อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 31: อสูรเถาวัลย์กลืนสวรรค์

เสียงของหุนตุ้นที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นทำให้หัวใจของเย่เฉินเต้นแรงขึ้น เขาก้มลงมองเมล็ดพันธุ์ในมืออย่างไม่วางตา รอยร้าวบนผิวของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แสงสีดำจางๆ ที่ลอดออกมาก็สว่างขึ้นทีละน้อย

"แคร็ก... เปรี้ยะ!"

ในที่สุด เปลือกที่แข็งแกร่งของเมล็ดพันธุ์ก็แตกออกจากกันโดยสมบูรณ์!

แต่สิ่งที่ปรากฏออกมากลับไม่ใช่สัตว์อสูรน่ารักหรือน่าเกรงขามอย่างที่ใครๆ จะจินตนาการ... แต่มันคือ "เถาวัลย์" สีดำสนิทขนาดเล็กจิ๋วเส้นหนึ่ง! มันดูบอบบางราวกับเส้นผม และค่อยๆ เลื้อยออกมาจากซากเปลือกอย่างเชื่องช้า

เหล่าทหารรับจ้างและหลินเวยเวยต่างมองดูด้วยความงุนงง นี่น่ะหรือคือสิ่งที่ท่านผู้อาวุโส/ท่านเย่ให้ความสำคัญถึงขนาดนั้น?

แต่แล้ว เถาวัลย์เส้นนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว! มันเลื้อยขึ้นมาตามแขนของเย่เฉิน ก่อนจะพันรอบข้อมือของเขาอย่างนุ่มนวล จากนั้นมันก็ค่อยๆ จมหายเข้าไปในผิวหนังของเขา! ทิ้งไว้เพียง "รอยสัก" รูปเถาวัลย์สีดำสนิทที่ดูเรียบง่ายแต่ก็ลึกลับอย่างประหลาด

"นี่มัน..." ต้าหู่เกาหัวแกรกๆ ด้วยความไม่เข้าใจ

เย่เฉินไม่ได้สนใจท่าทีของคนอื่น เขาสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณที่ก่อเกิดขึ้นระหว่างเขากับเถาวัลย์เส้นนี้ เขารู้สึกได้ถึงความรู้สึกเรียบง่ายของมัน...ความรู้สึกภักดี...และความรู้สึก "หิว" อย่างรุนแรง

'นี่คือร่างแรกของมัน! มันยังเป็นทารกอยู่' หุนตุ้นอธิบายในใจ 'ตอนนี้มันทำได้แค่ดูดกลืนพลังงานให้เจ้าเท่านั้น ลองหาอะไรให้มันกินสิ!'

เย่เฉินนึกถึงสภาพร่างกายที่อ่อนล้าของตนเอง เขามองไปที่สือเฟิง "หัวหน้าสือเฟิง พอจะมีศิลาวิญญาณระดับต่ำเหลืออยู่บ้างหรือไม่?"

แม้จะแปลกใจ แต่สือเฟิงก็รีบหยิบศิลาวิญญาณระดับต่ำที่ขุ่นมัวออกมาหนึ่งก้อนส่งให้ทันที "มีขอรับ ท่านเย่"

เย่เฉินรับศิลาวิญญาณมาและวางมันลงบนรอยสักรูปเถาวัลย์ที่ข้อมือ

ทันใดนั้นเอง เถาวัลย์สีดำบนผิวหนังของเขาก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมา! เส้นสายของมันเปล่งแสงจางๆ และมีเถาวัลย์เงาขนาดเล็กนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากรอยสัก โอบล้อมและพันรอบศิลาวิญญาณก้อนนั้นไว้อย่างแน่นหนา!

สิ่งที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ...

ศิลาวิญญาณที่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปต้องใช้เวลาหลายชั่วยามในการดูดซับพลังงาน บัดนี้มันกลับกำลังหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว! พลังงานวิญญาณทั้งหมดที่อยู่ภายในถูกสูบเข้าไปในเถาวัลย์นั้นจนหมดสิ้นในเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ!

"ฟู่มมม!"

หลังจากที่ศิลาวิญญาณกลายเป็นหินธรรมดาๆ ก้อนหนึ่ง เถาวัลย์บนข้อมือของเย่เฉินก็ได้ปลดปล่อยพลังงานที่บริสุทธิ์และเข้มข้นอย่างยิ่งสายหนึ่งออกมา มันไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเย่เฉินโดยตรง!

พลังงานสายนี้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าพลังงานที่ผ่านการย่อยสลายจากเตาหลอมแห่งความโกลาหลเสียอีก!

ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้าและอ่อนแรงของเย่เฉิน ฟื้นฟูสภาพกลับมาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ! พลังกายาโลหิตที่เหือดแห้งไปกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง และดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยด้วยซ้ำ!

"สวรรค์!"

ทุกคนที่ได้เห็นภาพนั้นอุทานออกมาพร้อมกัน นี่มันความสามารถที่ท้าทายสวรรค์เกินไปแล้ว! การดูดซับพลังงานได้รวดเร็วและบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้!

หลินเวยเวยมองไปยังรอยสักบนข้อมือของเย่เฉินด้วยดวงตาที่เปล่งประกายเจิดจ้า ในที่สุดนางก็เข้าใจ...นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาถึงได้ยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อของที่ดูไร้ค่าชิ้นนั้น สมบัติที่แท้จริงไม่ใช่ "แก่นโลหะเย็น" แต่เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ไม่มีใครต้องการนี่ต่างหาก! การลงทุนของนางในตัวชายผู้นี้...คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต!

สือเฟิงและต้าหู่มองหน้ากัน พวกเขารู้สึกโชคดีอย่างสุดซึ้งที่ได้มาอยู่ฝ่ายเดียวกับชายผู้นี้ การติดตามคนที่มีความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้...อนาคตของพวกเขาย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เย่เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไปเป็นปลิดทิ้ง เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด

เขามองไปยังทิศทางของเมืองเมฆาล่องที่อยู่ไกลออกไป แววตาของเขาเยือกเย็นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

"พักพอแล้ว..."

"เดินทางต่อ"