[Devil Girl] รักร้าย ของยัยปีศาจ

-33-

เวลาของเรา

          วันต่อมา

            ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ลงไปช่วยคุณแม่ทำกับข้าวข้างล่าง วันนี้คุณแม่จะทำซุปกิมจิกับต็อกโบกี ซึ่งฝีมือของคุณแม่การันตีได้เลยว่าอร่อยมาก

            ไม่นานฉันก็เห็นอาติเดินลงมาข้างล่างยืนพิงตู้เย็นในครัวดูพวกเราสองคนทำอาหารด้วยสายตาเปล่งประกาย

            “ไม่คิดจะช่วยหน่อยหรือไง”คุณแม่พูดขึ้น

            “ผู้หญิงควรทำอาหารสิครับ”

            “เพ้อเจ้อผู้ชายควรช่วยไม่ใช่ปล่อยให้ผู้หญิงทำคนเดียว”

            “ผมอยากกินฝีมือของแม่มากกว่า”

            “ขี้เกียจนะสิไม่ว่า”

            คุณแม่ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาส่วนฉันก็ได้แต่ก้มหน้าล้างผักอย่างตั้งอกตั้งใจแต่ก็แอบอมยิ้มไปด้วย

            อาติกับคุณแม่มักคุยเล่นกันเหมือนเพื่อนทั้งที่พวกเขาสองคนแทบไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังดูอบอุ่นจนฉันยังแอบอิจฉาอยู่ในใจเคยมีอารมณ์ชั่ววูบเหมือนกันที่ฉันอยากอยู่ในครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรักแบบนี้แต่มันก็ได้แค่คิดเท่านั้นแหละ

            หลังจากทำอาหารเสร็จเราก็เริ่มกินข้าวกันบนโต๊ะอาหาร ซึ่งมีแต่เสียงหัวเราะการต่อล้อต่อเถียงของคู่แม่ลูกที่ดูสนุกสนานสายตาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความสุข และความรัก

            วันนี้ช่วงสามทุ่มฉันกับอาติต้องเดินทางกลับประเทศไทยแล้วมีเวลาเหลืออีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็คงต้องเตรียมตัวกลับ

            “อาเจียว…”

            ขณะที่ฉันกำลังล้างจานอยู่ในครัวก็ได้ยินเสียงเรียกของคุณแม่ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

            “ค่ะ”

            “เรื่องเมื่อคืนแม่ขอโทษนะลูกที่ปล่อยให้หนูไปโกดังคนเดียว”

            “ไม่เป็นไรค่ะ คุณแม่อย่าคิดมากเลย”

            “แม่อยากให้หนูกับติสรณ์ได้คุยกัน ปรับความเข้าใจกัน”

            “คุณแม่พูดเหมือนหนูกับอาติทะเลาะกันเลยนะคะ”

            “แม่กังวล กลัวหนูจะคิดมากเรื่องข่าวของโยลี”

            “…”ฉันล้างจานใบสุดท้ายเสร็จก็หันไปมองคุณแม่ด้วยความงุนงง “เรื่องโยลี?”

            “แม่ไม่รู้เรื่องของโยลีเลยนะ ติสรณ์ก็ไม่ได้บอกอะไรด้วยแม่ได้ยินมาจากข่าวอีกที เรื่องนี้หนูอย่ากังวลเลยนะแม่อยู่ข้างหนูนะลูก”

            ที่แม่พูดแบบนี้แสดงว่าแม่ยังไม่รู้เรื่องที่โยลีท้องสินะ เพราะถ้าท่านรู้ท่าทีที่มีในตอนนี้อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้

_________________

(โยลี)

            บริษัท Tin

            “สวัสดีค่ะ คุณโยลี”

            “ดีค่ะ”

            “เอ่อ…มาหาคุณติสรณ์เหรอคะ”

            “ใช่ เขาอยู่หรือเปล่า”

            “คุณติสรณ์ไปต่างประเทศตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ”

            “อะไรนะ เขาไปไหน”

            “ไปเกาหลีค่ะ”

            เกาหลี…ติสรณ์ไปเยี่ยมคุณแม่เหรอ แล้วทำไมเขาไม่คิดจะบอกฉันบ้างเวลาก็ผ่านมานานขนาดนี้ ยังไม่คิดจะพาฉันไปหาครอบครัวอีก

            “ไปกับใคร”

            “คุณติสรณ์ให้จองที่นั่งไว้สองที่ค่ะ แต่ดิฉันไม่ทราบว่าไปกับใคร”

            สองที่นั่ง? หรือว่าเลขามินจะไปด้วยขอให้เป็นแบบนั้นก็แล้วกัน เพราะถ้าไม่ใช่…ก็รอดูแล้วกันว่าฉันจะทำอะไร

            ครืดครืด

            เสียงข้อความเข้ามาจากนักสืบที่เธอจ้างให้ดูพฤติกรรมของอาเจียว

            ‘Sent Photo’

            ‘SentPhoto’

            ‘SentPhoto’

            ‘SentPhoto’

            สิ่งที่ฉันเห็น ทำให้แรงฝ่ามือบีบโทรศัพท์อย่างแรงด้วยความโมโห หงุดหงิดยัยอาเจียวกับติสรณ์ไปด้วยกัน พวกเขาสองคนไปเกาหลีด้วยกัน

            งามหน้านักนะ!!

            จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมก็ได้ ฉันจะทำให้หล่อนลืมไม่ลงไปเลยว่าฉันเป็นใคร

            “พวกเขากลับวันไหน”

            “ขึ้นเครื่องตอนสามทุ่มค่ะ ถึงที่นี่น่าจะประมาณตี 1 กว่าๆ”

            “ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณฟ้า”

            “ไม่เป็นไรค่ะ”     

            ฉันจะไม่ยอมให้ยัยอาเจียวได้เข้าใกล้ติสรณ์อีกแล้วไม่อย่างนั้นสิ่งที่ฉันทำลงไปได้สูญเปล่าแน่

______________________

(อาเจียว)

            วันนี้ทั้งวัน ฉันไปอยู่กับคุณแม่ที่ร้านกาแฟ ช่วยท่านขายของและก็ได้ลองกินขนมฝีมือท่านด้วยส่วนอาติก็เอาโน้ตบุ๊กมานั่งทำงานที่ร้าน สายตาก็คอยมองฉันตลอดเวลา จนบางครั้งฉันต้องแอบหลบหน้าเพราะความเขินอาย

            “แม่เอาขนมใส่กล่องไว้ให้แล้วนะเอาไว้เผื่อหิว”

            “ขอบคุณนะคะ”

            “กว่าจะได้เจอกันอีกทีก็นานเลยนะ”

            “ไม่นานหรอกค่ะ หนูจะพยายามโน้มน้าวให้อาติมาเดือนละครั้ง ดีไหมคะ”

            “ดีสิ ฮ่าๆ แม่เชื่อ ว่าหนูทำได้”

            ถึงจะไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน แต่ฉันกลับรู้สึกว่าคุ้มค่าที่ได้มาที่นี่เพราะได้เจอคุณแม่ที่เอ็นดูฉันเสมอและยังได้รู้ความในใจของอาติอีกด้วย มีแต่คุ้มกับคุ้ม…นึกถึงเรื่องของโยลี ข่าวล่าสุดที่เกี่ยวกับฉันไม่รู้ว่าซาลงบ้างหรือยัง

          ประเทศไทย

            วันต่อมา

          01.32 น.

          ฉันกับอาติ เราเดินออกมาจากเกตพร้อมกันมือข้างหนึ่งของเขากุมมือฉันไว้ส่งผ่านความอบอุ่นมาถึงฉันได้อย่างละมุนเป็นการจับมือกันครั้งแรกที่ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหาเขาแต่เป็นเขาที่เข้ามาหาฉันต่างหาก…

            แชะ!! แชะ!! แชะ!!

            เสียงแฟลชกล้องทำให้ฉันตาหยีเพราะแสงแยงตา  หลังจากปรับโฟกัสได้ถึงเห็นว่าตัวเองถูกเสื้อตัวใหญ่คลุมหัวไว้

            “ไม่ต้องพูดรีบไปขึ้นรถก่อน”

            ฉันพยักหน้าตอบรับและเดินไปพร้อมกับอาติจนถึงลานจอดรถอาติดันฉันเข้าไปในรถก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับจากนั้นรถก็เคลื่อนที่ออกตัว

            “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” ฉันดึงผ้าคลุมออกก่อนจะหันไปมองอาติที่ขมวดคิ้วแน่นมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

            “ไม่มีอะไรหรอก”

            “ไม่มีอะไรได้ยังไง หนูได้ยินเสียงแฟลชกล้อง มีนักข่าวใช่ไหมคะ”

            “เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

            แล้วอาจะจัดการยังไงคุณโยลีคือดาราดังนะ เธอคงไปบอกนักข่าวเรื่องฉันแน่ถึงได้มีคนรู้เรื่องที่ฉันกับอาติไปเมืองนอกหล่อนคงอยากให้ฉันไม่มีที่ยืนในสังคม

            “ฉันจะไปส่งที่คอนโด”

            “แล้วอาจะไปไหน”

            “ฉันจะไปทำธุระ”

            ฉันอยากจะตามเขาไปด้วย แต่ดูท่าคงไม่ง่ายยิ่งอาติกำลังเป็นแบบนี้ทางที่ดีอย่าไปยุ่งจะดีกว่าฉันเชื่อว่าอาติจัดการเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว

            หลังจากอาติมาส่งฉันที่คอนโดเขาก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อจัดการธุระอะไรบางอย่าง ส่วนฉันก็ขึ้นไปบนห้อง เปิดประตูเอื้อมมือไปเปิดไฟก็เจอกับใครบางคนนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว

            “ป๊า…”