ท้องฟ้าเหนือสำนักบรรพตเมฆาถูกย้อมเป็สีแดงฉาน ไม่ใช่แสงอาทิตย์อัสดง แต่เป็แสงสะท้อนจากเปลวเพลิงและโลหิตที่นองไปทั่วลานประลอง
"กรี๊ซซซซ!" ฝูงค้างคาวโลหิตนับพันตัวโฉบลงมาเหมือนห่าฝน กรงเล็บแหลมคมของพวกมันฉีกกระชากร่างของศิษย์ที่ไม่ทันระวังตัว
"อย่าแตกตื่น! รวมกลุ่มกันไว้!" หลี่จงคำรามแข่งกับเสียงกรีดร้อง เขาปักเสาหินลงพื้น ตึง! เขตแดนศิลา: กำแพงปฐี!
กำแพงหินหนาสามชั้นพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบร่างของเ้าสำนักที่าเ็และกลุ่มพันธมิตรของเขาเอาไว้ ป้องกันกรงเล็บของค้างคาวและลูกธนูเพลิงจากศิษย์พรรคมาร
"หงเหลียน! เผาพวกข้างบน! ชิงอวี่! จัดการพวกที่หลุดเข้ามา! ซูหว่าน! รักษาท่านเ้าสำนัก!" หลี่จงสั่งการอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ความเป็ผู้นำของเขาฉายชัดในยามวิกฤต
"จัดไป! ย่างสดค้างคาว!" หงเหลียนะโขึ้นไปยืนบนยอดกำแพงหิน นางสูดหายใจลึกแล้วพ่นไฟออกมาจากปาก "ลมหายใจัเพลิง!" เปลวไฟสายยาวพุ่งเผาฝูงค้างคาวที่บินโฉบลงมาจนร่วงกราวเป็ใบไม้ร่วง กลิ่นไหม้คละคลุ้ง
ทางด้านล่าง หลินชิงอวี่เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจภูตพราย กริชคู่ในมือตัดคอหอยของศิษย์ตระกูลอู๋ที่พยายามจะปีนกำแพงเข้ามาทีละคน โดยที่เท้าของนางไม่แตะพื้นดินด้วยซ้ำ
"อั่ก... แค่กๆ" เ้าสำนักเทียนหยุนกระอักเืสีดำออกมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดและเริ่มมีเส้นเืสีดำปูดโปน "หลี่จง... พิษนี้... มันทำลายจุดตันเถียนของข้า... ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน"
"อย่าเพิ่งพูดท่านเ้าสำนัก!" ซูหว่านพยายามฝังเข็มสกัดพิษ แต่มือของนางสั่นระริก "พิษมารสลายิญญา... มันกัดกินิญญาเร็วเกินไป ข้า... ข้าต้านมันไม่อยู่!"
"หึๆๆ... ดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์"
เสียงหัวเราะเย็นะเืดังมาจากฟากฟ้า อู๋กวง ผู้าุโทรยศ ลอยตัวอยู่กลางอากาศด้วยวิชาตัวเบาชั้นสูง รอบกายเขามี "งูหลามโลหิต" ที่เกิดจากพลังปราณมารเลื้อยพันอยู่
"เ้าหนูหลี่จง... ข้าต้องขอบใจเ้าที่ช่วยกำจัดศัตรูในรอบคัดเลือกให้ข้า ทำให้การยึดอำนาจวันนี้ง่ายขึ้นเยอะ" อู๋กวงแสยะยิ้ม "เพื่อเป็การตอบแทน... ข้าจะส่งเ้าไปลงนรกเป็คนแรก!"
อู๋กวงสะบัดมือ งูหลามโลหิตขนาดั์พุ่งลงมาจากฟ้า ปากของมันอ้ากว้างหมายจะกลืนกินหลี่จงและกำแพงหินให้หายไปในคำเดียว
"เข้ามา!" หลี่จงไม่ถอย เขาถอนเสาหินขึ้นจากพื้น เหวี่ยงมันไปด้านหลังเพื่อชาร์จพลัง "อักขระ: หนัก (จ้ง) x ปฐี (ถู่) x เหล็ก (เถี่ย)!"
สามธาตุผสานพลัง เสาหินกลายเป็สีดำสนิทที่มีลวดลายสีทองและเงินไหลเวียน หลี่จงฟาดสวนขึ้นไปบนฟ้าสุดแรงเกิด
ตูมมมมมม!!!
เสาหินปะทะกับหัวของงูหลามโลหิต แรงะเิของพลังปราณทำให้เกิดคลื่นกระแทกวงกว้าง งูหลามโลหิตแตกกระจายกลายเป็ฝนเื!
"อึก!" หลี่จงเซถอยหลังไปหลายก้าว เืไหลซึมออกจากมุมปาก แรงปะทะเมื่อครู่หนักหน่วงมาก ความแตกต่างของระดับพลังมีมากเกินไป... อู๋กวงอยู่ระดับ "ผสานจิต (ขั้นต่อไปของก่อกำเนิด)" ในขณะที่หลี่จงเพิ่งจะเข้าสู่ระดับ "ก่อกำเนิด"
"เก่งมาก... รับการโจมตีของข้าได้" อู๋กวงเลิกคิ้ว "แต่เ้าจะรับได้อีกกี่ครั้ง?" เขารวบรวมเืที่กระจายเมื่อครู่ กลับมาสร้างเป็ "หอกโลหิต" นับร้อยเล่ม "ตายซะ!"
หอกโลหิตพุ่งลงมาดั่งห่าฝน!
"หลี่จง! รับนี่ไป!" เ้าสำนักเทียนหยุนที่นอนอยู่ รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เขาโยนวัตถุชิ้นหนึ่งให้หลี่จง มันคือ "ตราประทับเ้าสำนัก" ที่ทำจากหยกขาว
"ใช้ตรานี้... เปิดทางหนีไปที่ 'สุสานบรรพชน' หลังเขา!" เ้าสำนักะโ "และ... ใช้เืของข้า... ปลุกเสาของเ้า!"
เ้าสำนักกรีดข้อมือตัวเอง สะบัดเืสีทองคำ (เืของผู้ฝึกตนระดับสูง) สาดไปที่เสาหินของหลี่จง
ซู่ววววว!
ทันทีที่เืของเ้าสำนักััเสาหิน เสาหินสีดำก็ส่งเสียงคำราม ครืนนนน! ราวกับสัตว์ร้ายที่ตื่นจากการจำศีล เืสีทองถูกดูดซึมเข้าไปในพริบตา และอักขระตัวใหม่... ตัวที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ก็ปรากฏขึ้น
"โลหิต (血 - เสวี่ย)"
ตึกตัก... ตึกตัก... หลี่จงได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นประสานกับจังหวะของเสาหิน ความรู้สึก "กระหาย" แล่นพล่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่กระหายน้ำ... แต่กระหายการทำลายล้าง
โหมด: เสาหินคลั่งเื (Blood Frenzy Mode)
ั์ตาของหลี่จงเปลี่ยนเป็สีแดงฉาน เขามองหอกโลหิตที่พุ่งลงมา... ภาพทุกอย่างดูช้าลง เขาไม่ได้ยกเสาขึ้นป้องกัน แต่เขา "เหวี่ยงเสาเป็วงกลม" รอบตัว
วูบ!
เกิดเป็ "พายุหมุนสีแดงดำ" รอบตัวหลี่จง แรงดูดมหาศาลจากเสาหิน ดูดเอาหอกโลหิตของอู๋กวงเข้ามา... แล้ว "กิน" พวกมันจนหมด! ไม่เพียงเท่านั้น มันยังดูดเืที่นองอยู่บนพื้นสนามประลองเข้ามาเสริมพลังให้ตัวมันเองด้วย!
"อะไรกัน!?" อู๋กวงตาถลน "วิชามาร? ไม่สิ... นั่นมันศาสตราอะไรกันแน่!?"
หลี่จงในสภาพคลั่งเื แสยะยิ้มที่มุมปาก เขากระทืบเท้าหนึ่งครั้ง "คืนสนอง!"
เขาฟาดเสาหินไปในอากาศ (Air Slash) คลื่นพลังงานสีแดงรูปจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมา พุ่งแหวกอากาศขึ้นไปหาอู๋กวง
เปรี้ยงงงง!
อู๋กวงต้องรีบกางม่านพลังป้องกัน แต่แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนเขาถูกซัดกระเด็นถอยหลังไปไกล เสื้อผ้าขาดวิ่น "ไอ้เด็กปีศาจ!"
"ตอนนี้แหละ! หนี!!" หลี่จงะโเรียกสติเพื่อนๆ เขาแบกร่างเ้าสำนักขึ้นบ่าซ้าย มือขวาถือเสาหิน "หงเหลียนนำหน้า! ชิงอวี่ระวังหลัง! ซูหว่านดูแผนที่! ไปที่สุสานบรรพชน!"
"รับทราบ!"
ทั้งกลุ่มพุ่งทะยานฝ่าวงล้อมออกไปทางด้านหลังของลานประลอง ด้วยพลังของเสาหินคลั่งเื ทุกครั้งที่หลี่จงเหวี่ยงเสา ศัตรูที่ขวางทางจะถูกกระแทกจนตัวะเิเป็หมอกเื และเืเ่าั้ก็ถูกเสาดูดมาเพิ่มพลังให้หลี่จง ทำให้เขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
"อย่าให้พวกมันหนีไปได้!" อู๋กวงคำราม "ใครเอาหัวหลี่จงมาได้ ข้าจะแต่งตั้งให้เป็รองประมุข!!"
กองทัพมารนับพันแห่แหนตามไล่ล่ากลุ่มของหลี่จงไปติดๆ ผ่านป่าทึบ ข้ามลำธาร มุ่งหน้าสู่หุบเขาลึกที่เป็เขตหวงห้ามของสำนัก
...
หน้าทางเข้าสุสานบรรพชน
มันเป็ถ้ำขนาดใหญ่ที่มีประตูหินั์ปิดตายอยู่ บนประตูมีอักขระโบราณสลักไว้ "ทางตัน!" หงเหลียนร้องลั่น "ประตูนี้ไม่มีรูให้ไขกุญแจด้วยซ้ำ!"
"ใช้ตราประทับ!" เ้าสำนักเสียงแ่ลงเรื่อยๆ "ประทับลงไปที่ร่องตรงกลาง!"
หลี่จงรีบหยิบตราหยกขาวประทับลงไป คลิก! กลไกโบราณเริ่มทำงาน ประตูหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเสียงดังสนั่น
"เร็วเข้า!"
หลี่จงและพรรคพวกวิ่งเข้าไปในถ้ำ แต่ทันใดนั้น... ลูกธนูะเิิญญา ดอกหนึ่งพุ่งฝ่าความมืดมา
"ระวัง!" หลินชิงอวี่ะโเอาตัวเข้าขวาง นางปัดลูกธนูได้ แต่แรงะเิทำให้ร่างของนางกระเด็นเข้าไปในถ้ำพร้อมกับคนอื่นๆ
บึ้ม!
แรงะเิทำให้กลไกประตูเสียหาย ประตูหินั์เริ่มเลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว!
"พวกมันตามมาแล้ว!" ซูหว่านชี้ไปที่ปากถ้ำ อู๋กวงและกองทัพมารกำลังพุ่งเข้ามา "จะหนีไปไหนพ้น!"
หลี่จงวางเ้าสำนักลง แล้วหันกลับไปที่ประตูที่กำลังจะปิด เขาวิ่งย้อนกลับไป!
"หลี่จง! เ้าจะทำอะไร!?" หงเหลียนะโ
หลี่จงมายืนขวางอยู่ที่ช่องประตูที่เหลือเพียง 1 เมตร เขาปักเสาหินขวางประตูไว้! แล้วใช้ตัวดันเสาหินเพื่อต้านแรงปิดของประตูหินหนักหมื่นตัน และขวางทางกองทัพมาร
"พวกเ้า... พาเ้าสำนักเข้าไปข้างใน!" หลี่จงคำราม เส้นเืทั่วร่างปูดโปนจากการรับน้ำหนัก "ข้าจะถ่วงเวลาให้!"
"ไม่! เราไม่ทิ้งเ้า!" หงเหลียนจะวิ่งกลับมา
"ไปซะ!!" หลี่จงตวาดลั่น ั์ตาสีแดงฉานจ้องมองนาง "ถ้าข้าไม่ขวาง... พวกมันจะเข้ามาฆ่าทุกคน! ไปหาทางออกอื่นข้างใน... ข้าจะตามไป!"
อู๋กวงพุ่งเข้ามาถึงหน้าประตู "ตายซะไอ้หนู!" เขาซัดฝ่ามือโลหิตใส่หลี่จง หลี่จงกัดฟัน ใช้พลังเฮือกสุดท้าย ะเิพลังเสาหิน "ผนึกศิลา!"
เขาดึงเสาหินกลับเข้ามาในถ้ำ แล้วปล่อยให้ประตูหินั์กระแทกปิดลง ปึง!!!
ประตูปิดสนิท... แยกโลกภายนอกและภายในออกจากกัน เสียงทุบประตูและเสียงด่าทอของอู๋กวงดังอู้อี้อยู่ข้างนอก
ภายในถ้ำมืดสนิท... หลี่จงทรุดตัวลงพิงประตูหิน ร่างกายของเขากลับคืนสู่สภาพปกติ ไอสีแดงหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าเจียนตาย
"หลี่จง..." สามสาววิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมน้ำตา "เ้านี่มัน... บ้าที่สุด" หงเหลียนทุบไหล่เขาเบาๆ
"เราปลอดภัยแล้ว... ชั่วคราว" หลี่จงหอบหายใจ "แต่ตอนนี้... เราถูกขังอยู่ในสุสาน... และข้างนอกนั่นคือพรรคมารที่ครองสำนักไปแล้ว"
เ้าสำนักเทียนหยุนที่นอนอยู่บนตักซูหว่าน ยิ้มออกมาบางๆ "ชะตาฟ้าลิขิต... ที่นี่ไม่ใช่ทางตัน... แต่เป็จุดเริ่มต้น"
เขาชี้มือสั่นๆ ไปยังส่วนลึกของถ้ำที่มีแสงสว่างสีครามเรืองรอง "เข้าไปข้างใน... ไปหา 'ความลับที่แท้จริง' ของบรรพตเมฆา... สิ่งที่แม้แต่ตระกูลอู๋ก็ยังไม่รู้"
สิ้นคำพูดนั้น มือของเ้าสำนักก็ตกลงข้างกาย ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอยไป... ทิ้งภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ไว้บนบ่าของชายหนุ่มผู้แบกเสาหิน
หลี่จงมองร่างไร้ิญญาของเ้าสำนัก แล้วกำหมัดแน่น เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่แววตาของเขาแข็งกร้าวยิ่งกว่าหินผา
"ข้าขอสาบาน..." หลี่จงกล่าวต่อหน้าศพและเพื่อนทั้งสาม "วันหนึ่ง... ข้าจะแบกเสาต้นนี้ กลับออกไปทวงคืนทุกอย่าง!"
1K
