ดวงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงเรืองรองละอองน้ำค้างยังไม่จางหาย ร่างน้อยๆ กำลังนั่งยองริมบ่อน้ำพยายามซักผ้าอย่างยากลำบาก
เย่ชิงชิงในชาติที่แล้วเอาแต่กินและนอนนางี้เีตัวเป็ขน จึงถูกฟ้าผ่าต้องมาอยู่ในร่างอันแสนบอบบางและทำงานหนักราวกับเป็คนรับใช้ ร่างกายเล็กๆ ของเด็กอายุเจ็ดขวบผู้นี้ผอมแห้งจนดูเหมือนกับเด็กห้าขวบ ทุกวันถูกปลุกขึ้นมาทำงานั้แ่เช้าตรู่ช่างเป็ชีวิตที่น่าหงุดหงิดเสียจริง
เสื้อผ้าเก่าๆที่บางเบาไม่อาจป้องกันความหนาวเย็นยามรุ่งอรุณได้ นางสูดจมูกพลางเงยหน้าขึ้นสายตาพลันเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุราวหกเจ็ดขวบวิ่งเข้ามาหาเด็กน้อยก้าวเดินลงน้ำหนักเสียงดังมาพร้อมกองเสื้อผ้ากองโต
“เสื้อผ้าพวกนี้ก็ต้องซักด้วยนะเ้าคะ ท่านพี่~”
นางตั้งใจปล่อยมือให้กองเสื้อผ้าตกลงบนหัวของเย่ชิงชิงมุมปากของนางยิ้มเยาะพลางมองเสื้อผ้าสกปรกท่วมศีรษะเล็กๆ ของคนตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อยปรบมือด้วยความสุข
“นังหน้าผุ! นังอัปลักษณ์! ฮ่าฮ่าฮ่า...”
กลิ่นเหงื่อโชยมาปะทะจมูกเย่ชิงชิงดันเสื้อผ้าสกปรกออกห่างจากศีรษะด้วยความโมโหใบหน้าที่แต่เดิมขาวสะอาดกลับเต็มไปด้วยแผลเป็ที่เกิดจากหนองที่หายแล้วมันหยาบกระด้างไม่ต่างอะไรกับใบหน้าอันผุพัง
เด็กหญิงผู้นั้นเป็บุตรสาวของเถาอี๋เหนียงนางมีนามว่าเย่ฝูหรง อายุอ่อนกว่าเย่ชิงชิงหนึ่งปีเด็กน้อยสวมเสื้อผ้าลายดอกไม้ดูเรียบง่าย ใบหน้ากลมเกลี้ยงน่ารักร่างกายสูงกว่าเย่ชิงชิงเล็กน้อย
ก่อนที่สกุลเย่จะล่มจมเย่ชิงชิงถือเป็บุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกแต่ตอนนี้มารดาและบุตรสาวกลับตกต่ำลงจนกลายเป็สาวใช้ชั้นต่ำเหมือนดังคำกล่าวที่ว่า...คนดีมักถูกรังแก
เย่ฝูหรงเห็นเย่ชิงชิงจ้องมองนางตาไม่กะพริบแผลเป็บนใบหน้าของเย่ชิงชิงดูน่ากลัวยิ่งนัก เด็กน้อยหุบยิ้มฉับก่อนจะกรีดเสียงร้องขึ้นมาว่า “ท่านแม่!นางอัปลักษณ์จ้องหน้าข้า นางอยากจะตีข้าเ้าค่ะ!”
ลานบ้านเล็กๆไม่ใหญ่โตนัก เถาอี๋เหนียงซึ่งอยู่ในเรือนปีกซ้ายถลันมาถึงทันทีที่ได้ยินเสียงนางไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นหมายจะสั่งสอนเย่ชิงชิงทันที
เย่ชิงชิงไม่ใช่คนโง่นางรีบลุกจากเก้าอี้เล็กๆ แล้วหลบให้ห่าง
เถาอี๋เหนียงเผยสีหน้าไม่พอใจนางโอบเย่ฝูหรงด้วยมือข้างหนึ่งพลางกล่าวว่า “ยังคิดจะหลบอีกรึ?แม้แต่ไข้ทรพิษก็ยังไม่อาจเอาชีวิตเ้าตัวน่ารังเกียจอย่างเ้าได้เลย!ฝูหรงพวกเราอยู่ให้ห่างจากนางเถิด!”
ใช่แล้วโรคไข้ทรพิษที่น่ากลัวเช่นนั้น เด็กเจ็ดขวบที่ถูกทิ้งไม่เหลียวแลกลับรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหารย์
แม้เ้าของร่างเดิมจะรอดจากโรคระบาดมาได้แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นจากการถูกทรมานจากคนพวกนี้ ดังนั้นจึงมีนางในปัจจุบันซึ่งก็คือเย่ชิงชิงคนใหม่ที่เข้ามาสวมร่าง
“เอะอะโวยวายอะไรกัน?”
ย่าเฒ่าเพิ่งตื่นนอนขาแก่ๆ ก้าวเท้าออกจากเรือนอย่างเชื่องช้า นางกวาดสายตาเ็ามองทีละคนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของหญิงชราเผยความร้ายกาจออกมา
เถาอี๋เหนียงร้อง“อุ๊ย” หนึ่งครั้งพลางยิ้มกล่าวว่า “ท่านแม่ตื่นเช้าเหลือเกินเ้าค่ะ ดีที่อาหารเช้าใกล้จะพร้อมแล้วข้าจะรีบจัดสำรับขึ้นโต๊ะทันทีเ้าค่ะ”
ย่าเฒ่าพยักหน้าพลางกล่าวกับเย่ชิงชิงด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “เร็วๆหน่อย ซักผ้าไม่เสร็จห้ามกินข้าว”
เสื้อผ้ากองโตขนาดนี้ซักเสร็จก็ไม่มีอะไรเหลือให้กินแล้ว! เท่ากับประหยัดไปอีกมื้อ...
เถาอี๋เหนียงกำลังรู้สึกยินดีในใจทันใดนั้นย่าเฒ่าก็กล่าวขึ้นอีกว่า “เถาอวิ๋นไปทำไข่ตุ๋นในครัวอีกชามให้จื้อเหอได้บำรุงร่างกาย”
เป็ของบ้านใหญ่อีกแล้วของดีอะไรก็ส่งไปทางนั้นหมด...เถาอี๋เหนียงหุบรอยยิ้มบนใบหน้าประสานมือทั้งสองข้างพลางกล่าวว่า “จื้อเหอเป็บัณฑิตปกติก็ไม่ได้ทำงานอะไรหนัก...”
เมื่อได้ยินคำพูดปัดความรับผิดชอบย่าเฒ่าก็ฉุนเฉียวทันที นางไม่พอใจแล้วั้แ่เมื่อไหร่กันที่ลูกสะใภ้สามารถตั้งคำถามกับการตัดสินใจของนางได้?
“จื้อเหอในภายภาคหน้าจะเป็ผู้ยิ่งใหญ่ ไอ้พวกเห็นแก่ของเล็กน้อยมัวแต่มานั่งคิดเื่ไข่แค่ฟองสองฟองรึ?”
เถาอี๋เหนียงเม้มปาก“ท่านแม่กล่าวออกมาง่ายดายนัก ไข่ฟองสองฟองสำหรับสกุลเย่ในเวลานี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถหาได้ทุกวันเ้าค่ะ”
ใครจะคิดว่าสกุลเย่จะล่มจมได้เพียงชั่วข้ามคืน?ตอนนี้สมาชิกทุกคนในครอบครัวต้องเบียดเสียดกันอยู่ในบ้านเล็กอันคับแคบแห่งนี้ค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็รัดตัวไปหมด
อีกอย่างเย่จื้อเหอนั้นแม้ท่านอาจารย์จะแนะนำให้เขาไปสอบขุนนางระดับต้นในปีนี้แต่ยังไม่ทันได้ตำแหน่งบัณฑิตซิ่วไฉ [*] มาก็ได้รับการยกย่องให้เป็อัจฉริยะเสียแล้ว
คำพูดของเถาอี๋เหนียงกระทบเข้ากับหูของนางตู้ที่เพิ่งเดินผ่านประตูเข้ามาพอดีเมื่อเกี่ยวข้องกับบุตรชายสุดที่รักของนาง นางจึงตอบสนองอย่างรวดเร็ว
“ท่านย่ารักหลานชายจึงให้กินไข่ตุ๋น เ้าก็แค่ทำตามไป จะบ่นอะไรมากมายไม่คิดบ้างหรือว่าเพราะใคร สกุลเย่ของเราถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!”
เมื่อนึกถึงเื่นี้นางตู้ก็เจ็บใจเหลือเกิน นางกัดฟันจนแทบหักสมาชิกบ้านใหญ่ของพวกนางต่างทำตัวอยู่ในโอวาท แม้นายท่านจะลุ่มหลงการเลี้ยงนกเลี้ยงปลา แต่ก็ไม่ได้ทำเื่ใหญ่โตเท่านายท่านรอง!
การเสียพนันทำให้บ้านเรือน ร้านค้า และโฉนดที่ดินของสกุลเย่ทั้งหมดถูกนำไปจำนองบ้านใหญ่ต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านทรุดโทรมแห่งนี้ ถูกผู้คนเยาะเย้ยถือเป็เื่ร้ายแรงดั่งฟ้าผ่า นางตู้นึกเสียใจอยู่ตลอด หากรู้แต่แรกนางน่าจะยืนกรานแยกบ้าน พวกนางถูกบ้านรองถ่วงจนแย่ไปหมด!
“พอได้แล้ว!” สีหน้าของย่าเฒ่าบึ้งตึงเห็นได้ชัดว่าเื่นี้ติดอยู่ในใจของนางเช่นกัน นางโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์พลางกล่าวเตือนว่า “เถาอวิ๋นไปทำไข่ตุ๋นให้จื้อเหอใครพูดเื่นี้อีกข้าจะไล่ออกไปให้หมด!”
“ท่านย่าอย่าโกรธเลยเ้าค่ะ~” เย่ฝูหรงใช้เสียงเล็กน่ารักของตนปลอบโยนพลางออดอ้อนว่า “ฝูหรงก็อยากกินไข่ตุ๋นเหมือนกัน...”
เมื่อมองหลานสาวที่น่ารักของตนสีหน้าของย่าเฒ่าก็เปลี่ยนจากบึ้งตึงเป็แจ่มใส “ยายหนูจะกละ!”
สุดท้ายก็มีไข่ตุ๋นสองชามด้วยบารมีของหัวหน้าครอบครัวที่สั่งสมมานาน คนอื่นๆ จึงไม่กล้าปริปากบ่นแม้จะไม่พอใจที่บุตรของนางตู้และเถาอี๋เหนียงต่างก็ได้รับไข่ตุ๋นแต่จะมีข้อโต้แย้งอะไรได้
หลายคนย้ายไปกินข้าวในห้องโถงเหลือเพียงเย่ชิงชิงที่นั่งยองอยู่ริมบ่อน้ำจ้องมองกองเสื้อผ้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เป็หลานสาวเหมือนกันแต่การดูแลช่างแตกต่างกันเหลือเกิน...
ท้องที่ว่างเปล่าส่งเสียงโครกครากในฐานะผู้มาเยือนคนใหม่ นางจึงยังไม่ทันได้คิดว่าจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์อย่างไรดีมือข้างหนึ่งลูบไล้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็และรอยแผลเป็ที่หายแล้วนางจะต้องมีใบหน้าเสียโฉมเช่นนี้ตลอดไปหรือ?
[*]ซิ่วไฉ (秀才) ใช้เรียกผู้ที่สอบขุนนางผ่านระดับอำเภอหรือเรียกกันว่าตำแหน่งเซิงหยวน ถือว่าเป็การสอบระดับต่ำสุดคล้ายกับการสอบเพื่อเข้าศึกษาต่อในปัจจุบัน
2K
