บุญตาตื่นขึ้นมาในวันใหม่พร้อมกับความเ็ปไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้าสวยเงยมองคนที่นอนกอดเธอแล้วให้นึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือเธอกลับไม่รู้สึกโกรธหรือเกลียดเขาเลย เธอไม่รู้ว่าตัวเองเสียใจกับการสูญเสียความสาวที่หวงแหนไหม ตอนนี้เธอสับสนและให้คำตอบอะไรกับตัวเองไม่ได้
เธอค่อยๆ แกะมือเขาออก แล้วพยายามลุกออกมาเงียบๆ เพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ แต่ความเ็ปตามร่างกายมันทำให้เธอลุกแทบไม่ไหว
บุญตากัดฟันแน่นแล้วค่อยๆ คลานลงจากเตียงเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเอง แต่มันกลับไม่ได้อยู่แถวนั้น มีแต่เสื้อผ้าของเขาที่ตกอยู่บนพื้นพร้อมกับกล่องคอนด้อมและซองคอนด้อมที่ถูกใช้งานแล้ว
"ดีนะที่เขายังรู้จักป้องกัน" เธอบ่นอุบอิบคนเดียวก่อนหยิบเสื้อกับกางเกงเขาขึ้นมาใส่ ถึงแม้จะไม่พอดีตัวแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
บุญตาค่อยๆ ย่องออกจากห้องนอนเขา พอคว้ากระเป๋าได้เธอก็รีบวิ่งออกมาจากห้องทันที
คาร์ลอสรู้สึกตัวั้แ่ตอนที่เธอเริ่มขยับตัวแล้ว แต่ที่เขาแกล้งหลับเพราะเขาอยากรู้ว่าเธอจะทำยังไง จะร้องไห้โวยวายหรือด่าว่าทุบตีเขาไหม แต่เขาก็คิดผิด เมื่อเธอเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ไม่แม้แต่จะปลุกเขาขึ้นมาต่อว่าหรือให้เขารับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำ
ร่างแกร่งนอนเอาแขนก่ายหน้าผากอย่างคนที่ใช้ความคิดหนัก เขาพลาดอะไรไป เขาเข้าใจเธอผิดมาตลอดหรือยังไง?
เขาเจอกับบุญตาเพราะเธอเป็แฟนกับรุ่นน้องของเขา เธอเป็ผู้หญิงเงียบๆ ไม่มีปากมีเสียง ทุกครั้งที่นัดรวมตัวกันไอ้อาร์ทก็จะพาเธอมาด้วย แต่ตัวมันกลับไปนั่งมั่วกับผู้หญิงคนอื่น ส่วนเธอก็ได้แต่นังเงียบ เขามองเธอเป็ผู้หญิงที่โง่งมเื่ความรักและน่าสมเพช เพราะเธอรักไอ้อาร์ทมากจนเธอยอมให้มันเหยียบย่ำ แต่ไม่ว่าเธอจะเจออะไรมาเธอก็จะมีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอ จนวันหนึ่งเขาเห็นเธอแอบร้องไห้คนเดียว แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปปลอบหรือปรากฏตัวให้เธอเห็น เขาปล่อยให้เธอร้องไห้แล้วเดินกลับเข้าไปรวมกับเพื่อนๆ คนอื่น ไม่นานบุญตาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น บอกตามตรงตอนนั้นเขารู้สึกประทับใจกับความเข้มแข็งที่เธอมี จนไม่รู้ั้แ่เมื่อไหร่ที่เขาคอยปกป้องเธอ จนบางทีเขาต้องเรียกไอ้อาร์ทมาต่อว่าที่มันทำตัวไม่ถูก จนไอ้อาร์ทมันหาว่าเขาแอบชอบแฟนมัน และนั้นก็ทำให้เขาชกมันจนน่วม
แต่วันหนึ่งเขาที่ติดตามพ่อไปงานเลี้ยงที่โรงแรมแห่งหนึ่ง กลับเห็นเธอเดินเข้าไปในโรงแรมกับชาวต่างชาติที่ดูแล้วน่าจะแก่กว่าเธอหลายสิบปี หรือบางทีอาจจะแก่กว่าพ่อเขาด้วยซ้ำไป เขาแอบตามเธอขึ้นไปจนเห็นกับตาว่าเธอเข้าไปในห้องกับผู้ชายคนนั้นจริงๆ เขายืนช็อคอยู่ตรงนั้นเป็นาน เพราะไม่นึกว่าเธอจะทำเื่แบบนี้ หลังจากนั้นเขาก็เริ่มทำเ็าใส่เธอ และมองเธอเป็ผู้หญิงเสแสร้ง เ้ามารยาและมั่วผู้ชาย แต่ตอนนี้เขากำลังสับสน เพราะสิ่งที่เขารับรู้เมื่อคืนมันไม่ใช่อย่างที่เขากล่าวหาเธอ และสิ่งที่ยืนยันว่าเธอนั้นไม่ได้มั่วผู้ชายและยังบริสุทธิ์ก็คือรอยเืที่ติดบนที่นอนของเขาอยู่ตอนนี้
"โธ่เว้ย! ..ทีนี้จะเอายังไงดีล่ะไอ้โง่ไคล? ์" คาร์ลอสเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเอามือปิดหน้าก่อนจะเสยผมขึ้นแล้วขยี้ผมตัวเองแรงๆ ให้กับความโง่ของตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์กดโทรออกหาน้องสาวทันที
'หึ ยังมีหน้าโทรมาหาน้องอีกนะ' เคทพูดกระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ทันทีที่รับสาย
"โอ๊ย..หูพี่พังหมดแล้ว"
'ไม่ต้องมาสำออย บอกมาเลยว่าเอาเพื่อนเคทไปไว้ไหน เคทโทรหาบุญตาทั้งวันแต่ก็ติดต่อเธอไม่ได้ นี่เคทกำลังจะไปหาเธอที่ห้อง' เธอบ่นยาวเหยียด
"ไม่ต้องไปหาเธอหรอก เมื่อคืนเธอเมามาก คงยังนอนไม่ตื่น" เขารีบพูดดักเคทไว้ เพื่อบุญตาจะได้พักผ่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ห่วงบุญตาหรอกนะ แต่เพราะรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คิดอะไรตื้นๆ เขาเลยพอเบาใจได้บ้าง
'เออจริง.. แล้วเมื่อคืนใครแพ้? '
"พี่แพ้" เขาตอบเคทไปอย่างไม่ต้องคิด เขาแพ้จริงๆ แพ้พ่ายให้ความโง่ของตัวเอง จนทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่ง
"วันจันทร์มีเรียนกี่โมงแล้วเลิกกี่โมง? "
'พี่ถามทำไมคะ หรือจะมารับเคทไปกินข้าว..ช็อปปิ้ง? ' พี่ถามมาแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ
"อืม" เอาว่ะ..อยากได้อะไรพี่ให้หมด จะเข้าหาบุญตาก็ต้องเข้าทางเคทเพราะสองคนนี้ตัวติดกัน
'วันจันทร์มีเรียนเช้าเลิกเที่ยงค่ะ พี่มารับเคทตรงตึก 9 นะคะ'
"อืม..โอเควันจันทร์เจอกัน"
3K
