ขณะที่แพรกับวาโยกำลังจะเดินไปถึงร้านสะดวกซื้อ แสงไฟจากอีกฝั่งถนนสว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงคนคึกคักที่ลอยมาเป็ระยะ
แพรหันไปมองทันที
“นั่นตลาดถนนคนเดินนี่”
เธอแทบไม่ต้องคิด ก่อนจะหันมาบอก
“ไปเดินก่อน เดี๋ยวค่อยไปซื้อของ”
วาโยเลิกคิ้ว
“พี่… เราไม่ไปซื้อของก่อนเหรอ”
“ก็ซื้อไง เดินก่อนค่อยซื้อ”
แล้วเธอก็เดินนำไปเลย วาโยยืนค้างด้วยความสงสัย
“…ทำไมเปลี่ยนแผนง่ายจัง”
ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินตามเข้าไปในฝูงคน
แสงไฟจากร้านค้าสองข้างทางค่อย ๆ เปิดเรียงกันเป็แถว
เสียงคน เสียงหัวเราะ และเสียงเรียกลูกค้าดังสลับกันไปตลอดแนวถนน
กลิ่นของทอดและของหวานลอยปะปนกันจนแยกแทบไม่ออก
ไม่ถึงสิบนาที พวกเขาหยุดอยู่หน้าร้านของทอดร้านหนึ่ง
แพรมองเมนูนิ่ง
“อันนี้น่ากินนะ”
“ก็เอาสิพี่”
วาโยตอบทันที
แพรพยักหน้าเล็กน้อย
“…แต่เหมือนอีกร้านจะกรอบกว่า”
แล้วก็เดินออก
วาโยมองตาม
“…เมื่อกี้ยังไม่ได้เริ่มชิมเลยนะพี่ แล้วรู้ได้ไงว่าอีกร้านกรอบกว่า”
เวลาผ่านไปอีกพัก ในมือของวาโยมีถุงของกินเพิ่มขึ้นสองถุง ทั้งที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไรเลยั้แ่แรก ส่วนแพรยังคงเดินดูร้านไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีอะไรติดมือ
เธอหยุดอยู่หน้าร้านพวงกุญแจ หยิบขึ้นมาหมุนดูไปมา
“อันนี้น่ารักดี”
“ครับ”
“…แต่พี่ไม่มีพวงกุญแจ”
เธอวางกลับที่เดิม แล้วเดินต่อทันที
วาโยมองตาม
“…แล้วพี่จะหยิบขึ้นมาทำไม”
ถัดมาเป็ร้านน้ำผลไม้ปั่น แพรหยุดยืนอ่านเมนูอยู่นาน
“เอาแบบไม่หวานดีไหมนะ”
“แล้วแต่พี่เลยครับ”
“…งั้นเดี๋ยวค่อยซื้อ”
แล้วก็เดินต่อ
วาโยหันไปมองร้านนั้น
“…เราจะกลับมาซื้อจริงใช่ไหม”
เดินไปอีกไม่กี่ก้าว แพรหยุดหน้าร้านของเล่น หยิบของเล่นชิ้นหนึ่งขึ้นมากด
“ปึ๊บ”
เธอกดอีกครั้ง
“ปึ๊บ”
วาโยมอง
“…พี่จะซื้อเหรอ”
“เปล่า ลองเฉย ๆ”
เธอวางของลง แล้วเดินต่อทันที
วาโยพึมพำ
“…แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ”
แล้วก็เดินตามไปแบบงงๆ
ถัดไปไม่กี่ร้านเป็บูธยิงเป้าเล็ก ๆ ที่มีลูกโป่งเรียงอยู่เต็มแผง
แพรหยุดทันที
“อันนี้น่าสนใจ”
วาโยหันไปมอง
“…พี่จะเอารางวัลใช่ไหมครับ”
“เปล่า ลองเฉย ๆ” คำเดิม
เธอรับปืนลมมา เล็งอยู่นาน ก่อนจะเหนี่ยวไก
พลาด…
“…เกือบโดนแล้ว”
วาโยมองแผงลูกโป่งที่ยังครบ
“…ครับพี่ เกือบแล้ว..มั้ง”
เธอลองยิงอีกครั้ง
ยังพลาด…
“…เมื่อกี้โดนแล้วนะ”
“ยังนะพี่ เป้ายังสะอาดอยู่เลย”
แพรยื่นเงินเพิ่มทันที
“อีกรอบสุดท้าย”
ผ่านไปสามรอบ…
คำว่า ‘รอบสุดท้าย’ ไม่มีจริง
วาโยเริ่มถาม
“…พี่ เอาจริงใช่ไหม”
แพรเล็งอีกครั้ง
“…ใกล้แล้ว”
สุดท้ายเธอถอนหายใจพลางวางปืนลง
“…พอแล้ว”
วาโยพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะมองแผงลูกโป่งอีกครั้ง
“…ทั้งหมดห้ารอบ เป้าสะอาด เยี่ยมมากครับพี่”
แพรหันมามองค้อน ๆ
“…เกือบโดนแล้วย่ะ”
เธอสะบัดเสียงเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
“พอแล้ว เดินไปเลย”
แล้วก็เดินนำออกมา
ผู้คนเริ่มหนาแน่นขึ้นตามเวลา แต่จังหวะการเดินของแพรยังคงช้าเหมือนเดิม เธอแวะดูแทบทุกร้าน แต่ไม่มีร้านไหนที่เป็จุดหมายจริง ๆ
วาโยเริ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะเรียก
“พี่แพรครับ”
“หืม”
“…เรามาซื้ออะไรกันเหรอครับ”
แพรนิ่งไปหนึ่งจังหวะ
“…เอ่อ”
เธอหันไปชี้ข้างหน้า
“ร้านนั้นน่ากิน!”
แล้วเดินต่อทันที
วาโยยืนค้าง
“เดี๋ยวนะ!…ผมถามคำถามนะพี่ ไม่ได้ขอร้านเพิ่ม”
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ในที่สุดแพรก็ซื้อน้ำปั่นแก้วหนึ่ง แล้วส่งให้เขา
“ถือให้หน่อย”
วาโยรับมา
“…พี่ไม่กินเหรอ”
“เดี๋ยวค่อยกิน”
แล้วก็เดินต่อ
วาโยมองแก้วในมือ
“…งั้นจะซื้อทำไมก่อน”
เมื่อเดินออกจากตลาด เสียงผู้คนค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงลมทะเลกับแสงไฟสลัวของถนนเลียบหาด
แพรเหลือบมองไปทางที่พักที่อยู่ไม่ไกล
เกือบชั่วโมงแล้ว… น่าจะคุยกันเสร็จแล้วมั้ง
เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย
“รีบกลับเถอะวาโย เดี๋ยวพี่พีชรอ”
วาโยชะงักทันที
“…อ้าว”
เขาหันมามองเธอช้า ๆ
“เมื่อกี้ใครเป็คนพาเดินวน”
แพรไม่ตอบ
เธอเพียงยักไหล่แล้วเดินนำต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วาโยเหมือนจะนึกอะไรออกเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
“อ๋อออ… ร้ายเหมือนกันนะพี่เนี่ย”
แล้วก็เดินตามไป
ค่ำคืนยังคงเหมือนเดิม
แต่บาง่ของเวลา
เหมือนถูกยืดออกไปเงียบ ๆ
โดยที่ไม่มีใครพูดถึงมัน
1K
