บทที่2
ความลับถูกเปิดเผย
“ค่ะพี่ภพ เป็ยังไงบ้างคะ ตอนนี้โอเคใช่ไหมคะ?”
“ดีแล้วค่ะ พี่ภพไม่ต้องห่วงธารนะ ธารไม่เป็ไรเลยพี่ภพไปจัดการให้เรียบร้อยนะคะ สบายใจแล้วค่อยกลับมา”
“คุณป้านอนร้องไห้ทุกคืนส่วนคุณย่าแป๋ว...ถึงปากจะบอกว่าโกรธพี่ แต่ลึก ๆธารว่าคุณย่าห่วงพี่ภพไม่แพ้กันนะคะ ตอนนี้คุณลุงจ้างนักสืบเอกชนแล้วค่ะ”
“ค่ะ ธารสัญญา พี่ภพก็ต้องสัญญาเหมือนกันห้ามขาดการติดต่อนะ”ทันทีที่เธอวางสายตั้งใจจะกลับเข้าไปร่วมโต๊ะทานอาหารมื้อค่ำกับที่บ้านต่อต้องชะงักอ้าปากค้างเมื่อคนที่อยู่ข้างหลังเธอคือ...
“นี่มันเื่บ้าอะไรธาร เอาโทรศัพท์มานี่เลย”เขาพูดพร้อมกับกระชากมือถือไปจากเธอด้วยอาการใสุดขีดทำให้เธอไม่ทันระวังตัวจึงกลายเป็ว่าตอนนี้ทั้งโทรศัพท์และตัวเธอลอยไปปะทะอกกว้างเข้าอย่างจังพร้อมกับยื้อยุดฉุดกระชากแย่งโทรศัพท์กันให้วุ่น
“ปล่อยเลยยัยตัวดี มันเป็แผนเธอกับพี่ภพใช่ไหม?ใช่ไหม!!”
“ไม่ใช่นะคะ พี่ภัทรใจเย็นก่อนได้ไหม”
“ว่าไงนะ ใจเย็นงั้นเหรอ เธอเพี้ยนไปแล้วจริง ๆใช่ไหมธาร ทั้งเธอทั้งพี่ภพเล่นบ้าอะไรกัน”
“ธารเปล่า พี่ภพเขาก็เพิ่งติดต่อธารมาจริง ๆนี่เป็ครั้งแรก”
“ฉันไม่เชื่อ เธอกับพี่ชายฉันวางแผนกันใช่ไหมเห็นไหมว่าวุ่นวายกันทั้งบ้านแล้ว วุ่นวายฉันด้วย แล้วจะให้ฉันเฉยเหรอ ฝันไปเถอะ”
“พี่ภัทร! ธารจะวางแผนได้ไงคะ พี่ภัทรไปกันใหญ่แล้วพี่ภพเพิ่งติดต่อธารมาจริง ๆ ครั้งนี้ครั้งแรกั้แ่เกิดเื่”
“ฉันจะเชื่อเธอได้ไง เอามานี่เลย”
“หยุดนะ! เ้าภัทร...แกทำอะไรน้อง” เสียงคุณหญิงมณีตวาดลั่นอยู่ด้านหลัง
“ใจเย็นนะแป๋ว เด็ก ๆ คงแค่หยอกกันเล่นน่ะเธออย่าเพิ่งเอ็ดเลย เดี๋ยวคนอื่นเขาจะเข้าใจผิด”
“จริงอย่างที่ย่าละไมบอก คุณย่าอย่าเพิ่งเอ็ดผมเลยครับเพราะคนที่คุณย่าควรเอ็ด...”
“พี่ภัทร! หยุดเลย ธารยอมแล้ว จะเล่าให้ฟังทุกอย่าง”เสียงหวานใสกระซิบแ่เบาอยู่ด้านหลัง พร้อมกระตุกชายเสื้อเขาน้อย ๆ เป็เชิงวิงวอน
“รับปากมาว่าต้องเล่าทุกอย่างห้ามหมกเม็ดไม่งั้นฉันบอกจะคุณย่าเดี๋ยวนี้เลย”เขาหันไปกระซิบกับเธอด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน
“มุบมิบอะไรกันสองคน แกขู่น้องอีกแล้วใช่ไหม ฮะ?”
“เปล่าค่ะคุณย่า ไม่มีอะไรจริง ๆ นะคะธารแค่แกล้งพี่ภัทรเล่นน่ะค่ะ เราไปทานข้าวกันเลยไหมคะ”พูดจบเธอก็เดินควงสองคุณย่ากลับเข้าไปในห้องอาหารของรีสอร์ตพร้อมกับหันมามองร่างสูงจอมโวยวายให้เดินตามเธอมา
หลังมื้อค่ำจบลงเธอมานั่งรอที่ศาลาตามที่ได้นัดกับภัทรไว้สักพักเขาก็เดินตามมาด้วยท่าท่างพร้อมจะเอาเื่เธอเต็มที่
“เล่ามาให้หมดเลยยัยตัวดีอย่าคิดจะโกหกแม้แต่นิดเดียวนะ ถ้าฉันจับได้ทีหลังละก็ เธอโดนหนักแน่ ยัยน้ำขุ่น”
“...”
“อ้าว เล่ามาสิ มัวแต่จ้องหน้าอยู่ได้”
“...”
“พี่ภพอยู่ที่ไหน ติดต่อกับเธอั้แ่เมื่อไหร่วางแผนอะไรกันอยู่ บอกฉันมาให้หมด”
“พี่ภัทรพูดคนเดียวไม่หยุดเลยแล้วจะให้ธารตอบพี่ตอนไหนคะ”
“ต่อหน้าผู้ใหญ่เป็น้องธารใส แต่กับฉันนี่เถียงคำไม่ตกฟากตลอดเลยนะยัยน้ำขุ่นพูดมาไม่ต้องอ้อมค้อม”
“นี่ค่ะ ธารเปิดให้ดูก็ได้ พี่ภพเพิ่งโทรหาธารวันนี้วันแรกจริงๆ ไม่ระบุเบอร์ เห็นไหม? ต่อให้พี่บังคับธารยังไง ธารก็โทรกลับหาพี่ภพให้พี่ไม่ได้หรอกธารไม่มีเบอร์!”ธารใสยื่นโทรศัพท์มือถือส่วนตัวให้คนขี้บ่นจอมโวยวายได้ดูเพื่อคลายข้อสงสัย
“แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน”
“พี่ภพไม่ได้บอกค่ะ บอกแค่สบายดีไม่ต้องห่วงถ้าสบายใจแล้วพี่ภพจะกลับมาเอง”
“เล่นกันเป็เด็ก ๆ เขาอายุไม่ใช่น้อย ๆ และนะธารเป็ถึงอาจารย์มหาวิทยาลัยด้วย เธอจะให้ฉันเชื่อเหรอ แค่หนีหน้าชั่วคราว แล้วจะกลับมาเมื่อสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันไม่บื้อเหมือนเธอหรอกนะที่จะเชื่ออะไรง่าย ๆ”
“ไม่เกี่ยวกับบื้อไม่บื้อหรอกค่ะทุกคนเขาก็มีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่สามารถบอกใครได้ทั้งนั้นแหละ”
“แล้วเหตุผลคือ...”
“ธารพูดไม่ได้”
“ยัยน้ำขุ่น! จะเอาแบบนี้ใช่ไหมเห็นฉันยอมหน่อยเริ่มดื้ออีกแล้วนะ งั้นก็ไปคุยกับคนทั้งบ้านเดี๋ยวนี้เลยฉันจะไม่เก็บความลับอะไรให้พวกเธอสองคนแล้วทั้งนั้นเห็นไหมคุณแม่แทบจะทานอะไรไม่ลงเพราะห่วงพี่ภพ แล้วเธอสองคนยังมาเล่นแง่กับฉันอีกเหรอฮะ!”
“ธารพูดไม่ได้จริง ๆ พี่ภัทรรับรู้แค่ว่าพี่ภพมีเหตุจำเป็ให้รีบไปจัดการเท่านี้พอไหม”
“ไม่พอ!” เขาเข้ามากระชากเธอทันทีที่พูดจบ จนเธอใทำอะไรไม่ถูก
“พี่ภัทร ธารเจ็บแล้วนะ ปล่อยน้องเลย”
“ไม่อยากเจ็บตัวก็พูดออกมาให้หมดธารไม่งั้นเธอต้องมากับฉัน ไปเล่าทุกอย่างให้พวกผู้ใหญ่ฟัง เดี๋ยวนี้!”
“ไม่ได้นะคะพี่ภัทรถ้าทำแบบนั้นพี่ภพอาจจะไม่ติดต่อธารมาอีกก็ได้และเราจะไม่รู้ความเคลื่อนไหวของเขาเลยนะคะ พี่ภัทรธารขอล่ะธารบอกพี่เท่าที่จะบอกได้ทุกอย่างแล้ว”
“ฉันขอพูดเป็ครั้งสุดท้ายนะธารถ้าเธอปิดบังอะไรไว้แล้วไม่ยอมพูดออกมา ฉันจะกลับเข้าไปและประกาศให้ทั้งบ้านรู้ตอนนี้!เดี๋ยวนี้! ฉันไม่แคร์อะไรทั้งนั้น เื่นี้เื่ใหญ่ไม่ใช่เื่ที่เด็กอย่างเธอจะมาตัดสินใจอะไรเองได้”
“แฟนพี่ภพพยายามฆ่าตัวตายตอนนี้อาการโคม่าพี่ภพต้องอยู่ดูแลเขา”เธอละล่ำละลักพูดออกไปด้วยเสียงสั่น ๆ ‘พี่ภพ ธารขอโทษนะ’
“แฟนพี่ภพเหรอ”
“...”
“ถ้าเขามีแฟนอยู่แล้วก็แค่บอกที่บ้านไหมจะยอมให้มีงานแต่งกับเธอเกิดขึ้นทำไม บ้านฉันไม่ได้เคร่งครัดขนาดนั้นนะธารเื่แค่นี้มันคุยกันได้ จะทำให้เป็เื่ใหญ่ขึ้นมาแบบนี้เพื่ออะไร”
“...”
“แฟนเขาท้องเหรอถึงบอกไม่ได้หรือแฟนเขาผิดปกติตรงไหนถึงบอกคุณย่าไม่ได้ว่าตัวเองมีคนรักอยู่แล้ว”
“…”
“ธาร!”
“ไม่ใช่! แฟนพี่ภพเป็นักศึกษาปริญญาโทในคลาส”เธอรีบโพล่งออกไป ก่อนที่เขาจะจินตนาการร้อยแปดแล้วรีบไปฟ้องคุณย่าผิด ๆทำให้พี่ภพและแฟนต้องเดือดร้อน
“นักศึกษา? โธ่เอ๊ย! ยัยธารฉันก็คิดว่าอะไรจริงอยู่ถึงมันจะเป็เื่ที่คุณย่าคิดหนัก แต่นักศึกษานะธาร ไม่ใช่นักเรียน พี่ภพไม่ได้พรากผู้เยาว์เสียหน่อย”
“...”
“เื่แค่นี้ทำไมจะบอกคุณย่าไม่ได้” ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเื่แค่นี้ทำให้พี่ชายเขาถึงกับล้มงานแต่ง
“ตอนแรกคุณย่าก็อาจจะเคืองบ้างแหละ แต่ถ้าคุยดี ๆให้เวลาท่านหน่อย เดี๋ยวท่านก็ปรับตัวได้ ยิ่งถ้ามีหลานให้นะ ขี้คร้านจะเห่อหลานไม่สนใจพี่ภพกับแฟนขนาดนั้นหรอก”
“เขาไม่ได้ท้อง แฟนพี่ภพเป็ผู้ชาย นักศึกษาชายพี่เข้าใจรึยัง”
“...”
“พี่ภัทร”
“...”
“พี่ภัทรคะ?” คนตัวเล็กเอื้อมมือมาจับที่แขนเขาเขย่าเบาๆ เพื่อเรียกสติ ยอมรับว่าใกับข้อมูลใหม่เกี่ยวกับพี่ชายคนเดียวของเขาอย่างมากไม่ใช่ว่าเขาเป็พวกเหยียดเพศหรืออะไรนะ แต่ที่เขาช็อกคือเขาสนิทกับพี่ภพมาก ๆเราแทบจะไม่มีความลับอะไรต่อกัน แต่เขากลับไม่ระแคะระคายเื่นี้เลยข้อมูลใหม่นี้เหมือนหมัดน็อกที่เสยเข้าปลายคางเขาอย่างจังนึกย้อนไปพี่ชายเขาคงต้องทนอยู่กับความอึดอัดใจนี้มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา โดยที่คนเป็น้องอย่างเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
“เขาหนีไปเพราะเื่นี้เหรอ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเขาไม่ได้บอกอะไรเธอเลยเหรอธาร” กว่าจะหาลิ้นตัวเองเจอ เขาก็นิ่งอึ้งไปนานทีเดียว
“บอกแค่ว่าแฟนพี่ภพยังอยู่ในห้องไอซียูค่ะแต่ไม่ได้บอกว่าที่ไหน โรงพยาบาลอะไร”
“ถ้าเขาติดต่อมาอีก เธอช่วยบอกฉันได้ไหมขอฉันมีโอกาสได้คุยกับพี่ภพบ้าง...เถอะนะ”
“ค่ะ ธารรับปาก” เพราะใบหน้าเศร้าสร้อยและน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดจากร่างสูงทำให้เธอรีบรับคำเขาทันทีเพื่อให้เขาคลายกังวลพี่ภัทรไม่เคยเผยด้านนี้ให้เธอเห็นมาก่อน ตอนนี้นึกอยากเอื้อมมือไปโอบเขาไว้และพูดปลอบใจให้เขาหายเศร้าจังเลยแต่ถ้าทำแบบนั้นภัทรคงช็อกหนักกว่าเดิม หากรู้ว่าเธอคิดอะไรเกินเลยกับเขา
เช้าวันถัดมาทางครอบครัวตกลงกันว่าจะไปทานอาหารที่ร้านอาหารขึ้นชื่อของเกาะแต่ระหว่างที่ทุกคนกำลังจะเตรียมตัวกันอยู่นั้น
“ทุกคนครับภัทรจะไปเป็เพื่อนน้องขึ้นฝั่งนะครับวันนี้เย็น ๆ จะรีบกลับครับ”
“ธารจะไปที่ฝั่งทำไมเหรอลูก?” คุณย่าของเธอถามด้วยความสงสัยเช่นเดียวกับเธอที่ทำหน้าเหลอหลาแล้วหันไปทางร่างสูงที่อยู่ ๆก็โพล่งเื่นี้ขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย โดยที่เธอไม่รู้เื่มาก่อน
“น้องธารนัดจะไปดูผ้าพื้นเมืองเพื่อนำมาใช้ในร้านน่ะครับภัทรเลยอาสาไปเป็เพื่อน...ใช่ไหม?” เขาหันมาพยักเพยิดกับเธอและกดที่ไหล่เบา ๆ เป็เชิงบังคับ
“เราเนี่ยะนะ จะพาน้องไปทำธุระ เฮอะ!ผีเข้ารึไงหรือผีที่มันเคยเข้ามันออกไปแล้ว วันนี้เลยมาแปลก”
“คุณย่าครับมีกันอยู่แค่นี้ภัทรไม่พาไปแล้วใครจะพาไปครับ ภัทรไม่ได้มีดีแค่หล่อไปวัน ๆนะครับคุณย่า แต่ภัทรน่ะจัดอยู่ในประเภทหน้าตาดีและมีน้ำใจ!แล้วแถวนี้ภัทรก็รู้จักดีกว่าหลานสาวคนโปรดของคุณย่าด้วยก็ต้องภัทรสิครับพาไปถึงจะถูก”
“อ๋อลืมไปแกมาดำน้ำดูปะการังกับดารานางแบบของแกแทบทุกเดือน จนฉันนึกว่าบริษัทแกเขาไล่แกออกซะแล้ว”ปกรณ์เอ่ยอย่างประชดประชันลูกชายคนเล็กด้วยท่าทีหมั่นไส้ เพราะมีพนักงานของรีสอร์ตโทรไปรายงานเื่นี้กับนายหัวที่กรุงเทพอยู่บ่อยครั้ง
“ยังไม่ไล่ครับ ภัทรน่ะคอร์บริษัท(1)นะครับพ่อว่าแต่สายของพ่อที่นี่เยอะจริง ๆ เลยนะ ภัทรมาคราวหน้าต้องระวังตัวหน่อยแล้ว”
“ไม่ต้องมีใครรายงานข่าวซุบซิบก็ขยันโพสต์กันเป็รายวันอยู่แล้วย่ะพ่อตัวดี พาน้องไปก็อย่าไปรังแกน้องธุระเสร็จแล้วก็พาน้องกลับไม่งั้นฉันจะพาย่าละไมและทุกคนที่นี่ตามไปทึ้งหัวแกถึงฝั่งเลยทีเดียว”
“คร้าบ...คุณย่ารับรองว่าหลานสาวคนโปรดคุณย่าไม่บุบสลายแน่นอนครับ หลานนอกไส้คนนี้จะรีบพาหลานสาวแท้ๆ มาส่งก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ตกลงนะครับ”
“หน็อย...ตาปุ๊ แม่ภัทรา พวกเธอดูพ่อปลาไหลคนนี้สิมันน่าจริง ๆ” ผู้เป็ย่าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแต่ต่อให้คุณย่าจะเอ็ดยังไงวันนี้เขาก็ต้องลากยัยตัวเล็กนี่ตามขึ้นฝั่งไปด้วยให้ได้ไม่งั้นแผนล่มหมด
“ฝากน้องด้วยนะลูก”
“ครับคุณย่าละไม ไม่ต้องเป็ห่วงครับแล้วพวกเราจะรีบกลับ” จากนั้นเขาก็เดินนำเธอไปจุดขึ้นเรือทันที
“พี่ภัทร บ้ารึเปล่า ดูผ้าอะไรคะธารไม่เห็นรู้เื่เลย”เธอรีบเอ่ยขึ้นหลังจากอยู่กันตามลำพังบนเรือที่กำลังพาขึ้นฝั่งไปสุราษฎร์
“ไปดักเจอพี่ภพ” ชายหนุ่มตอบเรียบ ๆ ด้วยแววตามุ่งมั่น
“คะ!!? พี่ภพติดต่อพี่ภัทรมาเหรอคะพี่ภพอยู่สุราษฎร์เหรอคะ?” เธอรีบถามละล่ำละลักระคนใ
“เปล่า สายฉันโทรมารายงานเมื่อคืน เจอพี่ภพในเมืองดังนั้นวันนี้เราต้องไปเจอเขาให้ได้ ก่อนที่เขาจะไหวตัวทันแล้วหนีหายไปอีก”
“สายพี่ภัทรเหรอคะ? ใครคะ?แล้วทำไมพี่ภัทรไม่บอกธารดี ๆ ล่ะคะ ทำไมต้องมัดมือชกเมื่อกี้ธารใมากเลยนะว่าไปนัดกับพี่เพื่อไปดูผ้าั้แ่เมื่อไหร่ไม่เตี๊ยมกันเลย...”
“หัวช้าแล้วยังเล่นละครไม่เก่งอย่างเธอเตี๊ยมไปแผนฉันก็แตกพอดี ยิ่งทำตัวยืดยาดแถมยังขี้ใเสียด้วย”
“ธารไม่ได้เก่งแบบแฟนพี่นี่” พูดออกไปด้วยอารมณ์น้อยใจทันทีที่เธอได้ฟังลุงปุ๊บอกว่าเขาพานางแบบมาที่นี่เกือบทุกเดือนความริษยาก็พวยพุ่งขึ้นมาจนยากจะเก็บอาการได้อยู่
“ฉันโสดเหอะ ยังไม่มีแฟน พูดไปเรื่อยนะเธอเนี่ย ยัยน้ำขุ่น!”
“แล้วที่พามาค้างที่นี่ด้วยกันบ่อย ๆ ตามที่ลุงปุ๊บอกนั่นไม่เรียกแฟนจะเรียกอะไรคะหญิงกับชายมาเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันสองต่อสองจะให้เชื่อเหรอคะว่าเพื่อน”
“ฉันกับเธอก็หญิงกับชายแล้วตอนนี้เราก็อยู่ต่างจังหวัดกัน และก็สองต่อสองด้วย...เราเป็แฟนกันไหมล่ะ?”คำถามยียวนของเขาเล่นเอาเธอแก้มแดงปลั่ง
“พูดอะไรของพี่ เราเป็แฟนกันอะไร”
“แฟนกันอะไรของเธอ!ฉันแค่จะถามเปรียบเทียบว่าอย่างเราสองคนที่มาต่างจังหวัดด้วยกันเนี่ยเรียกว่าแฟนไหม?ก็ไม่ใช่ใช่ไหมล่ะ คิดบ้าอะไรของเธอ อย่าได้คิดทะลึ่งกับฉันเชียวนะเห็นอย่างนี้ฉันหวงตัวนะบอกไว้ก่อน”
“พี่ภัทร! ธารไม่คุยด้วยแล้ว ขึ้นฝั่งไปเจอพี่ภพเสร็จธุระเมื่อไหร่ ต่างคนต่างกลับ ธารจะไม่กลับพร้อมพี่แล้วเบื่อจริงคนนิสัยไม่ดี”
“อ้าว ยัยน้ำขุ่น เฮ้ย! เดี๋ยวดิ แค่นี้ก็โกรธจนไปหลบในเรือเลยอ๋อ?รอด้วย ฉันร้อน รอฉันก่อนยัยน้ำขุ่น”
............................................................................................
[1]หัวใจหลักของบริษัท คนสำคัญของบริษัท
1K
