แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัล สะท้อนบนแก้วไวน์และโต๊ะกระจกใส เพื่อนร่วมรุ่นชาวต่างชาติของหลิวอวิ๋นเหยาหลายคนผลัดกันยกแก้วขึ้นมาชน เสียงหัวเราะปนท่วงทำนองแจ๊สจากเปียโนที่มุมเวทีสร้างบรรยากาศผ่อนคลายและอบอุ่น
“เหยาเหยา! นี่คือค็อกเทลแก้วสุดท้ายของเธอที่ยุโรปแล้วนะ อย่าลืมพวกเราล่ะ!” เพื่อนสาวผมทองเอ่ยพลางส่ายแก้วใสเป็ประกายแวววาวเล่นกับแสงไฟ
หลิวอวิ๋นเหยาเพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วรับแก้วมา แต่แทนที่จะดื่มรวดเดียว เธอเพียงจิบบาง ๆ กลิ่นหวานผสมขมติดปลายลิ้น เธอรู้ดีว่าในค่ำคืนนี้ ความสุขเหล่านี้จะกลายเป็เพียงความทรงจำ เพราะรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ เธอจะต้องเก็บกระเป๋าเดินทางกลับบ้านเกิดที่รอคอยอยู่ แผ่นดินที่กำลังโหมด้วยลมแห่งการเปลี่ยนแปลง
“ฉันคงคิดถึงทุกคนมากจริง ๆ” เธอกล่าวเสียงนุ่ม น้ำเสียงเจือด้วยความจริงใจ เพื่อน ๆ หลายคนเข้ามากอดเธออย่างไม่อยากให้แยกจาก
แต่ท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้น สายตาของหลิวอวิ๋นเหยาแอบทอดมองออกไปนอกกระจกบานสูง แสงไฟบนถนนในยุโรปยามค่ำคืนส่องแสงสลัว ๆ ราวกับกำลังจะบอกลาเธอเช่นกัน เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้านั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
ขณะเสียงดนตรีเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย เพื่อนสนิทชาวยุโรปก็เดินเข้ามา เธอยื่นกล่องกำมะหยี่สีเข้มเล็ก ๆ ให้ “นี่…ของขวัญจากพวกเราทุกคน”
หลิวอวิ๋นเหยาเปิดออกดู ภายในเป็จี้เงินรูปดอกลิลลี่อ่อนช้อย ดอกไม้ที่สื่อถึงความบริสุทธิ์และความเข้มแข็ง เพื่อน ๆ พากันปรบมือและส่งเสียงเชียร์ให้เธอเก็บมันไว้เป็ที่ระลึก
หัวใจของอวิ๋นเหยาสั่นไหวไปชั่วขณะ เธอยกจี้นั้นขึ้น กำไว้แน่น ราวกับกำลังรับเอาพลังใจจากทุกคนที่อยู่รอบตัว
ทันใดนั้น…
เสียงะเิดังสนั่นราวกับโลกทั้งใบพังทลาย ฝ้าเพดานสั่นะเื เศษแก้วและชิ้นไม้พุ่งทะยานเหมือนฝนไฟ แรงสั่นะเืสาดเข้ามาทุกทิศทาง ทำให้พื้นไม้ใต้เท้าแ่สั่น สัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วโรงแรม ความร้อนจากเปลวเพลิงลุกลามแผดเผาจากภายใน
“เพื่อน ๆ ถอยไปข้างหลัง! พวกเราต้องรอดออกไปให้ได้!” เธอร้องะโเสียงสั่นผสมกับความเ็ป
โชคดีที่เธอสังเกตเห็นก่อน จึงรีบผลักเพื่อน ๆ ให้ถอยไปอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ แต่ตัวเองกลับโดนแรงกระแทกจนล้มลงไปกับพื้น ความเ็ปแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เืจากศีรษะและแขนขาไหลลงมา
“ไม่… ต้องไม่เป็แบบนี้… ฉันต้องรอด…” สติของเธอสั่นคลอน แต่สัญชาตญาณยังผลักดันให้เธอคลานไปหลบหลังเสาขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ ขณะที่คลาน มือก็เกิดาแจากเศษแก้ว
รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงกระจกแตก เสียงผู้คนกรีดร้องด้วยความเ็ป ความกลัว และความหวังที่จะรอดชีวิต
“ต้องรอด ต้องรอด” เธอพึมพำในใจ สติของเธอพร่าเลือนและหมดสติไป
********* *****
ภาพหลังเหตุการณ์เต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงไซเรนรถตำรวจและรถพยาบาลดังแข่งกับเสียงผู้คนที่กำลังแตกตื่น ตำรวจสายตรวจรีบปิดถนนหน้าโรงแรม ตั้งแนวกั้นเป็ชั้น ๆ เพื่อไม่ให้พลเรือนเข้าใกล้แม้แต่นิดเดียว ขณะที่หน่วยเก็บกู้วัตถุะเิสวมชุดป้องกันหนักอึ้ง ค่อย ๆ ก้าวเข้าพื้นที่เพื่อตรวจสอบทุกมุมราวกับเงามรณะอาจซ่อนอยู่ใต้ซากปรักหักพัง
“ถอยออกไป! ตรงนี้อันตราย ห้ามเข้าเด็ดขาด!” ตำรวจนายหนึ่งะโใส่ฝูงชนที่พยายามเบียดเข้ามาดู
หน่วยกู้ชีพกับเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมช่วยกันเคลื่อนย้ายผู้าเ็ที่นอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น บางคนหมดสติ บางคนเืโชกและร้องครวญครางอย่างเ็ป
“ช่วยด้วย แขนฉัน แขนฉันหายไป” เสียงชายหนุ่มร้องโหยหวน ทำให้เ้าหน้าที่ต้องรีบปฐมพยาบาลกดเืไว้
“ใจเย็นครับ! อย่าขยับมาก พวกเราจะหามคุณขึ้นเปลเดี๋ยวนี้” หน่วยกู้ชีพพูดพร้อมส่งสัญญาณให้ทีมอีกสองคนเข้ามาช่วยพยุง
ไม่ไกลกันนั้น มีหญิงสาวที่ถูกไฟไหม้บางส่วนร้องไห้สะอึกสะอื้น “ลูกของฉัน ใครเห็นลูกของฉันบ้าง ช่วยหาลูกให้ฉันที!”
“แม่ครับ! ผมอยู่นี่!” เสียงเด็กชายตัวเล็กร้องตอบจากอีกมุม เ้าหน้าที่รีบไปอุ้มเด็กออกมา “ปลอดภัยแล้วครับ เด็กอยู่กับเราแล้ว”
เสียงะโ เสียงร้อง และเสียงสั่งการสลับกันวุ่นวายไปทั่วบริเวณราวกับสนามรบ
ร่างของเธอถูกวางลงบนเปลฉุกเฉินทันทีที่เ้าหน้าที่กู้ภัยวิ่งมาถึง แพทย์ฉุกเฉินคุกเข่าลงข้างกายอย่างรวดเร็ว
“ตรวจสัญญาณชีพ!” เขาสั่งเสียงเข้ม มือข้างหนึ่งวางหูฟังแพทย์แนบอกเพื่อฟังเสียงหัวใจและปอด อีกข้างกดที่ข้อมือเพื่อตรวจชีพจร ขณะเดียวกันเ้าหน้าที่อีกคนรีบครอบหน้ากากออกซิเจนใส่จมูกและปากของเธอ
“ชีพจรอ่อน ความดันตก!” เสียงรายงานดังขึ้น
“เปิดเส้นเืด่วน! เตรียมสารน้ำ!” แพทย์สั่งต่อ ขณะเ้าหน้าที่ควักสาย IV และแทงเข็มเข้าที่แขนอย่างแม่นยำ น้ำเกลือถูกแขวนขึ้นทันที
“เตรียมท่อช่วยหายใจไว้ด้วย!”
ทีมงานทำงานกันอย่างเป็ระบบในความวุ่นวาย ทุกการเคลื่อนไหวสอดประสานเหมือนเคยชินกับสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
กลิ่นควันและฝุ่นยังลอยปะปนอยู่ในอากาศ แต่ทุกคนจดจ่อเพียงสิ่งเดียว นั่นคือรักษาชีวิตให้รอดพ้นจากเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่างความเป็และความตาย
“ความดันต่ำลงอีกแล้ว!” เ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงานหลังตรวจค่าเครื่องวัดที่ข้อมือ
868
