เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ภายในห้องอาหารพิเศษ เหล่าผู้บริหารแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ คล้ายกับกลุ่มนักเรียนมัธยม ที่ต่างรวมกลุ่มพูดคุยกัน ที่นั่งข้างๆ ซีอีโอหลินรั่วซี คือเลขาและผู้ช่วย อู๋เยวี่ย มีผู้บริหารอีกสามคนนั่งอยู่ โดยไม่มีใครกล้าสบสายตากับหลินรั่วซีโดยตรง

        ทั้งนี้เป็นเพราะรอบๆ กายหลินรั่วซีเต็มไปด้วยสภาวะที่แปลกประหลาดคล้ายพลังคอสโม่ คนที่นั่งใกล้ที่สุดคือโม่เชี่ยนนีเธอกำลังจมอยู่ในความคิด และอยู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาว่า

        "บอสหลิน คนที่คุณพบเมื่อวานเป็นอย่างไรบ้างคะ"

        หลินรั่วซีที่นั่งรับประทานอาหารด้วยท่าทางดั่งเจ้าหญิงในครอบครัวผู้สูงศักดิ์ เมื่อได้ยินคำถามของโม่เชี่ยนนี เธอไม่มีอารมณ์ในการกินอีกต่อไป เอ่ยถามด้วยเสียงต่ำว่า

        "ใคร?"

        "หยางเฉินค่ะ ทัศนคติของเขาแย่มากใช่ไหมคะ" โม่เชี่ยนนีเดินเกมใส่ไฟหยางเฉิน

        มันยากที่จะบอกได้ว่าหลินรั่วซีตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจมองออกไปยังห้องอาหารด้านนอก เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วกล่าวว่า

        "ถ้าเขาไม่ได้ทำให้บริษัทเสียผลประโยชน์ หรือทำให้ภาพลักษณ์ของบริษัทเสื่อมเสีย ฉันก็ไม่สนใจเขา" เธอพูดพร้อมกับคีบอาหารใส่ปาก

        โม่เชี่ยนนีเห็นดังนั้นก็ยิ่งสับสนมากขึ้น เมื่อเธอเห็นสีหน้าของซีอีโอเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง หลายปีที่ผ่านมาจากประสบการณ์บอกเธอไม่ควรถามอะไรต่อ

        'ดีมาก! ถึงแม้บอสจะไม่ไล่นายออก แต่ฉันนี่แหละจะเป็นคนทำให้นายออกไปเอง เตรียมตัวไว้เถอะ!' โม่เชี่ยนนีตัดสินใจจัดการหยางเฉินด้วยตัวเอง

        ช่วงบ่ายหยางเฉินเล่มเกมอย่างเต็มที่ ในตอนแรกเขาตั้งใจจะทำงานแนวนอนจากหมอนที่ยืมมาจากจ้าวหงเยี่ยน แต่โม่เชี่ยนนีเดินมาหาเสียก่อน เธอเดินมาหาหยางเฉินด้วยท่าทีสง่างาม เหมือนพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม หยางเฉินเห็นดังนั้นก็รู้สึกขนลุก ทำไมกันด้วยใบหน้าน่ารักนั่น ถึงมีรอยยิ้มที่เหมือนกับหมาป่า

        "หยางเฉิน นายอยู่ว่างมาทั้งวันแล้ว มากับฉัน ฉันมีงานให้นายทำ"

        หยางเฉินมองไปรอบๆ พนักงานคนอื่นต่างก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเคร่งเครียดขึ้นมาทันที และพยายามกลั้นเสียงหัวเราะกันอย่างเต็มที่

        "ผมเป็นคนขับรถให้ได้นะครับ ส่วนงานอย่างอื่นผมขอคิดดูอีกที"

        "เมื่อเวลามาถึงนายจะรู้เองว่าต้องทำอะไร" โม่เชี่ยนนีโกรธเป็นอย่างมาก ชายผู้นี้ไม่อยากจะมีชีวิตแล้วจริงๆ

        หยางเฉินติดตามโม่เชี่ยนนีไปที่ลานจอดรถ รถของเธอคือ Audi A4 คันสีแดง ทันทีที่เข้าไปในรถกลิ่นน้ำหอมก็ลอยมาแตะจมูก

        หยางเฉินไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป เขาหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า "คุณโม่ครับ รถคุณหอมจริงๆ กลิ่นเดียวกับคุณเลย"

        "นายนี่หน้าหนาจริงๆ"

        "มันไม่มีอะไร กลิ่นมันหอม แล้วผมก็แค่ดม"

        "ฉันขี้เกียจจะพูดกับนาย"

        โม่เชี่ยนนีสตาร์ทเครื่องยนต์ ไม่สนใจหยางเฉินอีก แต่ก่อนที่จะออกรถ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ และหันไปถามหยางเฉิน

        "นี่หมายความว่า นายแต่งกับภรรยา เพราะกลิ่นน้ำหอมของเธอใช่ไหม"

        หยางเฉินนิ่งไปชั่วครู่ และใบหน้าอันเย็นชาของหลินรั่วซีลอยขึ้นมา

        "ภรรยาของผมมีกลิ่นที่ทุกคนไม่อาจต้านทานได้ แต่นั่นไม่ใช่จุดสำคัญ ผมชอบกลิ่นของภรรยา แต่ก็ชอบของผู้หญิงคนอื่นด้วย คุณโม่ ของคุณก็ไม่เลวเลยนะครับ"

        "นาย..."

        ถ้าหากรถออดี้มีที่ดีดตัวฉุกเฉินแบบเครื่องบินรบล่ะก็ เธอไม่ลังเลเลยที่ จะดีดเขาออกจากรถ ใบหน้าของโม่เชี่ยนนีเป็นสีแดงตลอดการเดินทาง

        ผ่านไปสิบห้านาที รถก็หยุดอยู่ที่ออฟฟิศเก่าๆ แห่งหนึ่ง โม่เชี่ยนนีหันไปหาหยางเฉินด้วยสายตาเย็นชา กล่าวว่า "นายรู้จักบริษัทหัวเฉิงบ้างหรือเปล่า?"

        หยางเฉินมองเข้าไปด้านในมีป้ายสีขาว ตัวอักษรสีดำเขียนอยู่ว่า 'บริษัท หัวเฉิง เครื่องนุ่งห่มและสิ่งทอ จำกัด’

        "ตึกนี้แหละครับเราจะเข้าไปเลยไหม" หยางเฉินถาม

        "นายคนเดียว ไม่ใช่ฉัน ฉันต้องไปเจรจาอีกบริษัทหนึ่ง"

        "เจรจา? เจรจาอะไร?"

        "บริษัท หัวเฉิง สั่งซื้อเครื่องแต่งกายมูลค่า 600,000 หยวนในปีที่ผ่านมา แต่ยังคงเป็นหนี้เรา 400,000 หยวน แต่เดิมกำหนดเส้นตายคือปีหน้า แต่ฉันได้ยินมาว่า บริษัทใกล้จะล้มละลาย ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องทวงเงิน 400,000 หยวนเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดหนี้เสีย"

        หยางเฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

        "คุณโม่ คุณจะให้พนักงานใหม่อย่างผม ไปทำงานทวงเงินหรือครับ มันจะไม่ยากไปสักหน่อยหรือ?"

        "ทุกคนในแผนกพีอาร์มีงานล้นมือกันหมด เหลือแต่นายคนเดียวที่ว่างงานต้องทำ" โม่เชี่ยนนีส่งสายตาพร่างพราวมาที่หยางเฉิน

        "ถ้าเสร็จแล้วก็โทรหาฉันล่ะ" เธอขับรถออกไปทันที หันมายิ้มให้หยางเฉิน และปิดโทรศัพท์มือถือ

        หยางเฉินไม่สามารถทำอย่างไรได้ เขาเดินเข้าไปในอาคารอย่างไม่เร่งรีบ

        ทันทีที่เข้าไปหยางเฉิน พบพนักงานต้อนรับคนหนึ่งในเครื่องแต่งกายเซ็กซี่พร้อมเครื่องสำอางหนาเตอะ อยู่ในสภาพเบื่อหน่าย เมื่อเห็นเธอเห็นหยางเฉินเดินเข้ามา เธอจึงรีบเดินมาต้อนรับเขาในทันที

        "คุณผู้ชายท่านนี้ ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ?"

        หยางเฉินยื่นซองสีน้ำตาลในมือให้พนักงาน

        "ผมมาจากบริษัทอวี้เหล่ยครับ ผมจะขอปรึกษาปัญหาธุรกิจสักหน่อยน่ะครับ"

        "อวี้เหล่ย?" หญิงสาวนางนั้นส่งสายตาแปลกๆ มาให้หยางเฉิน แล้วจึงก้มลงกดอะไรบางอย่างในคอมพิวเตอร์

        "ขอโทษนะคะ เกี่ยวกับยอดเงินค้างชำระใช่ไหมคะ"

        "ใช่แล้วครับ" หยางเฉินรู้สึกดีขึ้นมาในทันที ดูเหมือนว่าบริษัทจะมีแผนรองรับการชำระเงินแล้ว

        "โปรดตามฉันมาได้เลยค่ะ ฉันจะพาคุณไปพบผู้จัดการของที่นี่ค่ะ" พูดจบเธอก็เดินอย่างเย้ายวนพาหยางเฉินขึ้นลิฟต์

        หยางเฉินเห็นดังนั้นก็รู้สึกว่า โม่เชี่ยนนีก็ไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว งานนี้ช่างเยี่ยมยอดจริง