หญิงสาวพยายามปฏิเสธและหลีกเลี่ยงทุกวิถีทาง มารยาร้อยแปดพันเก้าถูกขุดขึ้นมาใช้ หวังแค่เพียงให้ตัวเธอรอดพ้นจากทริปมหาประลัยของสองหนุ่มกล้วยหอมจอมซน ความพยายามที่เธอสู้อุตส่าห์ลงทุนลงแรงไปมากมาย ก็กลับกลายเป็ไร้ค่าไร้ความหมาย สุดท้ายเธอก็ต้องมาถลุงเวลาที่สุดแสนจะมีค่าไปกับพวกเขาอยู่ดี
"โอ้...ว้าว! คุณดูสิครับป่าเต็มเลย อ๊าห์...สดชื่นจริง ๆ " ชายต่างชาติอดที่จะตื่นเต้นกับภูมิประเทศแปลกตาไม่ได้
"คุณอยู่ในรถนะคะ ไอ้ที่คุณสูดเข้าไปเนี่ย มันไม่ใช่อากาศจากธรรมชาติสักหน่อย มันก็ผ่านเครื่องปรับอากาศมาแล้วทั้งนั้น" หญิงสาวอดที่จะแขวะ "พญาควายเผือก" ตัวโตไม่ได้
"พี่นี่ก็ไม่เข้าใจฟีลเลยนะ พีทคุณต้องทำใจนะครับ คุณเลือกที่จะแต่งงานกับมิสโรบอทเองนะครับ แล้วขอผมเตือนไว้ก่อนเลยนะครับ บริษัทเราไม่รับเคลมทุกกรณี ไปแล้วไปเลยนะครับ" น้องชายตัวแสบที่รับหน้าที่เป็สารถีหนุ่มเริ่มจิกกัดเธอทันทีที่เห็นช่อง
"นี่มันเป็การตัดสินใจที่ผิดพลาด! ผมพลาดไปแล้วจริง ๆ กลับตัวก็ไม่ได้แล้วครับ" ไม่พูดเปล่าเขายังบีบน้ำตา จนดวงตาสีอ่อนนั่นมีน้ำใส ๆ คลอออกมา
"ขอโทษด้วยนะคะ ที่เกิดมาเป็หุ่นยนต์ แถม่นี้เครื่องรวน ๆ ด้วยสิ ระวังตัวกันไว้ก้แล้วกันนะทั้งคู่เลย!"
ตลอดเวลาที่เดินทางร่วมสี่ชั่วโมง สิตางค์ต้องนั่งฟังคนบ้าสองคนเล่นมุกพิลึก ๆ ใส่กันไปมา บางครั้งก็แหกปากร้องเพลงประหลาด ๆ แต่ถ้าพูดถึงสิ่งที่ทำให้สองหนุ่มสำราญใจมากที่สุดก็คงจะเป็การแกล้งเธอนั่นแหละ เพื่อตัดรำคาญสาวสวยประจำกลุ่มหาทางเอาตัวรอด โดยการแกล้งหลับตาจนในที่สุดก็ผลอยหลับไปจริง ๆ รู้สึกตัวอีกทีเธอก็มาอยู่บนเตียงนอนนุ่มในห้องพักเสียแล้ว
หญิงสาวบิดี้เีแล้วสำรวจตัวเอง ก่อนจะพบว่าตัวเสื้อนอกของเธอถูกถอดออกไปแล้วเหลือเพียงเสื้อกล้ามตัวบางข้างใน บนโต๊ะข้างเตียงมีขวดน้ำเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อย และเมื่อเดินออกมาจากห้องพัก เธอก็พบกับร่างั์ของใครบางคนกำลังหอบหิ้วผลไม้ถุงใหญ่ขึ้นบันไดมา
"อ้าว พีทคุณจะไปไหนคะ " เธอร้องทักเมื่อเห็นข้าวของพะรุงพะรังที่เขาหอบหิ้วมา
"ตื่นแล้วเหรอครับ ผมกำลังจะไปปลุกพอดีเลย"
"แล้วนี่คุณหิ้วอะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย"
"มัง..คู้ดด...ค่าาา " ชายหนุ่มตอบกลับสำเนียงแปร่ง ๆ
"ฉันบอกแล้วยังไงคะ คุณเป็ผู้ชายต้องพูดว่าครับ คะ ค่ะ เค้าไว้ให้ผู้หญิงพูด"
"คร้าบ แม่"
"ฉันไม่ใช่แม่คุณนะคะ" เธอจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดออกมา
"แม่ ทุน ฮู้..อา..." เขายังพยายามพูดภาษาไทยอีก
"นี่ใครสอนคุณอีกคะพีท ไปดูละครอะไรมาอีกเนี่ย" รสนิยมการดูละครของเขาทำหยิงสาวต้องกุมขมับ ไม่รู้ว่าเขาไปสรรหาเพลย์ลิสต์บ้า ๆ พวกนั้นมาจากไหน
"เจ็ทครับ เจ็ทสอนผม เค้าสอนผมอีกตั้งหลายคำแหนะ มีแต่คำเจ๋ง ๆ ทั้งนั้น" ลูกศิษย์ชื่นชมคุณครูคนเก่งไม่ขาดปาก
"พวกคุณสองคนควรเลิกเล่นด้วยกันได้แล้วนะคะ คบกันไปทำแต่เื่อะไรบ้า ๆ " สิตางค์ถึงกับต้องส่ายหัว เมื่อไปคิดถึงวีรกรรมแสนล้านแปดที่สองหนุ่มทำร่วมกันมา
"คร้าบ แม่"
"ก็บอกแล้วไงคะ ว่าฉันไม่ใช่แม่คุณ"
"ก็คุณขี้บ่นหนิครับ บ่นเก่งเหมือนแม่ผมเลย ไม่สิมากกว่าอีก"
"เอ๊ะ! คุณนี่นะ"
"ไปเถอะน่า ไปกินมังคุดกัน" เขากึ่งลากกึ่งจูงเธอกลับเข้าไปในห้องนอน
"แล้วทำไมต้องไปกินในห้องนอนด้วยคะ" เธออดสงสัยไม่ได้
"เราจะได้ไปคุยเื่แผนของเราด้วยไงครับ" เมื่อเขาอ้างแผนการ เธอก็ยอมตามเข้าไปง่าย ๆ โดยไม่ได้เอะใจเลยว่าจะเื่มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
"ง่ำ ๆ " ั้แ่เข้ามาในห้องยังไม่มีจังหวะในเลยที่ชายหนุ่มจะคุยเื่แผนการ ปากหนาเอาแต่กัดกินมังคุดที่เธอปอกให้อยู่ท่าเดียว
"ไหนคะพีทแผนอะไรของคุณ" หญิงสาวที่ปอกมังคุดมาร่วมกิโลร้องถามพ่อหนุ่มนักคิดทันที
"แผนของผมก็คือผมจะกินมังคุดให้หมดถุุง โดยที่คุณปอกให้ผมยังไงล่ะครับ" เขาหันมาตอบหน้าตาเฉย
"พีท! นี่คุณหลอกฉันเหรอคะ"
"คุณก็รู้นี่ครับว่าเจ็ทเป็เด็กฉลาด ถ้าเราไม่ใช้เวลาด้วยกันบ้าง เค้าจะสงสัยเอานะครับ ถ้าเจ็ทสงสัยต่อไปคุณพ่อคุณก็จะสงสัย ต่อไปคนอื่น ๆ ก็จะสงสัยอีก นี่ผมทำเพื่อ "เรา" เลยนะครับ"
ถึงแม้ว่าน้องชายจะรักและหวังดีกับเธอเสมอ แต่หญิงสาวก็อยากจะเก็บเื่แต่งงานจอมปลอมนี้ไว้ให้เป็ความลับมากที่สุด
"ก็จริงของคุณ แล้วนี่เจ็ทไปไหนคะ"
"เค้าพาผมไปตลาดท้องถิ่นมา แล้วก็กำลังทำงานอยู่ในห้องของเค้าครับ" ปากก็เคี้ยวมือหนาก็ยื่นมาขอมังคุดจากเธอ
"ฉันไม่แกะให้คุณกินแล้วค่ะ ฉันจะกินเอง!" พูดจบเธอก็ยัดมังคุดเข้าปากตัวเองทันที
"ใจร้าย ใจร้ายที่สุด"
"ฉันใจร้ายได้มากกว่านี้อีกนะคะ"
"ผมเชื่อครับ ผมเชื่อว่าคุณใจร้ายได้มากกว่านี้ เพราะคุณเป็หมาป่าใจร้าย ที่จ้องจะกินลูกหมูสุดน่ารักแบบผม" เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนิ่มก่อนจะสอดร่างหนา ๆ เข้าไปในซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
"เอาตัวเน่า ๆ ของคุณออกมาเลยนะคะพีท นี่มันเตียงของฉันนะคะ"
"คุณใจร้ายมาก ๆ จริง ๆ ด้วย ผมอุตส่าห์อุ้มคุณขึ้นมาเลยนะครับ "
"คุณอุ้มฉันมาเหรอคะ?"
"ใช่น่ะสิครับ ปวดหลังไปหมดเลย"
"ฉันนึกว่าเจ็ทอุ้มมาเสียอีก"
"โธ่คุณ...เจ็ทตัวแค่นั้น จะอุ้มหมาป่าที่กินอิ่มจนพุงกางไหวเหรอครับ มีแต่ผมเท่านั้นแหละครับที่ยอมเสียสละแบกคุณมาเนี่ย ดูสิครับเหมือนหลังจะหักเลย" ชายหนุ่มว่าพลางเอื้อมมือไปทุบเบา ๆ ที่หัวไหล่หนาของตัวเอง
"ไอ้บ้าพีท! ไอ้แก่บ้า! นี่คุณว่าฉันอ้วนเหรอ" เมื่อได้ยินแบบนั้น หญิงสาวก็ทิ้งร่างหมายจะะโทับพ่อหนุ่มเอวบางร่างเล็กให้แบนจมดินไปเลย
"โอ๊ย! หนัก! หนักมาก ๆ เลย ผมรับไม่ไหวแล้ว" เขาแกล้งร้องออกมา แต่มือหยาบหนากลับโอบรัดร่างบางเธอไว้ ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งจี้ไปที่เอวบางอันเป็จุดอ่อนของเธอ
"แล้วผมก็ยังถอดเสื้อให้คุณหลับสบาย ๆ ด้วยนะครับ ไหนจะน้ำดื่มอีก ผมอ่ะรู้ใจคุณที่สุดแล้วนะ รู้หมดเลยว่าคุณบ้าจี้ตรงไหนบ้าง" เขาเปลี่ยนจากจี้เอวมาเป็ต้นคอของเธอ ซึ่งเป็อีกจุดยุทธศาสตร์ที่ทำให้เธอคลั่งเสมอ
"พีทหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ฉันหายใจไม่ทันแล้วอ่ะพักก่อน " เธอบอกเขาพร้อมเสียงหอบ หลังจากะเิหัวเรามาเกือบ 5 นาที
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ไหวเขาก็ให้โอกาสเธอหยุดพัก ถึงแม้ชายหนุ่มจะหยุดภารกิจจี้เส้นเธอแล้ว แต่เขาก็ยังใช้นิ้วแกร่งม้วนผมเธอเล่นไปมา จับเธอถักผมเปียบ้าง เอามาแหย่รูหูเธอเล่นในบางครั้งสุดแท้แล้วแต่เขาจะพอใจ
"นี่แหนะ ๆ โป๊ก! โป๊ก!" หลังจากที่เรี่ยวแรงกลับมาแล้ว หญิงสาวใช้หน้าผากมนเข้าโขกไปยังหน้าผากของเขาทันทีที่
"โอ๊ย! ซูซี่นี่คุณเล่นทีเผลอเหรอครั" ชายหนุ่มลูบศีรษะป้อย ๆ ก่อนจะใช้ลำขาแกร่งรัดเธอเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเธอพยายามหนีลงจากเตียง ชายหนุ่มออกแรงตวัดให้เธอตกอยู่ภายใต้ร่างแกร่ง ท่อนขาออกแรงกดร่างบางของเธอเอาไว้ ก่อนจะใช้ฟันหน้าเฉาะไปที่ถ้าผากสวยเบา ๆ
"อ๊ะ! พีท" เธอร้องออกมาด้วยใเมื่อเขาเฉาะหัวเธอเล่นอีกแล้ว หญิงสาวพยายามที่จะล็อกคอเขาเอาไว้ แล้วยื่นหน้าขึ้นไปงับปลายจมูกโด่งเพื่อแก้แค้น
"โย่ว! พร้อมจะไปส่องสัตว์ยังจ๊ะพี่จ๋า..." เจตรินที่โผล่เข้ามาในห้องพี่สาวแบบไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียง ด้วยหวังจะแกล้งพี่สาวให้ใเล่น ที่ต้องใจนตาโตเป็ไข่ห่านกับภาพเหตุการณ์ที่ชวนให้คิดไปไกล
"หนูผิดไปแล้ว ขอโทษนะจ๊ะที่มารบกวน" ชายหนุ่มรีบวิ่งออกจากห้องทันที โดยไม่ลืมที่จะหันไปกดล็อคประตูบานหนาให้เรียบร้อย ทิ้งไว้ก็เพียงแต่หนุ่มสาวสองคน ที่เพิ่งจะสำเหนียกตนได้ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่
2K
