ตอน ก้าง
“หมูหวานรับจ๊อบนำเที่ยวด้วยเหรอ แล้วเอาเวลาที่ไหนไปเห็นทำงานตั้งหลายอย่าง”
อนาวินสอบถามเด็กสาวด้วยความสนใจ เขาเห็นเธอทำงานหลายตำแหน่งไม่ว่าจะเป็เข้าครัวช่วยแม่ของเธอทำอาหาร คอยต้อนรับแขกที่เข้ามาพัก แถมยังมาชงกาแฟอีก
“ใช่ค่ะ ปรกติที่ร้านกาแฟนจะมีพี่เบลล์คอยชงกาแฟไง แต่ตอนนี้พี่เค้าลาไปทำธุระต่างจังหวัดวันสองวันคงกลับมาแล้วล่ะ ตอนนั้นหมูหวานก็พาลุงเที่ยวได้สนใจจองไว้ก่อนได้นะ เดี๋ยวมีคนมาจ้างหมูหวานก่อนไม่รู้ด้วยนะ”
“โอเคจองไว้ก่อนก็ได้”
“สวัสดีครับหมูหวาน เป็ไงบ้างครับเมื่อวานเมได้ข่าวว่าเกิดอุบัติเหตุเมเป็ห่วงมากเลยรู้ไหม แล้วนี่อาการเป็ไงบ้างครับาเ็ตรงไหนบ้าง”
เสียงของเมษาดังขึ้นพอหมูหวานเงยหน้ามองก็เห็นเมษามายืนยิ้มเผล่อยู่ข้างโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
เมษามองหน้าหมูหวานทีมองอนาวินที
“ไม่เป็ไรมากเจ็บเท้านิดหน่อย”
“ไม่เป็ไรมากก็ดีแล้วดูสิแทนที่จะพักผ่อนให้หายก่อนยังมาทำงานอีก ขยันแบบนี้จะไม่ให้รักได้ไง ขอนั่งด้วยคนนะครับน้า” พูดจบเมษาก็ถือวิสาสะนั่งลงเก้าอี้ที่ติดกับหมูหวาน จนหมูหวานต้องกระเถิบหนีออกมาเพื่อรักษาระยะห่าง
“น้า… อือ น้าก็น้า”
อนาวินพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เพิ่งจะรู้ตัวว่าเขาแก่ขนาดนี้แล้วเหรอตอนแรกก็หมูหวานเรียกเขาว่าลุง แล้วมาเจอเด็กหนุ่มคนนี้เรียกว่าน้าอีก
“แล้วนี่ไอ้คนที่มันขับรถชนท้ายหมูหวานมันรับผิดชอบอะไรบ้างไหม คนสมัยนี้ขับรถแย่แล้วยังทำตัวแย่อีก นี่อย่าบอกเมนะว่าพอมันขับชนหมูหวานแล้วขับรถหนีไปเลยอ่ะ อย่าให้เมได้เจอนะมันเชียวนะ น่าดูแน่เมจะให้พวกเพื่อนชาวแก๊งเด็กเว๊นตามล่าตัวมันเอง ได้ข่าวว่าจัดจ้าน… มาย่านพี่เดี๋ยวจัดให้ ”
เมษาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะใบหน้าเคียดแค้นแทนหญิงสาวที่แอบหลงรัก
“เขาไม่ได้หนีไปไหนหรอกเม”
หมูหวานเหล่มองอนาวิน
“มันไม่ได้หนีเหรอหมูหวาน”
“แล้วเขาก็รับผิดชอบทุกอย่างด้วย”
อนาวินพูดแทรกขึ้น
“น้าอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเหรอครับ” เมษาเท้าคางเอียงหน้ามองอนาวิน
“พี่นี่แหละที่ขับชนท้ายรถหมูหวาน”
“อู้” เมษาทำปากจู๋
“ลุงวินเขารับผิดทุกอย่างแหละเม พาหมูหวานไปส่งโรงพยาบาลด้วยแถมยังไม่เอาเื่ด้วยทั้งที่หมูหวานเป็คนผิดเอง” หมูหวานอธิบาย
“สุดยอดเลยครับน้า แบบนี้แถวบ้านผมเรียกว่าลูกผู้ชายตัวจริง”
เมษายกนิ้วโป้งให้อนาวิน
“ไม่เป็มากไรก็ดีแล้วหมูหวานจำไว้นะ ขับช้าๆ เทวดาคุ้มครอง… ขับคึกคะนองเตรียมจองศาลา” เมษาร่ายคำคมให้อนาวินและหมูหวานฟังอีกคำรบ
“หมูหวานรู้แล้วน่าไม่ต้องพูดมาก”
“ลืมแนะตัวเลยผมชื่อเมนะครับน้า เป็แฟนของหมูหวานครับ อูยย์” พูดไม่ทันจบหมูหวานก็ฟาดมือลงบนหัวไหล่ของเมษาอย่างแรง
“อย่ามามั่วนะเมหมูหวานไม่ชอบ ใครเป็แฟนเมเลอะเทอะใหญ่แล้ว”
เด็กสาวขึงตาใส่หน้าตาบ่งบอกว่าโกรธจริงจัง
“ตอนนี้ยังไม่เป็อีกหน่อยก็เป็เองแหละ เมจะตามตื้อตามจีบหมูหวานไปเรื่อยๆ จนกว่าหมูหวานจะยอมใจอ่อนเป็แฟนเม” เมษายักคิ้ว
“ฝันไปเหอะ”
“วันนี้ไม่แคร์… ต่อไปอาจไม่มีสิทธิ์ดูแลก็ได้นะคร๊าบ จริงไหมน้า”
“อื้อ”
อนาวินตอบรับเมษาสั้นๆ แล้วยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ
4K
