โมนาหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อมองเห็นพี่สาวของตนเองมาร่วมงานนี้ด้วยเธอรู้สึกว่าสายตาของพี่ช่างน่ากลัวเสียจนใจสั่นไปหมด หวังแค่พี่เทียร่าคงไม่ทำอะไรเธออีก
ซาฟจูงมือโมนาเพื่อร่วมวงกับน้องชายน้องยังไม่เคยพูดคุยกับว่าที่เ้าสาวของเขาเลย
“วันนี้คุณโมนาสวยมากเลยนะครับ” เซ็ทเอ่ยชม
โมนาขัดเขินไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไรไม่คุ้นเคยกับอะไรแบบนี้ เธอสบตาเซ็ทครู่หนึ่งแล้วรีบหลบ
“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบขณะหลุบตามองพื้น
ไซน์มองเห็นพี่ชาย เขารีบขอตัวออกมาจากวงสนทนากับเทียร่าแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อความอึดอัดที่มีหมดสิ้นไปสีหน้าของเทียร่าบอกให้รู้เธอ้าอะไร
“ว้าว! คุณโมนาสวยมากเลยนะครับ ผมเพิ่งได้เห็นชัดนี่แหละ”ไซน์ชมเปราะแล้วยิ้มออมา
“ขอบคุณค่ะ”
เทียร่ากัดฟันมือกำแน่นด้วยความริษยาน้องเธอถูกหนุ่มๆ อัลเล็นโซ่รุมล้อมไว้อีกแล้ว ทำไม! ทำไม!ต้องเป็โมนาต้องเป็อีลูกเมียน้อยที่เธอรังเกียจด้วย
เสียงรถมาจอดเทียบหน้างานอีกคันชายชราเดินลงมาพร้อมกับบุตรสาวท่าทางสง่า เวน่าพยุงบิดาเข้ามาในงานโมนาเหลือบมองบิดาน้ำตาคลอ รีบวิ่งเข้าหาด้วยความคิดถึง
“พ่อคะ!”โมนาร้องเรียก
“โมนาลูก”
ร่างบอบบางโผเข้ากอดบิดดาแน่นน้ำตาไหลอาบแก้ม เซโตลูบศีรษะบุตรสาวแ่เบา เพื่อเป็การปลอบโยน เวน่ามองดูน้องด้วยความสงสารผู้คนในงานเริ่มให้ความสนใจ หันมองภาพตรงหน้าด้วยความประทับใจ
“เข้าไปในงานก่อนนะลูก”เซโตบอกพร้อมกับจูงมือบุตรสาวเข้ามาในงาน
เซโตเดินมาหยุดตรงหน้าซาฟชายชราส่งบุตรสาวตนเองให้กับเขา ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจแต่ยินดีรับมาไว้ มือบางถูกเกาะกุมโดยมือของเขา
“ฝากลูกอาด้วยนะซาฟโมนาเป็เด็กน่าสงสาร..”
“ผมจะพยายามครับ”เขาตอบเลี่ยง
เทียร่ามองบิดาและพี่สาวตนเองแล้วตวัดมองโมนา เห็นทีต้องทำอะไรสักอย่าง ให้โมนาไม่สามารถเผยอหน้าออกงานสังคมได้อีก
เทียร่ารีบแสร้งเดินมาหาบิดาก็แค่้าอยู่ในวงสนทนากับตระกูลอัลเล็นโซ่ เวน่ามองดูน้องสาวอย่างรู้ทัน
“พ่อคะ”เทียร่ารีบแทรกเข้ามา
“เทียร่ามานานหรือยังทำไมมาก่อนพ่อ”
“สนุกค่ะยิ่งได้คุยกับหนุ่มตระกูลอัลเล็นโซ่ยิ่ง สนุกเข้าไปใหญ่เลยค่ะ” เทียร่ายิ้มกว้าง
เวน่ามองดูท่าทางน้องสาวตัวเองด้วยสายตาไม่พอใจเกิดมาในตระกูลผู้ดีทำไมทำตัวหว่านเสน่ห์ราวกับผู้หญิงที่ยืนกวักมือเรียกผู้ชายอยู่ข้างถนน
“โมนาลูกสบายดีใช่ไหม”เซโตหันมาให้ความสนใจบุตรสาวคนสุดท้องต่อ
คนตัวเล็กช้อนสายตามองซาฟสีหน้าเขาไม่บ่งบอกความรู้สึกใด เธอรู้ดีว่านี้เป็นิสัยส่วนตัวของเขา
“สบายดีค่ะพ่อคุณซาฟดูแลหนูดีมากเลย” เธอตอบเสียงแ่
“แค่นี้พ่อก็สบายใจแล้ว”
เซโตหันไปสบตากับซาฟอีกครั้งแล้วยิ้มกว้าง
“อาหวังว่าซาฟจะเลือกโมนาเป็เ้าสาวนะ”
เทียร่าหันไปสบตาน้องสายตากร้าวของเธอทำให้โมนาตัวสั่น จะได้รับความรักจากทุกคนไปถึงไหน ทำไมต้องมีคนคอยเอ็นดูยัยเด็กขี้แยแบบนี้ด้วยเวน่าเห็นสายตาเทียร่าเลยก้าวมายืนด้านหน้าเพื่อให้หยุดทำสีหน้าแบบนั้นใส่โมนาแล้วลากน้องแม่เดียวกันออกมา
เซโตมองบุตรสาวคนโตด้วยความไม่เข้าใจแล้วละความสนใจมาที่บุตรสาวคนเล็ก และหนุ่มๆ ในตระกูลอัลเล็นโซ่ต่อ
“แกเป็บ้าอะไรเทียร่า!”เวน่าตวาดน้องสาวลั่น
“อะไรพี่เวน่าเทียร่าไม่เข้าใจ”
“แกคิดจะทำอะไรพี่ขอเตือนอย่าได้สร้างความวุ่นวายให้กับตระกูลเด็ดขาด เราต้องได้เงินกู้นั้นมา!”
“ใครจะสนในเมื่อตระกูลดีกาลโน่ไม่เคยสนเทียร่าอยู่แล้ว พ่อก็เอาแต่รักยัยเด็กนั้น ทำไมเทียร่าจะต้องสนใจว่าตระกูลจะรอดหรือไม่!”เทียร่าย้อนพี่สาว
เพียะ!
มือฟาดลงบนใบหน้าน้องสาวเทียร่าหันมาจ้องมองพี่สาวสายตากร้าว ตบอีกแล้ว ทำไมกัน!แค่เธอ้าความสุขสบายมันผิดหรือไง
“โมนายังทำตัวมีคุณค่ามากกว่าแกเสียอีกถ้ามันหนักหนาก็ออกจากดีกาลโน่ไปซะอย่าได้มาสร้างความเดือดร้อนให้กับตระกูลอีกความอิจฉาริษยาของแกมันน่ารังเกียจ!” เวน่าต่อว่าน้ำตาคลอ
“พี่...ทำไมพี่ต้องทำกับเทียร่าแบบนี้ด้วย”
“เก็บเอาคำพูดพี่ไปคิดให้ดีเทียร่าอย่าทำตัวอิจฉาริษยาน้อง มันไม่ใช่สิ่งที่คนเป็พี่ควรทำ ถึงแม้โมนาจะไม่ใช่สายเืเดียวกับเราทั้งหมดแต่โมนาก็มีเืพ่ออยู่ครึ่งนึง ยังไงโมนาก็ยังเป็น้องของเราอยู่ดี”
เทียร่าเก็บความเจ็บแค้นกัดฟันแน่นเธอไม่เคยคิดว่าโมนาเป็น้อง ยัยเด็กนั้นเป็แค่ลูกนอกคอกที่พ่อเอามาเลี้ยงเท่านั้นพี่ไม่มีวันเปลี่ยนความคิดเธอได้เด็ดขาด
คนเป็พี่มองดูสีหน้าน้องอีกครั้งเห็นสงบลงเลยปลีกตัวห่างออกมา เธอหวังว่าสิ่งที่พูดไป คงทำให้คิดได้บ้าง
เสียงโฆษกประกาศเปิดงานเชิญชวนแขกให้ก้าวสู่ฟอร์เต้นรำ ซาฟมองคู่ควง แล้วกวาดมองทางน้องชายเห็นแต่ละคนมีสาวๆเข้ามาล้อมหน้า ล้อมหลังเพื่อรอเต้นรำด้วย
เทียร่ากลับจากด้านนอกมองเห็นซาฟยืนเคียงน้อง ในเมื่อเข้าข้างกัน เธอจะทำให้ซาฟหันกลับมามองอีกครั้งแย่งเขามาจากโมนาให้ได้ ร่างอวบกรีดกรายเข้ามาหาแล้วยิ้มยั่วยวน
“คุณซาฟไปเต้นรำกับเทียร่าได้ไหมคะ”
“ไม่ละครับผมไม่ชอบเต้นรำ”
เทียร่าหน้าตึงไปกับคำปฏิเสธของซาฟรีบหันไปทางไซน์เพื่อแก้เก้อให้ตนเอง
“คุณไซน์ไปเต้นรำกับเทียร่าซักเพลงได้ไหมคะ?”
“ไม่ล่ครับผมเองก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ รอเซ็ทกับเซย์ดีกว่าไหมครับ” ไซน์แนะนำ
ซาฟกุมมือบางแล้วรั้งให้เธออกมาโมนาตระหนกกับสถานการณ์ปัจจุบันทันด่วนเช่นนี้
“จะทำอะไรคะ”
“เต้นรำยังไงล่ะ”
“แต่ว่าคุณบอกว่าไม่ชอบเต้นรำยังไงล่ะคะ!”
“ผมไม่ชอบเต้นรำเฉพาะกับบางคนแต่ผมชอบเต้นรำกับคนที่ผม้า ”เขาบอกพลางกุมมือเธอไว้แล้วใช้อีกมือโอบเอวบางจากนั้นจึงเคลื่อนเท้าไปตามจังหวะดนตรี เธอจำใจยอมรับขยับกายตามจังหวะโดยมีซาฟเป็ผู้นำ
เทียร่าตวัดสายตามองยิ่งชิงชัง ปฏิเสธบอกว่าไม่ชอบแต่กลับไปออกไปเต้นรำกับโมนาแล้วแบบนี้จะให้ญาติดีกันได้ยังไง
ไซน์เหลือบมองแววตาพี่สาวมองน้องสาวมันดูน่ากังวล แววตาของเทียร่าช่างน่ากลัวนัก ไม่นานทั้งคูออกมาจากฟอร์ ไซน์เลยขอแทนพี่ชายคนโตโดยการจองตัวคนสวย โมนาเหลือบมองเขา ซาฟพยักหน้าช้าๆ เป็เชิงอนุญาต
เขาอยากเห็นโมนาร่าเริงบ้าง ทุกวันเห็นแต่สีหน้าอมทุกข์ระยะเวลาสองเดือนจะทำให้ทั้งเขาและเธอสามารถเข้าใจซึ่งกันและกันได้ลึกซึ้งมากกว่านี้นั้นหมายถึงการที่โมนาจะต้องรู้จักกับน้องชายเขาทุกๆคนด้วย
“หนักใจไหมครับที่ต้องมาแต่งงานกับพี่ชายของผม”ไซน์ถามขณะเต้นรำ
“ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
“พี่ซาฟเป็คนนิ่งๆแต่ก็เป็คนที่ใจดีมากเลยนะครับ คุณจะมีความสุขหากได้แต่งงานกับพี่ของผม”
“ค่ะ”
ชายหนุ่มยิ้มออกมา อยากรู้พี่ซาฟต้องทำอย่างไรกับผู้หญิงนิสัยเช่นโมนาเธอดูอ่อนหวาน น่ารักแต่ขี้กลัว หวาดระแวง แล้วเทพบุตรน้ำแข็งที่ใครว่ามีหน้าเดียววางตัวยังไงกันนะชักสนุกแล้วสิ สองคนนี้จะได้ลงเอ่ยกันหรือเปล่าหนอ
ไซน์พาตัวหญิงสาวมาส่งให้พี่ชายแต่น้องคนที่สามก็มาจองตัวไปอีกพอโมนากลับมา น้องคนที่สี่ก็ลากเธอออกไปเต้นรำอีกครั้ง พอจบโมนาเลยได้พักมายืนข้างซาฟเช่นเดิม
“เป็ยังไงบ้างครับเหนื่อยไหม” ซาฟหันมาถาม
“นิดหน่อยค่ะฉันขอออกไปนั่งพักที่สวนได้ไหม” หญิงสาวถามแล้วมองหน้าเขาเพื่อรอให้อนุญาต
“ได้สิผมไปด้วยนะ”
สองคนเดินเคียงกันมาถึงสวนหย่อมเซโตมองภาพนั้นด้วยความดีใจเช่นเดียวกับเวน่า ไม่แน่เงินกู้ที่กำลังจะอนุมัติอาจมากตามจำนวนที่ดีกาลโน่้าก็เป็ได้
ริมฝีปากหนาอวบอิ่มเม้มแน่นจ้องมองทั้งคู่ด้วยสายตาไม่พอใจแต่ต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้ เธอจะไม่แสดงสีหน้าออกมาให้พี่สาวคนโตเห็นอีกหากทำอะไรคงทำลับหลัง ต้องกำจัดน้องต่างมารดาเช่นโมนาให้ได้
“เหงื่อออกนิดหน่อยรอที่นี่ก่อนผมไปหยิบน้ำมาให้” ซาฟเดินเลี่ยงออกมา ไม่ทันห้ามปราม
เทียร่าเห็นซาฟเดินเข้าไปด้านในเธอเลยรีบมายังสวนด้านหลัง สายตาก้าวร้าวมองน้องสาวต่างมารดา โมนาหันหลังเย็นวาบทั้งกายหันมองเห็นพี่สาวไม่ทันได้อ้าปากกลับถูกกระชากลากออกไปยังมุมมืดสนิทเทียร่าผลักน้องสาวจนติดกำแพงแล้วจ้องมองแววตาเคียดแค้น
“แกอีลูกเมียน้อยกล้าเสนอหน้ามาเยอะเย้ยฉันเหรอ!”
“เปล่านะคะพี่เทียร่า...”เธอบอกน้ำตาคลอ
เพียะ!
มือฟาดลงบนใบหน้าน้องด้วยแรงโทสะใช้มือจิกเส้นผมจนแหงนหงาย มือบางรีบกำผมตัวเองแน่นเพื่อบรรเทาความเ็ป
“พี่เทียร่าโมนาเจ็บค่ะพี่...”
“เจ็บแค่นี้ยังน้อยไปฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าให้ออกไปจากตระกูลอัลเล็นโซ่ทำไมแกไม่เชื่อฉัน!”
“ถ้าโมนาออกไปพ่อต้องลำบากนะคะ”
เสียงเกรี้ยวกราดดังแว่วเข้ามาในหูสามพี่น้องที่ยืนพูดคุยกับสาวอยู่ด้านหลังสโมสรที่จัดงาน ทุกคนงุนงงกับเสียงที่เกิดขึ้น
“ใครมาทะเลาะกันแถวนี้พี่ไซน์”เซย์ถามพี่สีหน้างงๆ
“ไม่รู้ไปดูกันเถอะ”
สามพี่น้องเดินลัดเลาะมาตามเสียงสะอื้นและเสียงตวาดที่น่ากลัวทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อแสงสลัวส่องไปยังเ้าของร่างอวบอัดกับสาวหน้าตาสวยราวกับเทพธิดา
เทียร่ากัดฟันแน่นแล้วออกแรงที่มีผลักหญิงสาวจนล้มลงไปกองกับพื้นหัวเข่าเธอกระแทกจนมีเืสีแดงสดไหลออกมา ร่างอวบอัดลงไปซ้ำ
แคว๊ก!
เทียร่าจัดการฉีกเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ของหญิงสาวจนขาดวิ่นกระชากบราเซียออกมาแววตาโเี้ สีหน้าพอใจกับการกระทำอันป่าเถื่อนของตนเอง
“แกจะต้องอับอายไม่มีหน้าออกงานสังคมได้อีก ฉันจะให้แกเหลือแต่ตัว ไม่กล้าออกไปไหนอีลูกเมียน้อย!”
“พี่อย่าทำโมนาฮือๆๆ พี่เทียร่า....” เ้าร่างบอบบางสะอื้นไห้ ยกมือปัดป้องตนเองจากการทำร้ายของพี่สาวแต่ไม่เป็ผลเมื่อเรี่ยวแรงเธอน้อยกว่ามาก
มือเทียร่ายกขึ้นหมายฟาดลงบนใบหน้าน้องสาวอีกครั้งแต่กลับถูกจับไว้เทียร่าหันมองผู้มาเยือน เธอชะงักอ้าปากค้างด้วยความใเซ็ทกระชากร่างเธอแล้วเหวี่ยงไปกองกับพื้น
ซาฟวิ่งออกมาด้านนอกเพราะน้องชายวิ่งไปตามในงานภาพตรงหน้าทำเอาพูดไม่ออก ชายหนุ่มรีบถอดสูทตัวเองคลุมร่างบอบช้ำเอาไว้
โมนาเหลือบมองเขาโผเข้ากอดปล่อยโฮด้วยความเ็ปพี่สาวทำร้ายเธอได้ลงคอราวกับไม่ใช่สายเืเดียวกันซาฟช้อนร่างคนเจ็บไว้ในอ้อมแขนพาเดินไปที่รถ
“ไซน์...จัดการเื่ทางนี้ให้พี่ด้วยนะ”
เทียร่ารีบพยุงกายขึ้นมาริมฝีปากอวบอิ่มกำลังสั่นมองรอบกายผู้คนกำลังมุงดู ต่างมองว่าเธอเป็คนผิดทำร้ายน้องสาวตัวเองเซโตและเวน่าเข้ามาในเหตุการณ์ด้วย
“พ่อ!”เทียร่ารีบวิ่งไปกอดบิดาแน่น
“เกิดอะไรขึ้นเทียร่า!”
“โมนากับหนูทะเลาะกันค่ะ”
“ทะเลาะกันเื่อะไรลูก?”
“โมนาต่อว่าเทียร่าไม่ให้ยุ่งกับคุณซาฟค่ะพ่อเทียร่าแค่เห็นว่ายังไงเสียคุณซาฟก็จะมาเป็ครอบครัวเดียวกับเราแล้ว ก็เลยไปทำความรู้จักกันมากหน่อยน้องคงหึงถึงได้ตบหน้าเทียร่า” เธอโกหกคำโต
“อะไรนะทำไมโมนาทำแบบนั้น ปกติน้องไม่ใช่คนแบบนั้นนะลูก”เซโตบอกราวกับไม่เชื่อว่าโมนาจะทำเช่นนั้นเขารู้จักนิสัยลูกสาวคนเล็กดี
“น้องคงหึงค่ะพ่อเทียร่าแค่ผลักน้องออกไปแต่น้องกลับล้มลงไป เทียร่าไม่ได้ตั้งใจนะคะพ่อ”
หนุ่มสามคนยืนนิ่งมองดูคนโกหกด้วยความสนเพช ไม่อยากเชื่อว่าคุณหนูโมนามีพี่สาวใจคอโหดร้ายถึงเพียงนี้ ไม่อยากไปยุ่งเื่ในครอบครัว ขอไม่เปิดปากพูดเื่ที่เห็นขอเพียงแค่ผู้หญิงที่ชื่อเทียร่าไม่มาวุ่นวายกับพวกเขาก็พอ
“กลับบ้านกันเถอะ”ไซน์บอกน้องๆ
เทียร่ารีบวิ่งไปดักหน้าสามหนุ่มเธอสนใจไซน์เป็พิเศษเพราะเขาพูดคุยกับเธอมากที่สุด และมีทีท่าว่ายอมโอนอ่อน
“เราสองคนควรทำความรู้จักกันมากกว่านี้นะค่ะคุณไซน์”
ไซน์กระตุกมุมปาก ใครอยากรู้จักแค่นี้ก็เกินพอ
“คุณอา...” ชายหนุ่มเดินไปหาเซโต
“ว่าไงไซน์”
“ตระกูลอัลเล็นโซ่ขอรับคุณหนูโมนาเป็สะใภ้แค่เพียงคนเดียวนะครับไม่ต้องยัดเยียดลูกสาวคนไหนมาให้ทางเราอีก เพราะพวกผมสามคนจะไม่ขอรับเด็ดขาด ย้ำนะครับไม่ขอรับเด็ดขาด”เขายืนยันเสียงหนักแน่นแล้วยิ้มกว้าง
“โดยเฉพาะคนที่สองผมไม่ขอรับเด็ดขาดถ้าไม่ต้องมาเสวนาด้วยจะยิ่งดีมากเลย”เซ็ทสมทบ
น้องคนสุดท้องหัวเราะก๊ากแล้วรีบเดินออกจากงาน โดยพี่ๆ ตามมาทีหลัง เทียร่ายืนอึ้งน้ำตาคลอ บ้าที่สุด!ทุเรศที่สุด! เธอจะต้องแก้แค้นพวกอัลเล็นโซ่ให้ได้ที่กล้ามาปฏิเสธคนอย่างเธอ
“กรี๊ด!” เธอหวีดร้องพร้อมกับกระทืบเท่าเต้นเร่าๆด้วยความไม่พอใจ
เวน่ามองหน้าน้องสาว เธอเพิ่งตักเตือนเทียร่าไปไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาแต่น้องสาวกลับแผลงฤทธิ์จนน่าอับอายมากขนาดนี้ พ่ออาจเชื่อคำพูดของน้องสาว แต่สำหรับเวน่าแล้วมันเป็ไปไม่ได้
“กลับบ้านกับพี่ เทียร่า!”
เธอรีบเข้าไปกระชากน้องสาวให้เดินตามไปที่รถทันทีเซโตรีบเดินตามบุตรสาวทั้งสองไปความเงียบเกิดขึ้นในรถ ชายชราถอนหายใจกับอาการของบุตรสาวสองคน
“เกิดอะไรขึ้นเวน่าทำไมลูกต้องรุนแรงกับน้อง”
“พ่ออย่ามาถามหนูดีกว่า ถามเทียร่าเถอะว่าไปทำอะไรต่ำๆไว้!”
“เทียร่าไม่ได้ทำอะไรสักกหน่อย ทำไมพี่ต้องพูดแบบนี้!”
“แกอย่างโดนตบอีกฉาดหรือยังไง!”เวน่าตวาดเสียงกร้าว
เซโตมองดูด้วยความไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้นกันทำไมทั้งสองถึงได้มาทะเลาะกันแบบนี้
“พ่อไม่เข้าใจลูกเป็อะไรทำไมต้องมาทะเลาะกันด้วย”
“ผู้หญิงขี้อิจฉาอิจฉาได้แม้กระทั่งน้องตัวเอ งทำตัวไร้มารยาทไม่อับอายคนอื่นบ้างหรือไง ถึงได้ไปตบตีทำร้ายน้องตัวเองในงานการกุศลแบบนั้น!”
“พี่พูดอะไรอย่ามากล่าวหากันนะ”
“กล่าวหาเหรอแล้วฉันจะคอยดูกล้องวงจรปิด ถูกตรวจสอบเมื่อไหร่แกได้เป็ข่าวใหญ่แน่!”
เทียร่าหน้าซีดเผือดหันมองบิดาเธอไม่รู้เลยว่าที่นั้นติดกล้องวงจรปิดไว้ด้วย จะทำยังไงถ้าหากถูกเปิดเผย ต้องถูกรังเกียจจากสังคมแน่ๆ
“แล้วจะทำยังไงดี... พ่อคะหนูจะทำยังไง”เธอถามน้ำตาคลอ
“หมายความว่ายังไงเทียร่าหากลูกไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมลูกต้องกลัว”
“เพราะทำผิดนะสิคะพ่อแทนที่โมนาจะตบเทียร่า สงสัยจะเป็เทียร่ามากกว่าที่ซ้อมน้องไม่หยุดแบบนั้น!”
ชายชราชะงักมองบุตรสาวคนรองแววตาสะท้อนความเ็ปเทียร่าเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความกังวลกับภาพที่ในกล้องวงจรปิดนั้น
“ลูกทำน้องแบบนั้นทำไมกันเทียร่า...” เซโตถามบุตรสาวเสียงเครียด
“หนูเกลียดมันไงพ่อเกลียดที่มันได้ทุกอย่างไปไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่หนู้า!”
เซโตง้างมืออยากตบสักทีให้ลูกได้คิดเทียร่าหันหนีหลับตาแน่นด้วยความกลัว แต่เขากลับลดมือลงกล้ำกลืนความเจ็บไว้ภายในใครจะรู้ว่าคนเป็พ่อรู้สึกอย่างไรกับการที่ลูกเกลียดกันแบบนี้
“เป็พี่น้องกันไม่ควรที่จะทำร้ายกันเองทำไมลูกถึงไม่เห็นใจน้อง น้องเสียสละทำเพื่อตระกูล ทำไมลูกยังไปทำร้ายน้องเพียงเพราะตัวเองไม่ได้สิ่งที่้าแบบนี้เทียร่าลูกกลายเป็คนขี้อิจฉาริษยาไปั้แ่เมื่อไหร่”
“พ่อไม่มีสิทธิ์จะมาพูดแบบนี้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะพ่อนั้นแหละ พ่อรักมันมากกว่าหนู พ่อไม่เคยสนใจหนูเลย เอาแต่โอ๋มันอยู่นั้นแหละ!”
ชายชรามองบุตรสาวด้วยความเสียใจเพราะร่างกายโมนาค่อนข้างอ่อนแอเขาถึงต้องดูแลและเอาใจใส่เป็พิเศษ แต่เทียร่าและเวน่าทั้งสองคนโตพอที่จะดูแลตัวเองได้เขาถึงปล่อยให้ทั้งสองจัดการชีวิตตนเอง ไม่คิดเลยว่าการกระทำแบบนี้จะสร้างาแให้กับเทียร่า
“พ่อขอโทษลูก...”
“พ่อไม่ต้องมาขอโทษหนูหรอกค่ะเพราะมันสายไปแล้ว หนูไม่มีวันยอมให้โมนามีทุกอย่างเหนือหนูได้หรอกค่ะหากพ่อไม่ชอบใจก็ขัดขวางหนูสิคะถ้าไม่อย่างนั้นหนูจะทำตามวิธีที่หนู้าเท่านั้น!”
“แกก็ทำตามวิธีที่แก้าไปเทียร่าพี่ก็จะทำตามที่พี่้าเหมือนกัน!” เสียงเวน่าแทรกมาแววตากร้าวส่งมาที่น้องสาว
ซาฟวางร่างบอบบางลงบนโซฟา เขารีบจับท่อนขาเรียวยกขึ้นเพื่อมองดูแผลที่หัวเข่าเืกำลังไหลออกมา โมนากัดริมฝีปากน้ำตาไหลอาบแก้ม เธออับอายเสียหน้าถ้าหากเขาไม่มาอุ้มออกจากงาน เธอเองคงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่กล้าไปไหน
“เจ็บไหม?”
“ไม่ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น
ซาฟช้อนสายตามองรู้ว่าอีกฝ่ายเสียใจมาก เขาปลอบใจใครไม่เป็ ไม่เคยทำเช่นนั้น และไม่รู้ด้วยว่าต้องทำยังไงด้วยคงทำได้แค่เพียงดูแลให้หายเจ็บทางกายเท่านั้น
“เดี๋ยวคุณอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วผมจะได้ทายาให้เข้าใจไหม”
“ค่ะ”
ซาฟอุ้มคนเจ็บวางไว้ในอ่างน้ำหญิงสาวเหลือบมอง อยากเอ่ยปากให้ออกไป แต่ไม่กล้ากลัวถูกเขาต่อว่าอีกเพราะเธอรู้ว่าตนมาที่นี่ในสถานะอะไร ชายหนุ่มเห็นสายตาเลยพอเดาได้ ก้าวออกจากห้องน้ำแล้วปิดลงจากนั้นจึงเรียกสาวใช้ให้จัดการแทน
ร่างสูงใหญ่เดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยสายตาเหม่อมองโอเอซิสอ้อมกอดแห่งมารดา แสงจากโคมไฟด้านในส่องสลัวทำให้ดูสวยงามนักหิ่งห้อยออกมาเต้นรำเหนือผิวน้ำ รอบต้นไม้ให้แสงสีส้มอ่อนแสนสวยงาม ผู้หญิงที่เขาได้พบวันนั้นเธอเป็ใครเขาควรจะลืมเื่นั้นออกไปจากใจได้แล้ว ซาฟเดินเข้าไปด้านใน สายตาจ้องมองไปยังหลุมศพของแม่ไม่เคยคิดเข้ามาในนี้อีกเลย เพราะรังแต่จะสร้างความเ็ปเพิ่มให้กับตนเอง
มือแตะลงบนป้ายหลุมศพกล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล เขาต้องเข้มแข็งเก็บความรู้สึกที่มีทั้งหมดไว้ตลอดมาเพื่อเป็เสาหลักให้น้องๆ ทั้งหมด แม้เสียใจเื่แม่มากเพียงใดก็ตาม
เื่โมนาทำให้เขาคิดมากไม่น้อยเพราะเธอเหมือนกับแม่มากเหลือเกิน ยิ่งได้ใกล้ชิดยิ่งรู้สึก ทั้งอ่อนโยน ไร้เดียงสาและน่าสงสารเขาจะใจร้ายทำร้ายเธอได้ลงคออย่างนั้นเหรอ เขาควรให้เวลากับเธอให้มากกว่านี้ไม่ควรบังคับหรือฝืนใจในทุกๆ เื่ บางทีอาจแยกห้องนอนกันมันคงเป็การดีกับสองฝ่ายเพราะเขาเองก็อึดอัดทุกครั้งที่ต้องอดกลั้นเอาไว้ไม่ให้เผลอทำอะไรลงไป
ซาฟเดินกลับเข้าตัวคฤหาสน์ขึ้นชั้นบนเปิดประตูห้องนอน เห็นเธอนั่งอยู่บนขอบเตียงก้มลงมองแผลตรงหัวเข่าอยู่รุดก้าวมายืนต่อหน้า โมนาเงยหน้ามองสีหน้าหวาดหวั่น
“ผมจะทำแผลให้”
“ไม่เป็ไรค่ะ”เธอรีบปฏิเสธ
“อย่าดื้อได้ไหมโมนา..”เขาบอกเสียงอ่อน แล้วนั่งลงบนขอบเตียงข้างกัน
คนถูกดุเงียบกริบซาฟให้สาวใช้นำอุปกรณ์ทำแผลมาให้สำลีก้อนโตถูกนำมาชุบแอลกอฮอลล์ล้างแผลแล้ววางมันลงบนแผลโมนาเม้มริมฝีปากเบ้หน้าเพราะเจ็บ ชายหนุ่มเผลอมองสีหน้าแววตา และท่าทางของเธอเขากำลังเก็บเมมโมรี่มันไว้อย่างไม่ทันรู้ตัว โมนากำลังทำให้หวั่นไหวหากวันใดดีกาลโน่ล้มลงจริงๆ เขาคงไม่อาจแต่งงานกับเธอได้เพราะเขาไม่อาจทำทุกอย่างตามใจตนเอง อัลเล็นโซ่สำคัญมากกว่าความสุขส่วนตัว
“เดี๋ยวใส่ยาอีกขวดหนึ่งแล้วคุณไปนอนได้แล้วคืนนี้ผมจะไปนอนอีกห้อง” เขาบอกสีหน้าเรียบเฉย
เธอมองเขาด้วยความแปลกใจทำอยู่ๆเขามีท่าทีแปลกไป หรือว่าเธอทำอะไรผิด หากนอนอีกห้องแล้วซาฟยังช่วยพ่อหรือเปล่าเพราะมันผิดข้อตกลงอย่างที่อีกฝ่าย้า
“คุณโกรธอะไรฉันหรือเปล่าคะ?”
ชายหนุ่มชะงักมือกำลังใส่ยาเขาเหลือบมอง เห็นอีกฝ่ายส่งสายตาเต็มไปด้วยคำถาม
“ผมไม่ได้โกรธอะไรคุณเลยโมนาผมทำงานดึกทุกคืนเลยไม่อยากกวนคุณเวลาเข้านอนเท่านั้นเอง”
“ถ้าอย่างนั้นคุณยังจะช่วยพ่ออยู่ใช่ไหม”เธอถามเขาเสียงเบา
“เื่นั้นคุณไม่ต้องกังวลหรอกเพราะคุณทำตามสัญญา ผมเองก็จะทำตามสัญญาเหมือนกัน”
เธอยิ้มออกมาในขณะที่สบตาเขาหัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด เอาอีกแล้วหัวใจทำไมชอบเกเรอยู่เรื่อย ไม่ฟังความ้ากันเลยเขาเป็เ้าของหัวใจตัวเองไม่ใช่ใครคนอื่น ทำไมถึงไม่ยอมเต้นตามที่้า
หลังจากทำแผลให้เสร็จเลยเดินออกนอกห้อง ไม่อยากอยู่นานกว่านี้ เริ่มกลัวหัวใจตัวเองมันไม่มากไปหน่อยเหรอเพราะโมนาเพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานนี่เอง แล้วทำไมถึงได้หวั่นไหวกับเธอซาฟขบกรามเป็สันนูน ความอดทนตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา จะขาดสะบั้นไม่ได้เขาต้องเข็มแข็งให้มากกว่านี้
14K
![แม่ทัพน้อย...เป็นของข้าเถอะ [PWP]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744701612_20089965.webp)
