ณ ต้นเมเปิ้ลที่กำลังผลิดอกออกผลเป็นสัญญาณเตือนว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังมาเยือนสายลมที่พัดโชยมาอย่างต่อเนื่องแสงอรุณยามเช้าก็ทอแสงอบอุ่นมาเยือนแก่ต้นไม้ใบหญ้า บนเนินเขาลูกหนึ่งที่มีต้นเมเปิ้ลที่เป็นต้นไม้ประจำเมืองต้นใหญ่อยู่นั้น ความรู้สึกอ้นล้นหลามของชายหนุ่มและหญิงสาวที่พบกันเป็นครั้งแรกพวกเขาสองคนจ้องมองกันและกันอย่างไม่วางตาราวกับของที่ทำหายไปได้กลับมาอีกครั้งความรู้สึกของพวกเขาก็ราวกับมันเชื่อมต่อกันหัวใจที่เต้นอย่างสม่ำเสมอแต่ในตอนนี้มันได้เต้นอย่างรุนแรงไม่มีทีท่าว่าจะเต้นตามปกติดังเดิม
"ฉัน ชอบ นาย เป็นแฟนกับฉันนะ"
เอ๊ะ! แปลกจังอยู่ดีๆฉันก็พูดแบบนั้นออกไปโดยไม่รู้ตัวทำไมรู้สึกตัวเองใจง่ายอย่างนี้กันละเพียงเพราะเขาหล่ออย่างนั้นเหรอ....นั่นมันก็ใช่ ^////^
"ผมอายุสิบสามปีเองนะ คุณคิดจะคบกับผมจริงๆเหรอ"
เขาคล้าย คล้ายเหลือเกินคนที่เธอฝันถึงมาตั้งแต่วัยเด็ก เขาเข้ามาในความฝันของเธอไม่เว้นว่างแม้แต่วันเดียว ชอบพาเธอไปที่ต่างๆ ชอบทำอาหารโปรดให้เธอกินเป็นประจำ ทั้งยังเป็นคนที่บอกรักเธอในทุกๆวัน และยังทำให้ฝันร้ายที่น่ากลัวกลับกลายเป็นดี
"ฉันไม่สนเรื่องอายุอะไรนั่นหรอก ฉัน...ชอบ...นาย แค่นี้ก็เพียงแล้วแล้วไม่ใช่เหรอ เพียงแค่ความรู้สึกของพวกเราสองคนตรงกันเพียงเท่านี้ก็เพียงพอไม่ใช่เหรอ"
ทำไมหัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนี้ แทบจะกระเด็นออกมาข้างนอกแล้ว ไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนแบบนี้มาก่อนเลย
"เหตุผลละครับ"
เหมือนกับเธอคนนั้นคนที่อ่อนโยน ไม่สนว่าเขาจะเป็นใคร ไม่เคยสนเขาจะมีฐานะอย่างไร เธอชอบยิ้มออกมาอย่างร่าเริงทำให้บรรยากาศที่ขุ่นมัวกลายเป็นความสนุกสนาน
"ไม่มีหรอกของแบบนั้น"
ไม่มีจริงๆ พอเห็นแล้วเธอก็รู้ว่าเขาเป็นคนที่เธอรักจริงๆ ความรู้สึกที่มันจะระเบิดออกมานี้มันย่อมไม่โกหกเธออย่างแน่นอน
"แล้วชอบผมที่ตรงไหนเหรอ?"
หาเจอแล้ว ต้องใช่เธอแน่ๆ เป็นเธออย่างแน่นอน เธอที่เขาตามหามานานแสนนาน การเดินผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานในที่สุดเขาก็ได้พบกับเธอผู้เป็นที่รักอีกครั้ง
"ชอบทุกอย่างที่เป็นนาย มันให้ความรู้สึกว่าต้องเป็นนายเท่านั้น"
"เฮ้อ เกินจะเยียวยาแล้วนะครับที่มาบอกชอบเด็กอายุสิบสามปี"
ก็เขาทั้งหล่อทั้งสูงท่าทางการวางตัวก็เหมือนกับผู้ใหญ่ใครจะรู้เล่าว่าเป็นเด็กสิบสามปีแล้วอีกอย่างมันก็ถอยไม่ได้แล้วก็ฉันชอบเขาตั้งแต่แรกเห็น ทำไมภายในใจของเธอราวกับมันจะบอกเธอว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธเธออย่างแน่นอน ตามจริงแล้วทั่งที่เขาอาจจะปฏิเสธก็ได้ ไม่ ไม่ ไม่ เธอไม่ต้องการให้เขาปฏิเสธยังไงเธอก็จะทำให้เขาชอบให้ได้ จะเป็นเด็กหรืออะไรก็ชั่งในเวลานี้ขอแค่เขาตอบตกลงก็พอ ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้นความรู้สึกมันได้บอกมาแล้วว่าต้องเป็นเขาเท่านั้น เขาแค่คนเดียว
"ผมเข้าใจแล้วครับ ผมตกลงครับ ผมจะคบกับคุณ"
เขารอมาเนิ่นนานเหลือเกิน นานจริงๆ รอวันที่เธอจะมาหาเขาที่ตรงนี้
"จริงเหรอ ดีใจจังเลย"
เธอรู้สึกดีใจมาก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกดีใจขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยเลยจริงๆเธอพุ่งเข้ามาโอบกอดเขาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาตกใจเล็กน้อย ความรู้สึกแบบนี้ ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานนี้ เธอคืออลิซคนนั้นใช่ไหม เธอกลับมาหาเขาแล้วจริงๆด้วย
"ขอบ…..ขอบคุณนะ...ฮือๆ....ฮือๆ"
"เธอจะร้องไห้ทำไมกันละ"
"ก็มันดีใจนี่ฉันนึกว่านายจะปฏิเสธฉันแล้ว"
"ก็นะ ผมก็อยากลองมีแฟนดูเหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง"
"ถ้าอย่างนั้นเราสองคนก็เป็นแฟนกันแล้วสินะ"
"ทั้งที่เป็นคนขอคบเองแท้ๆแต่ยังไม่ได้บอกชื่อเลย ฉันมีชื่อว่า อลิซ ลาน่า ขอฝากตัวด้วยนะ"
ถึงแม้ว่าจะเป็นที่นี่เธอก็ยังมีชื่อว่าอลิซจริงๆสินะหรือว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญ ต่อให้เป็นเรื่องบังเอิญก็แล้วจะทำไมละ เขาก็พอใจแล้วที่เธอยังเป็นเธอไม่ว่าจะมีชื่อว่าอะไรก็แล้วแต่ขอแค่ยังเป็นเธอก็พอเพียงแค่นั้นที่เขาต้องการจากใจจริง "ผมมีชื่อว่า ลูเซี่ยน มาร์ช ขอฝากตัวด้วยนะครับ"
ร่องรอยความสิ้นหวังกำลังจะมาถึงอีกครั้ง ความหวังที่เขาไขว่คว้ามาโดยตลอดนั้นก็คือการทำทุกอย่างเพียงเพื่อไม่ให้เธอผู้เป็นที่รักต้องมีชะตากรรมเหมือนเช่นเดิม
..............
3K
![[จบ] ไลฟ์สดดูดวง โดย หมอดูเซียนสาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733281358_56421056.webp)
