ในยามเย็น มันเป็่เย็นของวันพุธซึ่งอากาศในตอนนั้นมีลมเย็นสบายมาก ทุกคนก็คงรู้หากได้ไปนั่งกับชายหนุ่มคนนี้
ชายหนุ่มคนนี้นั้นกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีแดงสดนอกบ้านของเขาเองอยู่
ซึ่งจุดที่เขานั่งอยู่นั้นเป็ส่วนของห้องน้ำที่สร้างไว้ข้างบ้านเพื่อเพิ่มห้องน้ำเผื่อมีคน้าใช้ห้องน้ำมากกว่า 1 คน
ในส่วนของห้องน้ำข้างนอกหากคุณเป็ชายหนุ่มคนนี้ ถ้าคุณมองไปทางขวาคุณจะพบกับบ้านที่ถูกสร้างจากปูนในชั้นแรก และจากไม้ในชั้นที่ 2
และถ้าคุณหันไปทางซ้ายคุณจะพบกับกำแพงปูนหล่ออย่างดีที่สูงประมาณ 1 เมตรกว่าและหากมองไปข้างหน้าคุณจะพบกับต้นไม้ประดับที่ถูกปลูกไว้อย่างดีภายในกระถางปูนหล่อ
และชายหนุ่มคนนี้ก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหนเลย เขายังคงจ้องมองดูบ้านกำแพงและต้นไม้ประดับของเขาต่อไปอย่างเงียบงัน
จนกระทั้ง...
ครึก! ครืนนนนนน!
เสียงที่ดังออกมานี้ทำให้ชายหนุ่มคนนี้ต้องเงยหน้าของเขาขึ้นไปมองที่ขอบฟ้า และมันทำให้เขาได้พบกับแสงของสายฟ้าที่แลบออกมาเพียงเสี้ยววินาทีแล้วหายไป ทว่าเขาก็ยังคงจดจำและััได้ว่ามันเคยเกิดขึ้นมาก่อน
และหลังจากที่ชายหนุ่มคนนี้จ้องมองดูขอบฟ้าไป 10 วินาทีโดยประมาณ เขาก็ได้ลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยคำๆหนึ่งขึ้นมาว่า...
"ปวดขี้วะ"
แล้วเขาก็เดินจากไปสู่เส้นทางแห่งการปลดปล่อย
...จบ
629
