ย้อยเวลามาเป็นนางคณิกา

หงส์ได้เตรียมตัวรับแขกและได้ถูกคนข้างในแต่งหน้าแต่งตัวให้ หงส์ได้ขออนุญาติออกมาซื้อของใช้บางอย่างที่จำเป็นและให้ชิงเอ๋อนางโลมที่ช่วยแต่งตัวพามาด้วย หงส์ถูกชิงเอ๋อประกบติดแจเพราะกลัวหนีไป แต่หงส์ไม่ไปไหนเพราะกลัวว่าจะทำให้อาเหวยกับอาหลิวเดือดร้อน จึงจำต้องทำหน้าที่เพื่อทดแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตตนเองไว้

พอดีมีจอมยุทธหนุ่มหล่อปิดบังใบหน้าด้วยหมวดดำเดินผ่านมาพอดี เค้ามองมายังหงส์ที่แต่งตัวสวยออกมาจากหอนางโลมก็เกิดพอใจขึ้นมาทันที และคิดว่าคืนนี้เค้าจะต้องมาที่นี้ให้ได้ เพราะเค้าเกิดตกหลุมรักนางแล้ว

จอมยุทธพัดเหล็กหรือซ่งตั้วเองได้มาพักที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งและได้มาทานอาหารจีนที่ร้านข้างล่าง ขนาดนั้นเองมีจอมยุทธสำนักกระบี่มารโผล่มาห้าคน หนึ่งในนั้นมีหัวหน้ากลุ่มใส่เสื้อสีขาวนามว่าเหิงเอียงหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันกับเค้าเป็นหัวหน้าเดินมาหาเรื่องเค้าทันที

"ไงจอมยุทธซ่งสบายดีไหม" เหิงเอียงกล่าว

"สบายดีแล้วท่านละเหิงเอียงสบายดีหรือเปล่า"

"เช่นกัน ท่านมาเมืองหลวงครั้งนี้จะมาค้างกี่วันละจอมยุทธซ่ง" เหิงเอียงถาม

"ก็คงไม่นานนัก ข้าต้องรีบไปทำธุระต่อที่อื่นด้วย" ซ่งตั้วเองตอบกลับไป

"งั้นตอนนี้พอมีเวลาไหม ข้าอยากประลองฝีมือกับท่านดูนะ"

"ได้สิที่ไหนกันดีละ"

"ชายป่านอกเมือง ไปกันเถอะ" เหิงเอียงกล่าวตอบกลับไปและทั้งคู่ก็เดินทางไปยังชายป่าเพื่อต่อสู้กันทันที 

"เชิญก่อนได้เลยเหิงเอียง"

"ได้สิเข้ามาเลยซ่งตั้วเอง"

แล้วทั้งสองคนก็ประทะกันอย่างดุเดือดทันที ดาบสองดาบฟาดฟันกันอย่างหนักหน่วงรุนแรงและขึ้นลงบนอากาศต่อสู้กัน จนต้นไม้ขาดเป็นท่อนๆ เลยทีเดียว แต่ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะกัน เพราะสูสีกันมากนัก ระดับฝีมือสูงพอกัน แต่ชั้นเชิงนั้นซ่งตั้วเองมีมากกว่านัก

และได้ต่อสู้กันอยู่นานไม่เท่าไหร่ก็รู้ผลแพ้ชนะ ซ่งตั้วเองชนะเหิงเอียงมาได้อย่างหวุดหวิด และทั้งคู่ก็ยิ้มให้แก่กัน

"ข้าขอยอมแพ้ท่านซ่งตั้งเองท่านเก่งสมคำร่ำลือจริงๆ ข้ายอมแพ้ทีเดียว"

"ท่านก็เก่งใช่ย้อยเลยเหิงเอียง นับถือ นับถือ"

"งั้นคราวหน้าข้าต้องชนะท่านให้ได้ ไปพวกเรากลับกัน" เหิงเอียงกล่าวพร้อมมองไปทางลูกน้องตนเอง

"ครับทูตซ้าย"

แล้วทั้งหมดก็พากันกลับไปกัน ซ่งตั้วเองจึงได้เดินทางเข้าเมืองอีกครั้งหนึ่งและได้มาที่โรงเตี้ยมมาเตรียมตัวอาบน้ำอาบท่าไปหอนางโลมไปพบหญิงสาวแสนสวยที่เจอเมื่อสักพักให้ได้ โดยแอบดีใจและพัดพัดไปมาอย่างเขินอาย ใจเค้ามันเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย ตั้งใจจะไปหานาง ไปเชยชมนางให้ได้

ซ่งตั้วเองได้รอเวลาโดยการเดินเที่ยวตลาดอีกครั้งครั้งนี้ไม่ได้สวมหมวกปิดบังใบหน้าอีก ทำให้เห็นถึงความหล่อเหลาของเค้า หล่อกระชากใจสาวๆ เป็นอย่างมาก คนทั่วทั้งตลาดต่างมองอย่างสนใจยิ่งนัก

หงส์นั้นได้กลับมาจากซื้อของและได้รอเวลาโดยการแต่งตัวเสียสวยแต่งหน้าเสียจัดจ้านให้สมกับเป็นสาวงามคนใหม่และเถ้าแก่เนียะให้หงส์เล่นกูเจิ้งให้แขกฟังจากนั้น นางจะเลือกใครก็แล้วแต่นางเอง หงส์ขอบคุณที่ไม่บังคับกันและได้แต่งหน้าทำผมต่อไป

เสี่ยวจิ้งกับอีเหนียงแต่งตัวสวยรอเวลารับแขก และคอยสมน้ำหน้าหงส์ด้วยที่ต้องรับแขกวันแรก ทำให้หงส์รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าสองสาวเป็นอย่างมาก ทั้งสองสาวได้มาเยาะเย้ยหงส์ทันที

"ไงจ้ะวันนี้เป็นวันแรกสินะที่จะได้รับแขกนะ ฮิ"

"ใช่หวังว่าคงไม่ตายซะก่อนละแม่คนสวย"

ทั้งสองสาวต่างมองอย่างเยาะเย้ยและเถ้าแก่เนียะเห็นสองสาวก็มาต่อว่าทันที

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเจ้าด้วยละ ต่างคนก็ต่างเป็นนางโลมเหมือนกันมาเยาะเย้ยถากถางกันอยู่ได้นะเสี่ยวจิ้ง อีเหนียง"

"ก็เถ้าแก่ได้ใหม่แล้วลืมเก่าอย่างพวกข้าได้ยังไงกัน พวกข้าทำรายได้ให้เถ้าแก่มาเท่าไรกันแล้ว ทำไมไม่เห็นค่าของข้ากันบ้างนะ"

"พวกเจ้าก็อย่ามาค่อนเคาะเยาะเย้ยคนอื่นเลยดีกว่านะ อาหงส์เจ้าอย่าไปเครียดมากไปนะไปดีกว่าเดียวถึงเวลาเปิดหอนางโลมกันแล้วเจ้าจะได้ขึ้นโชว์"

"คะเถ้าแก่เนียะ งั้นหงส์ขอตัวก่อน" แล้วนางจึงได้เข้าไปเตรียมกูเจิ้งทันที นางต้องรับแขกแล้ว ใครกันนะจะเป็นแขกคนแรกของนาง นางคิดอย่างปลงไม่ตก 

ไม่นานหอนางโลมก็เปิดแล้ว ผู้คนต่างเข้ามากันมากมาย และเช่นเดียวกันซ่งตั้วเองก็เข้ามาในหอนางโลมแห่งนี้เช่นเดียวกันด้วย

.................................................................