บทที่ 1 ทะลุมิติไปยุค 70
กลางดึกที่หมู่บ้านเซิ่งลี่ ตำบลหงซิง ทุกบ้านต่างดับไฟเข้านอนกันหมดแล้ว
แต่ที่บ้านของตระกูลเย่ที่อยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน จู่ ๆ ไฟก็สว่างขึ้น พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังอย่างเร่งรีบ
“นังผู้หญิงไร้ยางอาย ผัวไม่อยู่บ้านแท้ ๆ แกยังท้องได้อีก นังแพศยา!”
“ทำไมตระกูลเย่ของเราถึงโชคร้ายได้ผู้หญิงอย่างแกมาเป็สะใภ้กันนะ!...”
“แม่ ฉันไม่ได้ทำนะ!”
กำปั้นราวกับสายฝนกระหน่ำลงบนตัวซูหลี คำอธิบายของเธอไร้ประโยชน์ เธอจึงได้แต่ยกมอขึ้นป้องกันจุดสำคัญ ท่ามกลางความวุ่นวาย เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหยิบชามใบใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ ฟาดเข้าที่หัวของเธอ
ได้ยินเพียงเสียง “เพล้ง!” ซูหลีก็หมดสติไปทันที เืไหลอาบหน้า
“แม่ พอแล้ว ๆ เธอเืออกแล้ว!” เย่หลิงพูด
ถึงเธอจะไม่ค่อยชอบพี่สะใภ้คนนี้ แต่ก็ไม่อยากให้เกิดเื่ถึงชีวิต
“ใช่ค่ะ คุณป้า อย่าให้ถึงตายเลย” เสียงผู้หญิงอีกคนดังขึ้น
จ้าวซู่อวิ๋นจึงหยุดมือ แต่ปากก็ยังด่าไม่หยุด “แกล้งตายเหรอ? ยัยสารเลวหน้าไม่อาย แกเล่นละครแบบนี้มันไม่ได้ผลหรอก!”
ผ่านไปเนิ่นนาน คนที่นอนอยู่บนพื้นถึงเริ่มขยับ
ซูหลีรู้สึกปวดชาไปทั่งร่าง ใช้เวลาสักพักถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับความทรงจำแปลกประหลาดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย!
ตอนที่เธอเริ่มขับรถบนถนนเป็ครั้งแรก ก็เกิดประสบอุบัติเหตุ แล้วก็ทะลุมิติเข้ามาในนิยายยุค 70 ที่ตัวเองเคยอ่าน ซึ่งมีค่านิยมที่บิดเบี้ยว เธอกลายเป็ตัวประกอบหญิง ซูหลี ที่มีลูกกับพระเอกแล้ว
ในนิยาย ซูหลีถูกจับได้ว่านอกใจสามี แม้ว่าจะแก้ต่างอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อ ไม่เพียงแต่ถูกครอบครัวสามีทำร้ายจนปางตาย ท้ายที่สุดยังถูกไล่ออกจากบ้านอีกด้วย
ครอบครัวเดิมก็รังเกียจที่เธอทำให้เสียชื่อเสียงไม่ยอมให้กลับบ้าน เมื่อหมดหนทาง เธอจึงถูกบีบให้ต้องะโน้ำฆ่าตัวตาย ทั้งหมดนี้เป็เพราะเพื่อนสนิทของร่างเดิม หลานฟาง
หลานฟางคือนางเอกในนิยาย เป็ที่โปรดปรานของ์ ทั้งยังได้ทุกอย่างสมปรารถนา ทุกคนจะช่วยเหลือเธอโดยไม่รู้ตัว หากเธอชอบพระเอก ถ้าอย่างนั้น ซูหลี ภรรยาหลวงจึงต้องตาย!
สามีของซูหลี เย่เส้า เป็ทหารในกองทัพ คืนที่เขากลับมาครั้งสุดท้าย ก็ตรงกับวันที่แม่ของเขาพาทุกคนในบ้านยกเว้นหลีซูไปอวยพรวันเกิดคุณยายพอดี
เย่เส้าไม่ทันได้เจอหน้าครอบครัว เขาอยู่บ้านแค่คืนเดียวแล้วก็ออกไปั้แ่ฟ้ายังไม่สาง
สองเดือนต่อมา ซูหลีพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ เธอบอกข่าวดีนี้กับหลานฟาง แต่ใครจะรู้ว่าคืนนั้น หลานฟางก็พาแม่สามีและน้องสามีมาหา กล่าวหาว่าเธอนอกใจ ทำให้ทุกคนรุมประณามเธอ จนเธอต้องะโน้ำตาย!
ต่อมา เย่เส้าแต่งงานกับหลานฟาง ได้เลื่อนยศตำแหน่ง ร่ำรวยขึ้น ชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนซูหลีที่เป็แค่ตัวประกอบก็ถูกลืมเลือนไป
ส่วนลูกของซูหลีเป็คนเ้าเล่ห์เพทุบาย แต่กลับกตัญญูกับหลานฟางแม่เลี้ยงเป็พิเศษ และรู้สึกอับอายที่มีซูหลีเป็แม่!
ทุกคนที่พูดถึงซูหลี ก็มีแต่คำว่า “ผู้หญิงไร้ยางอาย!” แล้วก็ชมหลานฟางอย่างไม่ขาดปาก ว่าเย่เส้าโชคดีที่ได้เธอเป็ภรรยา
ซูหลีรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง หลังจากพักสักครู่ เธอจึงยอมรับความจริงที่ว่าเธอได้ทะลุมิติมาแล้ว
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเธอ “ช่วยปกป้องเด็กในท้องคนนี้ด้วย ฉันทำผิดต่อลูก ๆ ขอร้องละ เลี้ยงดูพวกเขาให้ดี ไม่อย่างนั้น ฉันคงตายตาไม่หลับและจากไปอย่างไม่สงบแน่”
นี่คือ เสียงเ้าของร่างเดิม!
ซูหลีถอนหายใจ เธอก็ชอบเด็กเหมือนกัน และเมื่อได้รับ่ต่อร่างของเ้าของร่างเดิม ก็ถือว่าเธอติดหนี้บุญคุณเ้าของร่างเดิมด้วย
เธอพยักหน้าเล็กน้อย เหลือเพียงเสียงกระซิบแ่เบาในอากาศว่า “ขอบคุณ”
เสียงนั้นค่อย ๆ เงียบหายไป ซูหลีจึงรู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายลง นิยายเล่มนี้มีค่านิยมที่บิดเบี้ยวมาก อีกอย่างเธอก็คงกลับไปโลกเดิมไม่ได้แล้ว เมื่อเป็เช่นนี้ เธอต้องพยายามมีชีวิตที่ดีในโลกใบนี้ เ้าของร่างเดิมอาจจะอ่อนแอ แต่เธอไม่ใช่! มีแค้นต้องชำระแค้น มีความอยุติธรรมต้องทวงคืนความยุติธรรม เธอจะเลี้ยงดูลูกของเ้าของร่างเดิมให้ดี และสร้างชีวิตใหม่ของตัวเองให้รุ่งเรือง!
157K
