บทที่ 1
สัมพันธ์แรกพบ 1
บัวหอมลงจากรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ใช้บริการเป็ประจำร้านอาหารและเครื่องดื่มที่เธอทำงานอยู่นั้นห่างจากหอพักเกือบสิบกิโลั้แ่ทำงานพิเศษเป็สาวเชียร์เบียร์เมื่อปีก่อนเธอก็เริ่มใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าปากซอยของหอพัก จนมาระยะหลังเธอผูกเป็รายเดือนเลยไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีรถในตอนขากลับบัวหอมได้หมุนมาร้านแห่งนี้เป็ครั้งแรก ร้านมีชื่อว่าเลโซผู้จัดการเป็สาวห้าวที่น่ารักและเข้ากับเด็กๆ ในร้านได้เป็อย่างดีบัวหอมมาทำงานที่นี่เกือบอาทิตย์แล้วแต่ก็ยังไม่ได้เจอกับเ้าของร้านเลย ฟังจากเพื่อนรุ่นพี่สาวเชียร์เบียร์ด้วยกันว่าเป็คนหนุ่มทั้งหล่อและเก่ง มีร้านสองสาขา อีกสาขาอยู่ถัดไปอีกอำเภอหนึ่ง
บัวหอมก็อยากจะเจอเขาอยู่เหมือนกันอยากรู้ว่าจะจริงอย่างที่เพื่อนเอ่ยถึงหรือเปล่า ยังรู้มาอีกว่าสาวๆ ติดเขาตรึมแต่เขาก็ไม่ได้สนใจใครเป็พิเศษ
“ไอ้บัว วันนี้มาเร็วจัง” เสียงทักดังมาก่อนที่บัวหอมจะก้าวขึ้นบันไดหินหน้าร้าน
บัวหอมเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มให้พร้อมทั้งยกมือไหว้“เพิ่งสอบเสร็จ มันตื่นเต้นอยู่น่ะค่ะ”
“กลัวซัมเมอร์ละสิแกอ่านหนังสือบ้างเปล่าวะ” ปิยาผลักไหล่เชิงล้อชอบนิสัยบัวหอมั้แ่เข้ามาทำงานวันแรกแล้วและที่สะดุดตาก็คงเป็รูปร่างหน้าตาที่จัดว่าสวยมากทีเดียว
“แหม หัวกะทิขนาดนี้ทวนซ้ำเอานิดหน่อยก็พอแล้วค่ะ”
“จ้าๆ ไอ้บัวสอบตกพี่ปีจะปิดร้านฉลองเลยเว้ยเฮ้ย”
“ใจใหญ่จริงนะ” เสียงประชดประชันดังมาจากข้างหลังผู้จัดการสาวห้าวกับสาวเชียร์เบียร์แสนสวยหันไปพร้อมกัน
“ต๊าย กำลังคิดถึงอยู่เลย พี่โตของปี”ปิยาตรงเข้าไปกอดแขนเตชิน ศีรษะซบลงที่ไหล่หนา ถูไถแก้มไปมาท่าทางออดอ้อน
เตชินขมวดคิ้ว “ไอ้ปี!” เขาแกะมือปิยาแล้วผลักร่างนั้นออกไปพ้นตัว
“ชิชะ ทำเป็ขนลุกขนพอง เปลี่ยนจากไอ้ปีเป็สาวๆมาซบสิ พี่แกถึงตัวอ่อนเสียงอ่อน” ปิยาเอ่ยจบก็แบะปากใส่
เตชินหรือพี่โตมะเหงกให้บนกระหม่อนทีหนึ่งแล้วส่งยิ้มให้สาวสวยที่กำลังเป็ที่พูดถึงของพวกลูกค้าขาประจำหากเขาไม่ติดธุระมากมายคงได้รู้จักกันมาหลายวันแล้ว
“อย่าทำตาอย่างนั้นกับเด็กมันนาพี่” ปิยาเห็นเข้าก็รู้ทันทีว่าเตชินสนใจบัวหอมเข้าแล้วสายตามันฟ้อง ยิ่งส่งยิ้มให้เสียหวานหยดยิ่งดูน่ากลัว
“สวัสดีค่ะ” บัวหอมไหว้เตชินและส่งยิ้มหวานหยดกลับไปให้เตชินจนปิยาปั้นปากพลางคิดว่าสองคนนี้พอๆกันแฮะ แม่สาวน้อยช่างไม่รู้ตัวเสียเลยนะว่าเผลอให้ท่าพ่อปลาไหลไปเสียแล้ว
เตชินพอใจในรูปร่างหน้าตาของบัวหอมสมกับที่ขาประจำชมให้เขาฟัง ร่างบาง ผิวขาว ขาเรียวสวย ทั้งยังยิ้มแย้มเป็กันเองและเข้ากับรุ่นน้องผู้ห้าวกระด้างของเขาได้ดี
“ให้พี่เรียกว่าอะไร?”
“บัวหอมค่ะ เรียกบัวก็ได้”
ผู้จัดการสาวแบะปากให้อีกรู้สึกเหมือนตัวเองเป็ก้างขวางคอขึ้นมาทันใด คิดจะขยับปากสอดแต่เตชินเอ่ยตัดหน้าเสียก่อน“ไอ้ปี ไปทำงาน!”
“จ้าๆ ไอ้ปีไม่สวย”ปิยาหรือปีสะบัดหน้าและแกล้งเดินส่ายสะโพกจากไป
“อยู่กับมันทุกวันไม่ได้หรอกจะฆ่ากันตาย ถ้าพ่อมันไม่มาอ้อนวอนให้รับเข้าทำงานด้วย พี่ไม่รับมันหรอกไอ้ปีมันกวนประสาทมาั้แ่สมัยเรียนมอปลายด้วยกันแล้ว
บัวหอมหัวเราะ มองตามปิยาไปจนลับตา“ครึกครื้นดีออกค่ะ”
เตชินเลิกคิ้วเห็นรอยยิ้มของบัวหอมแล้วเขาต้องยิ้มตาม ตากลมมองเขานิ่งก่อนจะหลบหน้าพลางกระชับกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แน่น
“บัวขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนค่ะ” เอ่ยแล้วก็หมุนกายจากไปทันที
เตชินมองตามร่างบางที่รีบซอยเท้าไปทางห้องพักของพนักงานเขาเลยแยกไปอีกทางหนึ่ง แต่ปิยายังเดินตามเขามาอีก
“นี่พี่ ชอบไอ้บัวมันเหรอมันนิสัยดีนะ ขยันด้วย งานตัวเองเสร็จแล้วก็ยังช่วยพวกเด็กๆ เก็บจานเก็บโต๊ะอีกถ้าจะคบมันก็อย่าให้มันเสียใจทีหลังละ ปีห่วงมันนะพี่”
เตชินผลักหน้ารุ่นน้องออกจากไหล่เขาแล้วเดินไปนั่งอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ดึงเอาบิลส่งของมาดู ปิยายังคงตามมานั่งด้วยกันอีกจนได้
“ปีพูดจริงนะพี่ไอ้บัวมันทำงานส่งตัวเองเรียนนะ” ปิยายังคงไม่ไว้ใจ กลัวเตชินจะหลอกเด็กน่ะสิก็กี่รายแล้วที่หลงเสน่ห์พ่อปลาไหลเข้าน่ะ
“หยุดพล่ามทีว่ะ”
“ปีพูดจริงนะพี่”
“อือ ไปทำงานไป”เขาไล่ทั้งที่สายตาขยับมองใบเสร็จหลายแผ่น
ปิยาเลิกสนใจและไปดูแลความเรียบร้อยทั้งหมดเด็กๆ ในร้านเริ่มทยอยกันมาจนได้เวลาเปิดร้านแล้วลูกค้าก็เริ่มทยอยเข้ามาั้แ่ร้านเพิ่งเปิด
คืนนั้นบัวหอมทำงานด้วยหัวใจสั่นหวิวแน่ล่ะ นั่นก็เพราะเตชินคอยเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลาพวกพนักงานหลายคนเข้ามาสะกิดให้เธอดูตั้งหลายครั้งรวมทั้งปิยาก็ด้วยเหมือนกันที่เห็นท่าทางของเตชินแล้วต้องส่ายหน้าเมื่อมองไปทางบัวหอมก็ต้องเลิกคิ้วจนต้องเดินไปหา
“นี่ไอ้บัว”
“พี่ปี บัวขอพักหน่อยนะ”
“อือ เป็อะไรหรือเปล่า?”
“ไม่เป็... เป็” บัวหอมทำท่าคิดทั้งยังแสยะยิ้มให้ปิยา
“อะไร? ตกลงแกจะเป็หรือไม่เป็” ปิยาเกาหัวแกรกๆก่อนจะเสยผมสองสามครั้งให้เข้าทรง
บัวหอมขยับเข้ามากระซิบ “คือ...ทำไมพี่โตต้องจ้องบัวขนาดนั้น บัวทำงานลำบากนะพี่ปี”
“อย่าบอกนะว่าเขินพี่โตน่ะ”ปิยาหันมองไปทางเตชิน ก็เห็นอีกฝ่ายมองมาอย่างสนใจว่าทั้งสองคุยอะไรกัน“รายนั้นถ้าชอบใครแล้วก็จ้องอยู่นั่นแหละ ไม่ปล่อยหลุดมือหรอก”
บัวหอมแอบมองเตชินแล้วกระซิบกับปิยาอีก“พี่โตจะแกล้งบัวหรือเปล่า ชอบก็ชอบ อย่ามาหลอกบัวก็พอ”แม้จะเขินอยู่บ้างแต่เมื่อเอาเข้าจริงๆ ก็ไม่กล้าคิดไปไกลหรอก
“จ้าๆ แม่หญิงหัวใจอ่อนแอยายเวอร์จิ้นเลดี้” ปิยาไม่ได้พูดเปล่าแต่สำรวจเรือนร่างของบัวหอมไปด้วย
“บัวพูดกับพี่ปีทีไรถูกหลอกด่าตลอด”บัวหอมค้อน “ไปพักห้านาทีนะคะ เจ็บเท้าจังเลย” ปิยาพยักหน้าบัวหอมเลยเดินเข้าไปยังห้องพักพนักงานที่อยู่ส่วนหลังของร้าน มีทางเดินเล็กๆเชื่อมต่อไปถึงห้องทำงานส่วนตัวของเตชินที่เขาไม่ค่อยจะขึ้นไปสักเท่าไรบัวหอมนั่งลงแล้วเป่าลมออกจากปากแรงๆ รองเท้าส้นสูงสีครีมถูกถอดออกในเวลาต่อมา
“รองเท้ากัดเหรอ?” เตชินเดินเข้ามากะทันหัน
บัวหอมสะดุ้งเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะตามมา “ค่ะ”เธอรีบวางรองเท้าลงและขยับดึงกระโปรงแสนสั้นให้ลงไปปิดต้นขาขาวมากที่สุด รู้ดีว่าชุดสั้นมากแต่ก็เลือกไม่ได้เพราะเป็ชุดฟอร์มของบริษัท
เตชินเดินมานั่งอยู่ตรงหน้าบัวหอมก่อนจะจับข้อเท้าขาวขึ้นมาดูเลยได้เห็นว่าที่เท้าเป็รอยถลอกไปแล้ว “รอก่อนนะ”เขาลุกขึ้นและออกไปจากห้องพักพนักงาน
บัวหอมไม่รู้หรอกว่าเขาไปไหนแต่ที่เขาจับเท้าเธอนั้นมันยังคงรู้สึกแปลกประหลาดอยู่แม้เขาจะปล่อยไปนานแล้วแต่ยังคงรู้สึกเหมือนเขายังคงจับเท้าเธออยู่ใบหน้างามแดงเรื่อขึ้นทันตา “ไม่เอาๆ บ้าแล้วไอ้บัว”บัวหอมตบแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ให้หลงลืมไปกับความใจดีของเตชิน ทำงานกลางคืนอย่างนี้ก็ล่อแหลมพอแล้วควรใจแข็งกับผู้ชายที่เข้ามาทำดีด้วยไว้ดีที่สุด
เขากลับมาพร้อมกับพลาสเตอร์ติดแผลและนั่งลงข้างๆแล้วจับขาบัวหอมมาวางบนตักตัวเองจนหญิงสาวต้องตะครุบกระโปรงไว้กลัวจะปล่อยเหวอให้เขาเห็น
เตชินหัวเราะ “ไม่ดูหรอก”เขาติดพลาสเตอร์ให้ที่ส้นเท้าทั้งสองข้างอย่างเบามือและดูทะนุถนอมเกินคาด
บัวหอมมองตามนิ้วยาวของเขาที่ขยับอยู่ที่เท้าเธอสองมือกำชายกระโปรงแน่น หัวใจเต้นรัวแรงไม่เคยมีสักครั้งที่ใกล้ชิดผู้ชายมากขนาดนี้วันนี้ถ้าไม่เจอเตชินก็ยังคงเป็เหมือนเช่นทุกวัน ที่ทำงานและก็กลับไปพักอย่างเหนื่อยล้าแต่วันนี้บัวหอมคงมีภาระเพิ่มขึ้นก็เพราะต้องคิดถึงเตชินแน่นอนเสน่ห์เขามากมายทำให้สาววัยละอ่อนไร้ประสบการณ์คบหาเพศตรงข้ามอย่างเธอสนใจได้เขาจะรู้ไหมว่าบัวหอมกำลังคิดมากและคิดไปไกลโขแล้ว ช่างน่าอายสองข้างแก้มแดงเรื่อขึ้นมาอีก
เตชินวางขาเธอลงแล้วบัวหอมยกมือไหว้ขอบคุณเขาแต่เตชินกลับคว้ามือนั้นและดึงเ้าตัวเข้ามาแนบอกริมฝีปากถูกประกบลงไปด้วยความรวดเร็ว จุมพิตของเขาเริ่มจากการบดเคล้าแ่เบาแล้วจึงเพิ่มระดับด้วยการสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปหาความอ่อนนุ่นชื้นของลิ้นเธอ
บัวหอมใ ตาเบิกกว้างทั้งดันทั้งผลักก็แล้วแต่แรงเขามากและเขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ด้วยไอ้แบบนี้จะให้บัวหอมใจแข็งอยู่ได้นานเท่าไรเชียว สาวไร้ประสบการณ์อย่างเธอก็เลยอ่อนยวบคล้อยตามไปในเวลาอันรวดเร็วน่ะสิ
เตชินบดเคล้าริมฝีปากด้วยความอ่อนหวานนุ่มละมุนและรู้ได้ทันทีว่าบัวหอมไม่เคยจูบมาก่อน ดูจากการต่อต้านและการตอบรับเงอะงะหัวใจเขาพองโตคับอกเมื่อรู้ว่าตัวเองได้จูบแรกของสาวน้อยไปเขายังคงบดเคล้าริมฝีปากนุ่มอุ่นต่อไปสองตาบัวหอมพริ้มหลับลงไปแล้วเพราะหลงลืมตัวไปกับรสจูบแสนหวานของเขาไปชั่วขณะ
เตชินถอนปากออกเขาดันบัวหอมห่างตัวแล้วจ้องไม่วางตา ใบหน้างามรูปไข่ คิ้วเรียวสวย จมูกรั้นพองามริมฝีปากบาง ้าหยักทรงสวยชวนมอง
บัวหอมเปิดตาขึ้นมาสบตาเขาสายตาอ่อมเชื่อมกำลังอยู่ในอารมณ์ชวนฝันริมฝีปากขยับน้อยๆ จนกระทั้งเสียงออกมาจนได้
“แบบนี้ไม่ดีแน่” เสียงนั้นแ่หวานเหมือนคนละเมอ
“ไม่ดียังไงฮึ?” เตชินกระซิบข้างหูทั้งยังยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นสองข้างแก้มของบัวหอมเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเขาจับปอยผมข้างหน้าไปเกี่ยวหูให้และเลยไปยังผมที่ผูกสูงไว้เหมือนห้างม้า เขาจับมาดมกลิ่นหอมจนพอใจแล้วจึงปล่อย
“บัวเพิ่งรู้จักพี่โตไม่ถึงสี่ชั่วโมงเลยแต่ แต่...” บัวหอมก้มหน้าตอบอึกอักและเงยหน้ามองเขาด้วยความลำบากใจที่จะพูดต่อ
“ไม่เป็ไรหรอก พี่ไม่ถือ” เตชินยิ้มแต่เขาไม่รู้เสียเลยว่ารอยยิ้มเขายิ่งทำให้บัวหอมเขินจัดจนแทบอยากมุดดินหนี
เขาจับศีรษะบัวหอมเขย่าเบาๆและได้มีโอกาสสำรวจชุดบริษัทของบัวหอมที่เป็แบบเกาะอกแต่มีผ้าป้ายพาดผ่านเหมือนสายสะพายนางงามมันช่วยปิดร่องอกไว้ได้อย่างดีมีโลโก้บริษัทอยู่เหนือเนินอก
“มาทำงานยังไง?” เขาเปลี่ยนเื่คุยเพราะมีเป้าหมายใหม่แล้ว
“วินมอเตอร์โซค์ค่ะ”
“เลิกงานแล้วพี่จะไปส่ง”
482
