..ณ รัฐมอนตาโร ประเทศมองโตเลีย..
“บรืน..!!..”
“บรืน..!!..”
เสียงรถยนต์สองคันแล่นผ่านไปด้วยความเร็วสูง ทำให้หญิงสาวที่กำลังเดินคิดอะไรเพลินๆอยู่ริมถนนบนทางเท้าต้องหันไปมอง
บางทีอาจเป็พวกมหาเศรษฐีหรือไม่ก็ลูกผู้ดีมีเงิน สวมิญญานักซิ่ง้าประลองความเร็วโดยใช้ถนนสายนี้เป็สนามแข่ง ถนนสายนี้ค่อนข้างเป็ส่วนตัว เพราะเป็ย่านที่พักอาศัยของนักธุรกิจกระเป๋าหนัก และนักลงทุนต่างชาติที่นิยมมาซื้อไว้เพื่อสร้างคฤหาสน์หรูไว้พักอาศัย เมื่อเริ่มดึก แทบจะไม่มีรถยนต์สัญจรไปมา หญิงสาวแค่มองผ่านโดยไม่คิดอะไรมาก เพราะตอนนี้หล่อนกำลัง้าผ่อนคลายด้วยการเดินเล่นเงียบๆ ท้าทายลมหนาวที่พัดผ่านมาปะทะใบหน้านวลเนียนเป็ระยะ เดินตามถนนเส้นนี้ไปอีกสักหน่อยก็จะถึงที่พักของหล่อนที่อยู่ตรงหัวมุมถนน ที่เลี้ยวไปข้างหน้าก็จะถึงแล้ว
หญิงสาวเดินอย่างเรื่อยเอื่อย หลังจากทำงานหนักมาแทบไม่มีเวลาได้หยุดพัก ตอนนี้มีโอกาส หล่อนจึงบินข้ามมายังอีกซีกโลกเพื่อใช้เวลากับตัวเอง ชาร์จพลังให้ชีวิตหลังจากสมองปลอดโปร่ง ก็จะได้พร้อมทำงานอย่างเต็มที่ต่อไป
รัฐมอนตาโร ประเทศมองโตเลียเป็สถานที่พักผ่อนที่มีแหล่งท่องเที่ยวสวยงามติดอันดับโลก ซึ่งครอบครัวของหล่อนมีคฤหาสน์อีกแห่งอยู่ที่นี่ ถึงจะไม่มีใครอยู่ จะมาพักนานๆครั้ง แต่ก็ได้รับการดูแลเป็อย่างดีจากคนที่ได้ว่าจ้างไว้
แสงไฟส่องสว่างยามคำ่คืนท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะรู้สึกหนาวไปสักหน่อย เพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เป็เพียงเสื้อยืดสายเดี่ยวสีขาวเนื้อผ้าบางเบาแถมกระโปรงแนบลำตัวสีแดงเข้มนั้นก็มีความยาวเพียงสองคืบเท่านั้น รองเท้าที่สวมเป็บูทหนังสีดำสูงเพียงครึ่งแข้ง แต่เ้าของร่างเพรียวบางก็ยังคงเดินฝ่าหิมะท้าทายความหนาวเหน็บโดยไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับบรรยากาศโดยรอบ ริมฝีปากบางทาทับไว้ด้วยลิปสติกสีส้มดูสดใสและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน หล่อนห่อไหล่เล็กน้อยใช้สองมือถูกันไปมาเพื่อเพิ่มความอบอุ่น หล่อนลืมเอาถุงมือติดตัวมาด้วย เพราะแค่ออกมาซื้อของใช้จำเป็เล็กน้อยที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ตั้งอยู่บนถนนสายหลักเท่านั้น
นานแล้วที่ไม่ได้ัับรรยากาศคุ้นเคยแบบนี้ คิดถึงตอนเก้าขวบ เพราะความใฝ่ฝันว่าอยากจะทำงานทางด้านการออกแบบแฟชั่น หล่อนตั้งหน้าตั้งตาศึกษา ไม่สนใจเสียงคัดค้านจากบิดาและคนรอบข้าง ที่อยากจะให้เรียนในสาขาที่สามารถนำมาใช้ในการบริหารกิจการของครอบครัว จนถึงวันนี้หล่อนก็พิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นแล้ว ว่าเส้นทางนี้ก็สามารถนำพาหล่อนมาได้ไกลแค่ไหน
คิดอะไรเพลินๆ ระหว่างที่กำลังจะเลี้ยวขวาด้านหน้าตรงมุมถนนนั้น ปรากฎร่างสูงของใครคนหนึ่งที่โผล่ขึ้นอย่างกระทันหัน เพราะเขากำลังยืนบังแสงไฟดวงใหญ่จึงทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัด เป็เพียงเงาดำทาบทับอยู่ในระยะประชิดเท่านั้น
และโดยไม่ทันตั้งตัว ข้อมือบางของหล่อนก็ถูกรวบไว้ด้วยมือแข็งคู่นั้น ก่อนที่ร่างหล่อนจะถูกดันให้แนบชิดกับผนัง ตามมาด้วยใบหน้าของอีกฝ่ายที่จู่โจมเข้ามาใกล้ ริมฝีปากร้อนๆของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะได้กลิ่นแอลกอฮอล์เล็กน้อยนั่น ประกบลงมาบนริมฝีปากบางที่แสนจะยั่วยวนของหล่อนอย่างไม่อาจเลี่ยงหลบได้ ไม่รู้ว่ามันยาวนานแค่ไหน รู้แต่ว่าร่างทั้งร่างราวกับแทบโดนสูบิญญาไป ในหูของหล่อนดูเหมือนจะได้ยินเสียงพูดคุยของคนจำนวนหนึ่งที่ผ่านมา และผ่านไป
“ไปไหนแล้ว? เห็นวิ่งมาทางนี้ ตามไปทางนั้น!!”
หญิงสาวมัวแต่ใกับเื่ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้น รู้สึกหายใจเหนื่อยหอบเมื่ออีกฝ่ายยอมถอนริมฝีปากออกไปได้ และอย่างไม่คาดฝัน มีอะไรบางอย่างถูกยัดลงมาที่หน้าอกนุ่มหยุ่นใหญ่โตของหล่อน หญิงสาวก้มลงมอง มันคือเงินจำนวนปึกหนึ่ง เพราะมัวใจึงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
“…!!!”
“Thank you” เสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินเป็คำขอบคุณภาษาอังกฤษ ก่อนที่เขาจะรีบเดินจากไปด้วยท่าทางที่ไม่มั่นคงนัก เมื่อนั้นหล่อนจึงได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน เพราะแสงไฟที่สะท้อนใบหน้านั้นพอดี ดวงตาคม จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูป ผิวขาว ดูเหมือนคนเอเชียมาก ใบหน้านั้นดูดีมากจริงๆ ถ้าบอกว่าเขาเป็คนมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงจีนหรือเกาหลี หล่อนก็จะไม่สงสัยเลย
แต่เอ๊ะ!..แล้วนี่มันหมายความว่ายังไง?! จูบนี่?! และเงินจำนวนนี้?! เขาคิดว่าหล่อนเป็ผู้หญิงอย่างว่าหรือไงนะ?!
“กรี๊ด!!…”
เมื่อตั้งสติได้หล่อนจึงกรีดร้องออกมาด้วยความโมโหอยู่ตรงนั้น มีสายตาของใครคนหนึ่งที่หลบอยู่ใกล้กันอีกฝั่งมองมาด้วยความสนใจชั่วครู่ ก่อนจะรีบเดินจากไปตามทิศทางที่ชายคนก่อนหน้าเดินจากไป
ทายาทสาวคนโตของตระกูลเกียรติก้องธรานนท์ กลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หล่อนไม่ได้สิ่งของที่อุตส่าห์ฝ่าหิมะหนาวจัดออกไปซื้อ เพราะคงตกหล่นอยู่แถวมุมถนนจุดนั้น เื่น่าเจ็บใจที่เกิดขึ้นมันยังทำให้หล่อนหงุดหงิด จนไม่สามารถระบายออกได้ เขาเป็ใครมาจากไหน? ถึงบังอาจกล้าทำเื่ไม่น่าให้อภัยอย่างนี้กับหล่อน แค่ััแตะต้องก็ไม่คู่ควรแล้ว แต่นี่..ถึงขนาดจูบ! มันมากเกินไปแล้ว!
แต่เอ๊ะ!..ทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นใบหน้าอย่างนั้นที่ไหนมาก่อนนะ? แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก หล่อนไม่รู้ว่ามันเกิดเื่บ้าอย่างนี้ขึ้นกับตัวเองได้อย่างไร? แต่สัญญากับตัวเองไว้ว่า หากมีโอกาสเจออีกฝ่ายอีกครั้งเมื่อไหร่ หล่อนต้องเอาคืนอย่างสาสมแน่!
หญิงสาวเข้าห้องน้ำ หล่อนยืนอยู่หน้ากระจกตรงอ่างล้างหน้า เอามือวักน้ำใช้สบู่แสนแพงล้างถูตำแหน่งริมฝีปากซ้ำไปมาอยู่อย่างนั้น เพื่อหวังว่ามันจะลบเลือนรอยมลทินที่ได้รับจากชายแปลกหน้าคนนั้น แต่ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกลับชัดเจน ครั้งแรกของหล่อน จูบแรกในชีวิต ทำไมต้องเสียมันไปให้กับผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่รู้ที่มาที่ไป? แถมหล่อนยังถูกเข้าใจผิดว่าเป็ผู้หญิงอย่างว่า ช่างน่าประทับใจจริงๆ
“ไม่ว่านายจะเป็ใครมาจากไหน อย่าได้เจอกันอีก เพราะถ้าเจอกันอีก ฉันจะไม่ปล่อยให้ได้เดินลอยนวลจากไปดีๆแบบนี้อีกแน่!”
วันถัดมาหล่อนยังคงสืบถามข่าวคราวจากคนในพื้นที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ตามล่า แก้แค้น เอาคืนที่เกิดขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา แต่ไม่สามารถได้คำตอบอะไรมากนัก คนแถวนั้นบอกเพียงว่าที่นี่สงบเงียบมานาน ไม่เคยมีข่าวโจรผู้ร้าย หรือกลุ่มแก๊งอันธพาลมาก่อน หล่อนเลยต้องยอมปล่อยผ่านเื่นี้ไปอย่างน่าเจ็บใจในที่สุด
1K
