Pioneer Era

ป่าที่อยู่ในหุบเขาสีชาดนั้นได้ถูกตั้งชื่อว่า [ป่าสีชาด]

เพราะว่ามันมีสีแดง จึงถูกตั้งชื่อว่าสีชาดเช่นนั้นหรือ?

ใช่ มันเป็นเช่นนั้น

เจ้าป่าแห่งนี้ไม่ใช่สัตว์ร้ายที่อาศัยอยู่ข้างใน

ไม่ใช่เหล่าพืชมีชีวิตน้อยใหญ่ที่เติบโตท่ามกลางบนแผ่นดินซึ่งลุกเป็นไฟ

แต่คือเถาวัลย์หนามสีแดงที่ปกคลุมไปทั่วทั้งผืนป่าอันกว้างใหญ่

มันคือพืชปรสิตที่เกาะเกี่ยวและสูบชีวิตจากผืนป่าสีชาด

มีขนาดของเถาวัลย์ตั้งแต่หนึ่งเซนติเมตรไปจนถึงหนึ่งเมตร

มีความยาวเหลือคนานับ เพราะมันปกคลุมไปทั่วทั้งผืนป่า

อาจกล่าวได้ว่า ป่าแห่งนี้ทั้งหมดคือร่างกายของมัน

เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ที่อาศัยอยู่ในผืนป่า ไม่ต่างอะไรไปจากแหล่งอาหารสำรองหรือสัตว์เลี้ยงของมัน

ทุกชีวิตในผืนป่าคืออาหารของมัน

ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มนักเรียนไร้ประสบการณ์กลุ่มนี้ด้วยเช่นกัน

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

“กรี๊ดดด!? ”

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก

หลังจากสิ้นเสียงตะโกนของเยลโล่ ต้นเถาวัลย์หนามสีแดงที่รายล้อมก็พุ่งโจมตีใส่พวกเราในทันที

มันพุ่งมาจากทุกทิศทุกทางอย่างไม่คิดที่จะให้พวกเราหลบหนีไปได้

คนที่เคลื่อนไหวตอบสนองการโจมตีนี้ก่อนใคร คือพวกกลุ่มในแนวหน้าของพวกเรา

ไพไรต์ พรุน ซุนไกท์ และโนอาร์

พวกเขาทั้งสี่คนวิ่งกระจายออกสี่ทิศ เพื่อหมายรับมือปกป้องกลุ่มสนับสนุนอย่างฉันหรือโฮป

ดาบ ไม้พลอง วิชาหมัดมวยและหมัดแมวถูกงัดออกมาใช้เพื่อต่อต้านการรุกโจมตีราวห่าฝนของเถาวัลย์หนาม

โฮปใช้ปืนดาบยิงแสงรังสีคู่กับธนูของไฮเจน

และสุดท้ายคือฉันกับเยลโล่ที่เตรียมประสานพลังภูติเพื่อปล่อยการโจมตีที่จะปิดฉากศัตรู

ส่วนแฟตนั้น ดูเหมือนจะขุดดินหายตัวไปแล้วดอง...

"เยอะไปแล้ว! "

ไพไรต์กรีดเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ ไปพร้อมกับเหวี่ยงดาบทั้งสองเล่มในมือ

เพลงดาบของเขาดูดุดันและสง่างาม

เป็นเพลงดาบที่ซื่อตรงและมีพลัง ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า

เส้นขนสีทองพริ้วไหวไปพร้อมการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว

เส้นสีดำและขาวจากการวาดดาบได้ตัดกับเส้นขนสีทองของเขา

ราวกับเป็นเขี้ยวสีขาวและดำที่หมายจะขย้ำเหยื่อของปีศาจสีทองผู้น่ากลัว

ใช่ ฉันรู้สึกเหมือนเห็นภาพของปีศาจสีทองซ้อนทับการวิธีต่อสู้ของไพไรต์

พรุนเองก็ประสานงานระหว่างวิชาหมัดกับเวทมนตร์ได้อย่างดีเยี่ยม

สิทธิ์ในการใช้พลังควบคุมธรรมชาติของเผ่าภูติ ซึ่งเผ่าอื่นเรียกว่า [เวทมนตร์และอาคม] นั้น หาได้ถูกกำจัดเฉพาะเพียงแต่เผ่าภูติอีกต่อไป

แหวนกระตุ้นพลังที่สร้างเลียนแบบอวัยวะควบคุมเวทของภูติ เริ่มส่องประกายเป็นเส้นแสงสีเหลืองออกมา

เส้นแสงนั้นห่อหุ้มหมัดขวาของพรุนเอาไว้

ทุกครั้งที่พรุนเหวี่ยงหมัด เป็นต้องเกิดเสี่ยงอากาศแตกดังลั่นพร้อมกับมีสายฟ้าฟาดยิงออกไป

[หมัดสายฟ้า] หนึ่งในวิชาที่พรุนฝึกฝนและคิดขึ้นมาเอง

สายฟ้านั้นกระแทกเข้ากับเถาวัลย์หนาม จนพวกมันกระเด็นออกห่างราวสามเมตร ก่อนจะแน่นิ่งไม่เคลื่อนไหวอีก

เป็นหมัดที่ทรงพลังและดูจูบิเนียวมากเลยละดอง

ในอีกมุมหนึ่ง

โนอาร์จากชนเผ่าท้องถิ่น

อารยะธรรมของพวกเขานั้นล้าหลัง จึงไม่มีทางที่จะมีหุ่นยนต์ได้

แต่ฉันได้ยินชัดเจน ว่าเธอแนะนำตัวเองว่าเป็นหุ่นยนต์

อืม… ฉันว่าตัวเองคงหูฟาดไปเองละมั้งดอง?

รูปแบบการต่อสู้ของเธอคือวิชาที่เรียกว่า [หมัดแมวเหมียว~]

อะไรคือหมัดแมวเหมียวละนั่น?

เป็นวิชาหมัดที่สามารถสร้างพายุขึ้นมาได้ผิดกับชื่อที่น่ารักของมัน

พูดตามตรงว่าดูแล้วไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกับแมวตรงไหนเลยสักนิด

ทุกครั้งที่เธอปล่อยหมัด เป็นต้องเกิดพายุที่รุนแรงออกมาทุกครั้ง

เธอมีวิชาต่อสู้ที่เก่งกาจไม่แพ้หุ่นยนต์อย่างจาวิส แถมยังสามารถสร้างบาเรียได้ด้วย เรียกได้ว่ามีความคล้ายคลึงเหมือนกับจาวิสเลยละ

แถมเลือดยังเป็นสีใสอีกด้วย

หรือว่าจะเป็นหุ่นยนต์จริง ๆ …

“หมัดแมวเหมียว~”

คงไม่น่าเป็นไปได้หรอกมั้งดอง

"เข้ามาเลย! "

เสียงตะโกนของซุนไกท์ดังขึ้นจนดึงสายตาของฉันไปที่เขา

อาวุธของบุรุษกอลิล่าหุ่นดีหน้าหล่อผู้นี้ คือไม้พลองสีขาว

มันสามารถดึงยืดหดได้ตามใจผู้ใช้จะปราถนา

ดูเหมือนว่าจะยืดได้มากสุดอยู่ที่สามเมตร

เขาหมุดควงไม้พลองเหนือหัวอย่างรวดเร็วราวใบพัด ก่อนจะฟาดมันออกไปใส่เถาวัลย์อย่างรุนแรง

วิธีต่อสู้ของเขานั้นดูป่าเถื่อนผิดกับไพไรต์ราวกับเป็นขั้วตรงข้าม

หากให้เทียบแล้ว ไพไรต์คือการต่อสู้ของคนที่มีวิชา ส่วนซุนไกท์นั้น คือการต่อสู้ของพวกนักเลงเช่นนั้น

แต่แนวหน้าของพวกเราไม่สามารถซื้อเวลาได้นานนัก

ศัตรูของเราคือผืนป่า คนเพียงสี่คนไม่มีทางหยุดยั้งจำนวนที่โถมเข้ามามากขนาดนี้ได้ตั้งแต่แรกแล้ว

"หลุดเข้ามาแล้ว! "

โฮปกรีดเสียงพร้อมกับใช้ดาบสีดำมาตรฐานของโรงเรียนมาใช้โจมตี

เขาตวัดดาบฟันใส่ที่ว่างตรงหน้า

ถ้าอาวุธรังสีถูกสร้างในรูปร่างอื่น วิธีการยิงรังสีก็จะต่างออกไปอย่างที่เห็น

ปลายดาบดำเปล่งแสงพร้อมกับยิงคลื่นรังสีความร้อนออกไปในลักษณะรูปคลื่นดาบ

คลื่นรังสีจันทร์เสี้ยวขนาดหนึ่งเมตร ได้ปะทะและจมหายไปในคลื่นเถาวัลย์ที่โถมเข้ามา

ราวกับการโจมตีของโฮปหาได้สลักสำคัญอันใดไม่

"เหมือนเอาหินโยนใส่มหาสมุทรเลยแฮะ"

ไฮเจนพูดเช่นนั้นพร้อมกับกางปีกบินขึ้นสูงสามเมตร

เผ่ามนุษย์นกนั้นไม่มีแขนเหมือนเผ่าอื่น

พวกเขามีปีกในการบินและใช้ขาในการทำงานละเอียด

ถึงจะมีคนหัวใสประดิษฐ์แขนกลขายให้เผ่าพวกเขาใช้งาน แต่กลับไม่ได้รับความนิยมเท่าไหรนัก

ดังนั้นเวลาจะใช้งานอาวุธ พวกเขาจึงต้องขึ้นบินเพื่อให้สามารถใช้ขาได้อย่างอิสระอย่างที่เห็น

"เจอระเบิดกรดหน่อย! "

ลูกธนูที่ไฮเจนง้างและยิงออกไปรอบทิศพร้อมกันนั้น คือหัวกระสุนกรดซัลฟิวริกเข้มข้น

สารเหลวเหม็นฉุนจมูกได้แตกออกกลางอากาศ ก่อนจะโปรยปรายใส่กลุ่มต้นเถาวัลย์

สายฝนกรดได้แผดเผาปลายเถาวัลย์หนาวสีแดงจนมอดไหม้ไปเป็นจำนวนมาก แต่ก็ยังมิอาจหยุดยั้งคลื่นโจมตีได้อยู่ดี

วงล้อมเริ่มกระชั้นเข้ามาใกล้จนเหลืออีกเพียงหนึ่งห้าเมตรเท่านั้น

แผ่นหลังของแนวหน้าทั้งสีเริ่มเข้ามาใกล้จนเห็นได้ชัด

แบบนี้คงไม่ใช่เวลาจะมานั่งสะสมพลังแล้ว

"ลุยเลยเยลโล่! ดอง~"

"ได้! ปิว~"

เกิดประกายแสงออกมาจากปีกของพวกเราสองคนพร้อมกัน

สิ่งที่พวกเราร่วมกันสร้างในเวลาหนึ่งนาทีนี้ คือกองเพลิงขนาดใหญ่

จะฆ่าพืช ก็ต้องใช้ไฟนี่ละดีที่สุดแล้ว

เสาไฟขนาดสามเมตรได้พวยพุ่งขึ้นรอบตัวพวกเราเป็นกำแพงทรงกลม

เถาวัลย์สีแดงจมลงไปในกองเพลิงแทบจะในทันที

แล้วเปลวไฟนี้คงจะลุกลามต่อไปจนมอดไหม้ไปทั้งผืนป่า

[ลิลลี่ออฟซิเดียน ผู้เผาป่าปีศาจทั้งผืน] ฟังดูเป็นตำนานที่น่าชื่นชมไม่เลวเลยละดอง

"จบแล้ว ดอง~"

"ถ้ามีเวลามากกว่านี้ คงสร้างลูกใหญ่ไปแล้ว ปิว~"

"เอซคงไม่ถูกเผาตายไปก่อนใช่ไหมคะ…"

"ไม่ต้องห่วงหรอกพรุน หมอนั่นอึดจะตายไป ดอง~"

"ยัยงี่เง่า! พืชพวกนี้มันโตได้ทั้งที่อยู่ท่ามกลางลาวานะ! มันยังไม่ตาย! "

เสียงเอซดังลอดผ่านม่านเพลิงมาเตือนพวกเรา

แต่สายไปแล้ว

เถาวัลย์หนามสีแดงจำนวนมากพุ่งผ่านเปลวเพลิงราวกับสิ่งนั้นเป็นเพียงแค่ม่านอากาศ

มันเข้ามารัดพวกเราอย่างพร้อมเพรียงกันทุกด้านโดยที่ไม่มีใครตั้งตัวได้ทันเวลา

"เหวอ!? "

แนวหน้าทั้งสี่คนถูกรัดร่างเอาไว้ทุกส่วน ตั้งแต่หัว แขน และขา

มีเพียงโนอาร์คนเดียวที่สามารถหลบออกมาได้ทัน

"กรี๊ด! "

"โอ๊ย! "

พวกเขาเริ่มกรีดเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

ดูเหมือนว่าพวกเถาวัลย์จะโกรธแค้นที่พวกเราไปทำลายบางส่วนของมัน มันเลยเอาคืนด้วยการรัดจนแน่น ราวกับพยายามที่จะหักแขนและขาของพวกเขาลงมาให้ได้

“แย่แล้วดอง! ”

ฉันรีบตั้งสมาธิเพื่อเตรียมการโจมตีใหม่

ถ้าไฟไม่อาจเผามันได้ งั้นฉันจะทำลายมันด้วยพลังรูหนอนที่เรียนมาจากท่านแม่เอง

แต่มันต้องใช้เวลาสร้างถึงยี่สิบนาทีเลยนี่สิ

กว่าจะสร้างเสร็จ ทุกคนคงตายไปกันก่อนแล้ว

นี่ฉันควรจะทำยังไงดีดอง!

"ยัยบ้า มัวแต่เหม่ออะไรของเธอ! อันตราย! "

"โฮป? "

ในตอนนั้นเองที่มีกลุ่มเถาวัลย์กลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาหมายจะรัดร่างของฉัน

โชคดีที่โฮปเข้ามาขวาง พร้อมกับใช้ดาบในมือตัดมันทิ้งเลยรอดมาได้

“ทั้งที่ผมยืนอยู่ใกล้กว่า แต่ไปช่วยสาวแทนซะงั้นเลยนะ ปิว! ไอโฮปจอมลามก! คนสารเลว! เลือกสาวดีกว่าเลือกเพื่อน! ”

“...”

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงด่าทอดังมาจากเยลโล่ที่ถูกเถาวัลย์จำนวนมากจับตัวไปแล้ว

“ไฮเจน นายพอมีเค้าลางอะไรบ้างมั้ย? ”

“ไม่ไหวโฮป มีแต่ลางสังหรณ์แย่ ๆ ทั้งนั้น! ”

ตอนนี้เหลือเพียงแค่พวกเราสามคนแล้วเท่านั้น ที่ยังไม่ถูกจับตัวไป

*กร๊อบ! *

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงดังน่ากลัวเกิดขึ้น

ฉันรีบหันไปดูทางต้นเสียงนั้น

ร่างของไพไรต์กำลังร่วงลงมาจากกลุ่มก้อนของเถาวัลย์ที่ลอยอยู่เหนือพื้น

แต่เขากลับรีบยืนขึ้นมา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนด้วยใบหน้าที่ซีดเป็นไข่ต้มแทน

เพราะเสียงดังน่ากลัวเมื่อกี้ไม่ใช่ดังมาจากร่างของไพไรต์

แต่เป็นร่างของโนอาร์ต่างหาก

ในกลุ่มก้อนของเถาวัลย์นั้น มีเส้นผมสีฟ้ากระจายอยู่ไปทั่ว พร้อมกับมีของเหลวใสไหลลงมาเป็นทาง

ชุดเมดสีดำของเธอถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ฉันเห็นแขนและขาที่ควรอยู่ติดกัน ถูกดึงกระจายออกไปคนละทิศละทางอย่างผิดธรรมชาติ

เธอคือเผ่ามนุษย์แมวที่มีความสูงเพียง 133 เซนติเมตร

แต่ทว่าส่วนหัว แขน และขาของเธอกลับแยกห่างออกจากกันมากกว่า 3 เมตร

“ท่านโนอาร์! ”

ไพไรต์กรีดร้องดังลั่น

บางทีเพื่อที่จะช่วยชีวิตของไพไรต์ เธอจึงยอมสละชีวิตของตัวเองเข้าเสี่ยงเช่นนี้

และนี่คือผลลัพธ์ของการช่วยชีวิตไพไรต์เอาไว้

มีคนตายไปแล้วคนหนึ่ง

ฉันมองดูไพไรต์ที่กำลังเหวี่ยงดาบอย่างบ้าคลั่งด้วยความคิดที่สับสน

ไม่จริงใช่มั้ยดอง?

นี่ไม่ใช่การบุกเบิกที่ฉันวาดฝันไว้นี่ดอง?

ไม่เห็นมีอะไรแบบนี้เขียนอยู่ในหนังสือ [ตำนานของยอดวีรบุรุษบานา] เลยดอง

มัน… ไม่น่าจะอันตรายถึงขนาดนี้เลยนี่ดอง?

ฉันฝึกตัวเองมามากแล้ว

เอซเองก็เก่งกาจราวปีศาจ

แถมยังมีโนอาร์ที่เก่งพอ ๆ กับจาวิสอีกคน

แต่ทำไมทุกคนถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ไปได้ละ?

“เหวอ! ”

“โฮป! ”

อ๊า… คราวนี้โฮปถูกมันจับตัวไปอีกคนแล้ว

ฉัน… ควรทำยังไงดี?

เออ… เวลาแบบนี้ เสกนิวเคลียร์มาลงสักลูกดีมั้ย?

แต่นั่นมันต้องใช้เวลาในการสร้าง… แถมอาจจะทำให้ทุกคนตายไปพร้อมกันหมดเลยด้วย

หรือจะสร้างเสาแสงความร้องสูงลงมาปูพรมถล่ม…

“...”

ทำไมฉันถึงมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ดอง?

การผจญภัย การออกค้นหาสิ่งใหม่ในดินแดนลี้ลับของฉัน… มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ…

“อ๊ะ? ”

เจ็บ...

ฉันก้มลงไปดูที่หน้าอกของตัวเอง

เถาวัลย์เส้นหนึ่งมันแทงทะลุเข้ามาที่ส่วนกระเพาะของฉัน

เจ็บ…

เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ!

“แงงงงงงง! เจ็บอ่า! น่ากลัว! มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิดอง! ”

เจ็บจนแทบอยากจะสลบไปตรงนี้เลย

แต่ถ้าหมดสติตรงนี้ ฉันรู้สึกว่าตัวเองคงได้หมดสติไปตลอดกาล

เลยไม่อาจทำเช่นนั้นได้

ฉันพยายามต่อสู้กับตัวเอง และผืนประคองสติเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ทะ...ทุกคน…”

ฉันหันไปมองดูร่างของทุกคนที่ถูกเจ้าเถาวัลย์หนามแดงมัดเอาไว้

แม้แต่ไฮเจนเองก็ยังไม่รอด ส่วนไพไรต์เองก็ถูกจับตัวไปอีกครั้งแล้ว

ทุกคนถูกจับตัว…

ทุกคนกำลังจะตาย…

ตาย… เพราะฉันเป็นสาเหตุ…

ถ้าตอนนั้นฉันบอกให้ทุกคนหันหน้ากลับไปละก็…

ฉันมัน…

“ยังสายเกินไปที่จะยอมแพ้ค่ะ”

เสียงของแฟตได้ดังขึ้นท่ามกลางสติที่กำลังเลือนลางของฉัน

จริงสิ… ยังมีเหลืออยู่อีกคนหนึ่งที่ยังไม่ถูกจับตัว

บนพื้นดินด้านล่าง บนปากหลุมที่ขุดลึกลงไป มีร่างของเผ่ามนุษย์มดสวมเสื้อคลุมนักเรียนสีเทายืนอยู่คนหนึ่ง

ร่างนั้นสูงเพียงหนึ่งเมตร มีผิวสีแดง มีแขน ขา และดวงตาที่เหมือนกับมด

เธอคือ [แฟต] หนึ่งในมันสมองของกลุ่มพวกเรา

“ขอโทษที่เสียเวลาสร้างเจ้านี่นานไปหน่อยคะ”

แฟตกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับรีบกระโดดออกมาจากปากหลุม

ทันทีที่เธอโผล่ขึ้นมาจากผิวดิน เธอก็ตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีในทันที

แต่เธอยืนนิ่งโดยไม่มีทีท่าว่าจะหลบการโจมตีเลยแม้แต่น้อย

เพราะมันไม่จำเป็นเลยสักนิด

ในพริบตานั้นเองที่ปากหลุมดินได้เกิดระเบิดขึ้น

มีวัตถุสีดำขนาดเล็กถูกยิงขึ้นท้องฟ้าออกมาจากปากหลุมนั้น

สิ่งนั้นพุ่งขึ้นไปใส่กลุ่มก้อนของหมอกควันที่บดบังท้องฟ้าแถบนี้ ก่อนจะระเบิดออกใจกลางอากาศ

แรงระเบิดนั้นได้พัดเอาหมอกควันให้ปลิวกระจายตัว จนท้องฟ้าเปิดชั่วขณะพร้อมกับที่มีแสงอาทิตย์สาดส่องลงมาเหนือผืนป่า

“แรงรัด… เบาลงแล้วดอง! ”

“หลุดออกมาได้เฟ้ย! ”

แสงอาทิตย์นั้นทำให้เถาวัย์หนามสีแดงเคลื่อนไหวเชื่องช้าลง

พวกเรารีบหนีออกมาจากการพันธนาการของมันแทบจะในทันที

“อย่าพึ่งรีบดีใจไปค่ะ ระเบิดแค่นั้นเดียวลมก็พัดหมอกลงมาปกคลุมเหมือนเดิมแล้ว คุณลี่ คุณเยลโล่ค่ะ ถ้ามีแรงเหลือรบกวนช่วยสร้างรังสีอัลตราไวโอเลตเข้มข้นด้วยค่ะ”

“? ”

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้วค่ะ ถ้าไม่คิดทำ ก็เหลือทางเดียว คือหาทางข้ามแม่น้ำลาวาไปอีกฟากในช่วงเวลานี้เท่านั้นค่ะ”

“... เข้าใจแล้วดอง”

ฉันเค้นพลังเฮือกสุดท้ายในการสร้างรังสีอัลตราไวโอเลต

เนื่องจากเยลโล่ไม่เข้าใจในกระบวนการเกิดรังสี เลยทำหน้าทีเป็นผู้สนับสนุนในการประสานพลังแทน

รังสีเหนือม่วงที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ได้แผ่ขยายออกไปโดยรอบทุกทิศทาง

แล้วพริบตานั้นเอง ที่เหล่าต้นไม้มีชีวิตทั้งหลายเกิดอาการชักกระตุกทีหนึ่ง ก่อนจะแน่นิ่งไม่ขยับอีกต่อไป

รวมไปถึงเถาวัลย์สีแดงอันร้ายกาจเมื่อกี้ด้วย

ราวกับว่ารังสีอัลตราไวโอเลตได้ฆ่าพวกมันตายไปแล้ว

“ได้ผล… ”

ฉันพูดอย่างอ่อนล้า

ถึงจะรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ฉันไม่รู้สึกดีใจเลยแม้แต่น้อย

เพราะว่าโนอาร์ได้ตายไปแล้ว และคนตายจะไม่มีวันกลับมาอีก

ถ้าเธอเป็นหุ่นยนต์อย่างที่เคยได้ยิน คงมีโอกาสซ่อมกลับมาได้

แต่โลกนี้คงไม่ได้สวยหรูเช่นนั้น เพราะเธอไม่น่าจะเป็นหุ่นยนต์

หุ่นยนต์ที่ใกล้เคียงกับมนุษย์ที่สุด มีเพียงแค่จาวิสของท่าพ่อเท่านั้น และไม่น่ามีใครสร้างเลียนแบบได้

โนอาร์ไม่ใช่หุ่นยนต์ เลิกหลอกตัวเองเถอะดอง

โนอาร์ตายไปแล้วดอง...

ฉัน… พาคนมาตายเพราะความต้องการและความนึกสนุกของตัวเอง

เลือดสีแดงอ่อนของฉันยังคงไหลออกมาจากบาดแผลตรงหน้าอกไม่หยุด

สติเริ่มพร่ามัว

ทุกอย่างเริ่มมืดบอด

ทุกอย่าง… ช่างมืดมิด...