใดรับรู้ได้ เขามองไปยังร่างที่เร่งมือทำงานของกูเฟยเยี่ยนในหอเก็บยา ดวงตาดำขลับดั่งทิวากาลคู่นั้น ลึกลับจนทำให้คาดเดาไม่ได้

        เซี่ยเสี่ยวหม่านและหมางจ้งแลกเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาสามารถพูดคุย และคาดเดากันได้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแยกจากไป หลังจากที่พวกเขาออกไป จวินจิ่วเฉินพลิกตัวไปมาหลายครั้งก่อนจะทะยานลงไปที่หน้าต่างของหอเก็บยา เขาเห็นถึงด้านใน กูเฟยเยี่ยนเลือกยาสมุนไพรมาสองชนิดกำลังจะบดรวมกันให้ละเอียด

        จวินจิ่วเฉินไม่รู้ว่านางจะทำอะไร เขาสงสัยมากทีเดียว

        ผ่านไปครู่หนึ่งก็เห็นว่ากูเฟยเยี่ยนนำยาที่บดละเอียดแล้วทาลงไปบนมือ ทุกครั้งที่ทาไปหนึ่งครั้งคิ้วของนางก็จะขมวดกันเป็นปมราวกับว่าเจ็บมาก

        “บาดเจ็บแล้ว? ”

        จวินจิ่วเฉินพึมพำเบาๆ คิ้วที่เคร่งขรึมขมวดเป็นปมขึ้นมา โดยที่ตนเองกลับไม่รู้ตัว…