Fallen paradise

    #2หมู่บ้านเริ่มต้น

    “หือ” เอตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพราะเขารู้สึกได้ว่ามีความเย็น๾ะเ๾ื๵๠รอบๆ ร่างกายของเขา เขาเปิดตาของเขาและมองไปรอบๆ

    สิ่งที่เขาเห็นคือห้องเรียน ห้องที่สามารถรองรับคนได้หลายร้อยคนแต่มีเพียง 50 คนเท่านั้นที่อยู่ในห้องนี้ บางคนกำลังก้มหน้าอ่านอะไรบ้างอย่างในหน้าจอโทรศัพท์ บางคนพูดคุยแนะนำเกี่ยวกับบริษัทที่จะเข้าไปทำงาน

    “เอเกิดอะไรขึ้น! มึงไม่สบายรึป่าว?” มีคนถามเอหันหัวของเขาและมอง เขาเห็นใบหน้าที่เปรี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ เขาคือเพนหัวหน้าชั้นเรียนพิเศษเกี่ยวกับการโดดเรียน เอพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวราวกับว่าเขากำลังหลับอยู่ “ฉันสบายดี” เขาบีบนวดคอของตัวเองให้หายคอเคล็ด เขาอดนอนเนื่องจากปั่นโปรเจคจบและต้องนำเสนองานตอนแปดโมงเช้า  นี้เป็๲ปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัยและอีก 1 หรือ 2 วันเขาจะสำเร็จการศึกษาและได้งาน หากทุกอย่างเป็๲ไปตามแนวทางที่เขาได้วางแผนไว้   

       ทันใดนั้นก็มีเสียงของรองเท้าส้นสูงที่กำลังเข้ามา หญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเรียนเธอคนในอยู่ในชุดสูทอย่างเป็๞ทางการทรงรัดรูปและมันก็เข้ากับร่างเพรียวบางของเธอแล้วด้วยความที่เธอมีผมสีดำยาวสลวยและเมื่อประกอบเข้ากับใบหน้าของเธอทำให้เธอดูสวยงามและน่าหลงไหลเป็๞อย่างยิ่งทั้งนี้เธอยังดูเหมือนเด็กวัยรุ่นแทนที่จะเป็๞วัยทำงานและเมื่อเข้ามาแล้วเธอก็ก้าวไปยังหน้าชั้นเรียนทั้นทีและพูดกับทุกคน

    “นักเรียนคุณทุกคนจะเริ่มก้าวย่างเข้าสู่สังคมและทำงาน ในฐานะครูของคุณฉันขออวยพรให้คุณทุกคนประสบความสำเร็จตามที่ปรารถนาได้งานตามที่พวกเธอต้องกายและมีความสุขกับชีวิตต่อไปนี้....” หลังจากการกล่าวขอเธอเสร็จเธอก็ขอนักเรียนไปขนขนมขบเขี้ยวกับน้ำอัดลมขึ้นมาที่ห้องเรียน และปล่อยให้นักเรียนคุยกัน

    “เอมึงจะไปทำอะไรวะหลังจากเรียนจบ”

    เพนพูดกับเอในขณะที่ส่งสมุด ที่มีช่องให้กรอก ที่อยู่ อีเมล และเบอร์โทรให้เขา เอหยิบสมุดขึ้นมาแล้วเขียนข้อมูลลงไป เขากล่าว

    “น่าจะไปช่วยพ่อทำฟาร์มไก่ก่อนถ้าบริษัทเขารับเข้างานได้ก็คงทำงานบริษัทนั้นแหละ ”

    เอบอกว่าขณะส่งหนังสือคืนเพน

    “แล้วนี้มึงไม่สนใจเล่นเกมนี้หรอวะ เกมนี้ไง” เพนโชว์โทรศัพท์ในเขาดู ในหน้าจอโทรศัพท์มีเว็ปไซด์ของเกม Fallen paradise เปิดไว้อยู่

    “กูก็คิดอยู่เหมือนกันแต่กูไม่มีตังวะ กูว่าไอ้เครื่องเล่นนี้มันต้องแพงแน่ๆเลย”

    “ไม่นะมึงถ้าลงทะเบียนตอนนี้เขาจะให้ฟรีเลยนะมึง นี้เห็นตรงนี้ไหม”

    “ฮะ! แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกวะ”

    “...” หลังจากนั้นเพนก็ลงทะเบียนรับเครื่องฟรีให้เขาแต่ที่หน้าแปลกใจก็คือเครื่องเล่นเกมนี้แต่ต่างไปจากที่เขาคิดไว้มาก มันไม่ใช่หมวกสำหรับเล่นเกมแต่มันเป็๞เครื่องประดับ เขาได้เลือกเป็๞ต่างหูรูปทรงกลมขนาดเล็กสีเขียวอ่อนหนึ่งข้าง จากนั้นไม่นานก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงต้องถึงคราวเลิกรา

    สามวันต่อมาเอกลับมาถึงบ้านหลังจากได้ลงทะเบียนรับใบรับรองการสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีให้ส่งกลับบ้าน ระหว่างทางกลับบ้านเขาก็แวะไปรับอุปกรณ์สำหรับเล่นเกมด้วยตัวเองที่ร้าน ตอนนี้ทุกอย่างสำหรับการเล่นเกมได้รับการเตรียมพร้อมเรียบร้อยสิ่งที่เขาต้องทำก็คือรอให้เกม ' Fallen paradise ' เริ่มต้นและตามการประกาศทางอินเทอร์เน็ตเกมจะเริ่มต้นทั่วโลกในวันที่ 1 ของเดือนนี้  ในขณะนี้เอกำลังให้อาหารไก่ไข่อยู่ในเล้าไก่ด้านหลังบ้านในขณะนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงเดินที่ใกล้เข้ามาของใครบางคน เอ เขาหันหลังไปดูแล้วเขาก็เจอพ่อของเขา

    “ว่าไงพ่อ”

    “ไอ้หนูแก ไม่อยากไปทำงานที่อื่นหรือ”พ่อเขาถามด้วยสีหน้ากังวลแล้วแกก็พูดต่อ “แกไม่อยากไปอยู่ในเมืองกรุงกับเขาหรอวะไอ้หนู”

    “ไม่ละพ่อ จะไปทำไมละอยู่ดูแลพ่อแม่ที่นี้ผมก็มีงานทำเหมือนกันเงินก็มีใช้ ไหนจะคนแก่ในบ้านอีกผมจะไปได้ยังไงกัน” เอเขาพูดอย่างไม่ทุกร้อน

    “ข้ากับพวกคนแก่นั้นยังไงก็อยู่กันได้ อยู่กันมาตั้งนานแล้วแต่เอ็งไม่เหมือนพวกคนแก่อย่างข้า เอ็งไม่อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้างหรอไง”

    “ไม่ละพ่อ ผมไม่อยากไปเลยผมเบื่อกับการที่ต้องอยู่ในระเบียบโน้นนั้นนี้ อยู่ที่อื่นไม่มีเงินอยู่ยากนะพ่อ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟค่าห้อง ค่านั้นโน้นนี้สารพัด เงินเดือนหมื่นห้าจะเหลืออะไร สู้อยู่บ้านเราสบายใจดี บ้านก็ไม่ได้เช่าข้าวก็ไม่ได้ซื้อเงินเหลือก็เก็บออม ผมว่ามันก็โอเคแล้วนะพ่อ”

    “แล้วเอ็งจะไม่หาลูกสะใภ้ หาหลานมาให้พวกคนแก่อุ้มกันหรอวะ”

    “สาวแถวบ้านเราก็มีนะพ่อไม่ใช่มีแค่ในเมือง”

    “แกจะเอายัยพวกนั้นมาเป็๲นายพวกข้ารึไง ไอ้เอ” พ่อของเขาพูดอย่างหัวเสีย

    “ฮ่าๆ ก็นั้นไงพ่ออยู่ที่อื่นผมว่ามันก็ไม่ต่างกันหรอก ฮ่าๆ”

    “เออๆ แกจะอยู่ก็อยู่ แต่อย่าลืมหาหลานให้พวกข้าเลี้ยงเร็วๆนะโว๊ย”

    “ฮ่าๆ อีกนานตาแก ฮ่าๆ” เขาหัวเราะให้กับพ่อของเขาพลางนึก เขาก็เคยคบกับคนที่คิดว่าจะสามารถแต่งงานแล้วใช้ชีวิตร่วมกันได้แต่แล้วก็ไปกันไม่รอดเนื่องจากพวกเขามองต่างมุมกันเธอคนนั้นชอบใช้เงินซื้อของหรูหรา ซึ่งผมไม่มีให้มากนักพอความรักอันหวานหอมมันหมดลงเธอก็จากผมไปอย่างไม่ใยดี เขาจำได้ว่ามันทำร้ายเขามากขนาดไหนในตอนที่ความรักมันพัง เขาก็ได้แต่ถอนหายใจและก้มหน้าให้อาหารไก่ต่อไป