ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 39  ออกความคิดเห็น

        เมื่อหานชีเยวี่ยได้ยินคำพูดของคุณย่าเธอแอบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอเดาไว้แล้วว่าคุณย่าต้องระเบิดอารมณ์แน่ๆถือว่าเป็นการเร่งรัดพี่ชายทั้งหลายของเธอกลายๆ

        “พี่ใหญ่คะ ไม่อย่างนั้นพี่ลองหาหลานสะใภ้มาให้คุณย่าก่อนไหมล่ะ”

        หานชีเยวี่ยเติมเชื้อเพลงโหมให้สถานการณ์ยิ่งร้อนแรงขึ้น

        ย่าเฒ่าหานได้ฟังก็เอ็ดกลับอย่างไม่สบอารมณ์“อายุก็ปาเข้าไปยี่สิบกว่าแล้ว ยังไม่รู้จักทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ตอนที่ย่าอายุเท่าแกนะ มีลูกตั้งสองคนแล้ว แกเนี่ยแม้แต่เมียสักคนก็ยังหาไม่ได้  ไม่รู้จักอายบ้างรึไง”

        หานเซี่ยงหยางจ้องมองหานชีเยวี่ยอย่างจนใจหานชีเยวี่ยทำหน้าทะเล้นใส่เขา

        จริงๆ แล้วย่าเฒ่าหานก็แค่เสียดายที่เจ้าตัวเล็กจะจากไป จึงระบายอารมณ์ออกมาเท่านั้น ไม่ได้คิดจะบังคับให้หลานชายหาหลานสะใภ้จริงๆ     

        ชีเยวี่ยเคยบอกไว้แล้วว่าจะให้พี่ชายทุกคนได้เรียนหนังสือ  เพื่อที่ในอนาคตจะได้เข้ามหาวิทยาลัย

        “ต่อไปนี้ถ้าพวกแกหาเมียที่เป็นคนเมืองไม่ได้ ก็อย่าได้กลับมาเหยียบบ้านนี้อีก ย่าไม่มีหลานชายที่ไม่เอาไหนแบบพวกแกหรอก!”

        เมื่อหานลู่หยางได้ยินคุณย่าพูดเช่นนั้นจึงพูดแทรกขึ้นมาว่า “คุณย่า แค่มีชีเยวี่ยเป็นหลานสาวคนเดียวก็พอแล้ว พวกเราเหล่าหลานชายจะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญหรอก”

        “รู้ก็ดี ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”

        ย่าเฒ่าหานถูกท่าทางและน้ำเสียงกวนๆของหานลู่หยางทำให้หลุดขำออกมา

        ฉู่เจี้ยนกั๋วเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้วจึงขอตัวลากลับก่อน ย่าเฒ่าหานรีบยื่นถุงตาข่ายในมือคืนให้เขาพร้อมกับพูดว่า“สหายฉู่ นี่เป็นของตอบแทนจากสหายโจว  เธอน่าจะรับมันกลับไป”ของพวกนี้เป็นของหายากในเมือง  เธอก็รู้สึกไม่ค่อยดีหากจะรับไว้

        “คุณย่าหานต่อไปนี้ผมต้องมากินข้าวที่บ้านนี้อยู่แล้วครับ ท่านยังจะเกรงใจผมอีกทำไม?”

        สองวันที่ฉู่เจี้ยนกั่วอยู่บ้านตระกูลหานเขากินอิ่มทุกมื้อ  เขารู้ปริมาณอาหารที่เขาได้แบ่งมาอย่างชัดเจน จึงรู้ว่าครอบครัวหานคอยเติมเพิ่มให้เขาอีก

        เขาเพียงแค่สอนหนังสือให้พี่น้องตระกูลหาน จึงรู้สึกค่อนข้างเกรงใจ

        แต่หานชีเยวี่ยเคยเห็นในชาติก่อนว่าบางบ้านจ้างครูสอนพิเศษให้ลูก  แค่คาบเดียวก็ต้องจ่ายเงินมากมาย แต่ตอนนี้บ้านของเธอแค่ทำอาหารให้ฉู่เจี้ยนกั่วก็เหมือนได้ครูสอนพิเศษมาฟรีๆ ถือว่าคุ้มค่ามาก

        แต่นิสัยของฉู่เจี้ยนกั่วค่อนข้างดื้อรั้นถ้าวันนี้เขาไม่รับของพวกนี้ไป ในใจของเขาคงรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น

        “คุณย่า รับไปเถอะ  ยังไงสหายฉู่กลับไปแล้วก็ไม่ได้ทำอาหารอยู่ดี”ในถุงมีก๋วยเตี๋ยวและนมข้าวสาลี  ซึ่งเป็นของกิน เวลากินข้าวก็ค่อยเอาของพวกนี้มาชดเชยก็ได้

        ฉู่เจี้ยนกั่วกลับไปแล้วผู้นำชุมชนกลับไม่ยอมไปแต่เดินตามคนตระกูลหานมาที่บ้าน

        ฟ้าเริ่มมืดแล้ว คนตระกูลหานกำลังจะเข้านอน ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตาแก่ผู้นำชุมชนนี่ยังตามเข้ามา

        ลุงใหญ่กำลังจะเอ่ยปากถามแต่หยางชุนจือรีบดึงเขาไว้ ผู้นำชุมชนก็รู้ตัวว่าตัวเองทำตัวไม่เหมาะสม แต่เรื่องบางเรื่อง  เมื่อถึงเวลาที่ต้องคุยก็ต้องรีบฉวยโอกาสคุย

        “ขอโทษนะครับ  พวกคุณกำลังจะเข้านอนแล้วใช่ไหม?”ผู้นำชุมชนพูดพลางเอากุมมือสองข้างไว้

        “ท่านผู้นำชุมชน  คุณมีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะ  นี่ยังไม่ดึกมาก ยังไม่รีบเข้านอนหรอก” ลุงใหญ่พูดพร้อมกับทำท่าหาวไปด้วย

        ผู้นำชุมชนแสร้งทำเป็นไม่เห็นลุงใหญ่หาวแล้วนั่งลงตรงชายคาระเบียง“ลูกพี่ คุณว่าชุมชนของเราควรทำอะไรถึงจะดี? ”

        พ่อหานไม่คิดว่าผู้นำชุมชนจะถามตรงๆ แบบนี้ ในชั่วขณะนั้นเขาถึงกับนิ่งพูดไม่ออกเลยทีเดียว

        ทางด้านพ่อหานนั้นมีไหวพริบกว่าลุงใหญ่ เขาเข้าไปใกล้ผู้นำชุมชนแล้วถามว่า “ท่านผู้นำชุมชน  หมายความว่า  ชุมชนเราก็จะตั้งโรงงานของตัวเองเหรอครับ?”

        หลังจากที่หานชีเยวี่ยพูดเป็นนัยๆเกี่ยวกับเรื่องบางเรื่องแล้ว  พ่อหานผู้เป็นพ่อก็ครุ่นคิดไม่น้อยเขาเชื่อว่าลูกสาวของเขาไม่ได้ยิงธนูโดยไร้เป้าหมาย [1]  เธอจะต้องได้ยินอะไรมาแน่ๆ เมื่อครู่นี้  ถึงแม้สหายโจวจะไม่ได้พูดชัดเจนนัก แต่ก็พูดถึงเรื่องที่บริเวณรอบนอกหลายพื้นที่ที่กำลังสร้างและพัฒนาโรงงาน

        “น้องรอง  แกมีความคิดเห็นอะไรบ้าง?”

        ดูเหมือนผู้นำชุมชนจะรู้ว่าถามลุงใหญ่ก็เทียบไม่ได้กับการถามพ่อหาน เขาจึงถามพ่อหานโดยตรง

        พ่อหานเกาหัว  คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านผู้นำชุมชนผมว่าชุมชนเราก็ไม่มีข้อได้เปรียบอะไร ถ้าจะสร้างโรงงานจริงๆ  แม้แต่เงินสร้างโรงงานก็ยังไม่มีเลย ”

        คำพูดของพ่อหานทำให้บทสนทนาจบลง

        ผู้นำชุมชนเองก็รู้ดีว่าเงินในบัญชีของชุมชนตอนนี้มีรวมกันไม่ถึงหกสิบหยวนทำไมเราถึงไม่รู้จักเรียนรู้บทเรียนจากชุมชนข้างๆที่เพิ่งเริ่มสร้างก็ต้องหยุดสร้างล่ะ?

        เริ่มทำกันอย่างยิ่งใหญ่ ผลสุดท้ายล้มเลิกกลางคัน  ไม่สู้รู้จักยอมแพ้ตั้งแต่แรกดีกว่า ประหยัดแรง ประหยัดเงิน  ไม่ต้องมาคอยรับฟังคำบ่น

        หานชีเยวี่ยบังเอิญได้ยินคำพูดของพ่อก็อดชื่นชมไม่ได้พ่อของเธอยังคงคิดอย่างรอบคอบ ไม่ได้หลับหูหลับตาแนะนำให้สร้างโรงงานการสร้างโรงงานใแน่นอนว่าเป็นเรื่องดี  แต่การพัฒนาย่อมมีแนวทางของมันหากไม่มีรากฐาน ก็ไม่สามารถรองรับการก่อสร้างในภายหลังได้และจะกลายเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ"

           “ผู้นำชุมชนคะ  ฉันมีความคิดหนึ่ง”

        หานชีเยวี่ยรู้สึกว่าถ้าหวังพึ่งชาวบ้านเหล่านี้ที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างคงคิดหาทางพัฒนาสู่อนาคตไม่ได้

        ช่วงนี้  เป็นช่วงเวลาทองแห่งการพัฒนา ไม่ควรพลาดโอกาสพัฒนานี้ ตอนนี้แค่สร้างรากฐานให้แข็งแรง อีกไม่กี่ปี  ชุมชนถวนเจี๋ยก็จะเป็นชุมชนที่ร่ำรวยที่สุดในละแวกนี้

        “อะไรนะ? ” ผู้นำชุมชนไม่ได้ดูถูกเหตุเพราะหานชีเยวี่ยเป็นผู้หญิงและอายุยังน้อย

        เด็กสาวคนนี้ของตระกูลหาน เป็นคนเรียนหนังสือ  เรียนจบจบมัธยมปลาย เป็นเด็กที่มีการศึกษาสูง

        “ผู้นำชุมชน  เราไม่มีเงินสร้างโรงงานจริงๆ แต่อาจจะยืมไก่คนอื่นมาออกไข่ [2] ได้นะคะ ”

        “ยืมไก่คนอื่นมาออกไข่? ”  ผู้นำชุมชนไม่เข้าใจความหมายของหานชีเยวี่ย  จึงทำหน้างุงงงสงสัย

        หานชีเยวี่ยยิ้ม “ใช่ ยืมไก่คนอื่นมาออกไข่!”

        “สาวน้อย  ลูกคิดง่ายไปรึเปล่า ใครเขาเลี้ยงไก่แล้วไม่เก็บไข่ไว้เองเที่ยวมาให้คนอื่นเขายืมไข่บ้างล่ะ” พ่อหานมองลูกสาว  พลันคิดว่ายังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี ถึงได้พูดอะไรไร้สาระแบบนี้

        “พ่อ  ยืมไก่คนอื่นมาออกไข่ไม่ใช่เอาไก่บ้านอื่นมาออกไข่ที่บ้านเราค่ะ  แต่เป็นการยืมชื่อโรงงานของคนอื่นมาทำของเรา”

        ผู้นำชุมชนได้ฟังคำพูดของหานชีเยวี่ยก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆแล้วส่ายหัวเบาๆ เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี  คิดอะไรก็ง่ายเกินไปโรงงานในเมือง  พวกเขาจะไปรู้จักได้ยังไง?

        “ชีเยวี่ย  ความคิดของแกมันก็ดีแต่เราทำไม่ได้หรอก”

        หานชีเยวี่ยเข้าใจความหมายของผู้นำชุมชน ความกังวลของผู้นำชุมชนตัวเธอเองรู้อยู่แน่ชัด  แต่เรื่องแบบนี้  ต้องลงมือทำดูก่อน บางทีอาจจะสำเร็จก็ได้?

        “ผู้นำชุมชนคะ  ถ้าคุณเชื่อฉัน  ฉันจะลองเข้าไปในเมืองดู บางทีอาจจะพอมีทางก็เป็นได้”

        บางทีอาจจะมีทางก็ได้?

        ผู้นำชุมชนไม่ค่อยมีความหวังกับเรื่องนี้สักเท่าไร

        “ชีเยวี่ย  ในเมืองเราไม่มีแม้แต่คนรู้จัก ใครจะสนใจเราล่ะ”  บนใบหน้าของผู้นำชุมชนยังคงมีความขมขื่น

        “ท่านผู้นำชุมชนคะ  ยังไงก็แค่ลองดู  ไม่มีอะไรจะเสียหายค่ะ”หานชีเยวี่ยพูดอย่างหนักแน่น

        ผู้นำชุมชนเห็นท่าทางของหานชีเยวี่ยแบบนี้ก็เริ่มลังเล

        “งั้นลองดูกันเถอะ”

        “ผู้นำชุมชน  ถ้าทำสำเร็จเราก็จะสามารถหาเงินได้ แต่อย่าเอาไข่ทั้งหมดใส่ไว้ในตะกร้าใบเดียวค่ะ  ฉันคิดว่า  เราควรมีแผนอื่นด้วย”

        หานชีเยวี่ยไม่เคยคิดที่จะทำให้ครอบครัวของเธอร่ำรวยเพียงครอบครัวเดียว แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยยุคนี้ไม่ใช่ยุคที่เหมาะกับการรวยก่อนใคร  ถ้าจะพัฒนาควรพาทุกคนร่ำรวยไปด้วยกัน

        หานชีเยวี่ยที่ได้เกิดใหม่อีกครั้ง รู้ดีว่าฐานะทางสังคมมีความสำคัญต่อครอบครัวมากแค่ไหน

        ในชาตินี้  เธอไม่เพียงแต่อยากให้ครอบครัวของเธอกินดีอยู่ดี  แต่ยังหวังว่าครอบครัวของเธอจะมีฐานะทางสังคมด้วย

        เชิงอรรถ

        [1] ยิงธนูโดยไร้เป้าหมายเปรียบเปรยถึงการพูดหรือการกระทำโดยไม่มีจุดมุ่งหมาย

        [2] ยืมไก่คนอื่นมาออกไข่เป็นสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกับสำนวนไทยที่ว่า ยืมจมูกคนอื่นหายใจ หมายถึงการต้องอาศัยความช่วยเหลือจากผู้อื่นเพื่อให้ตนเองนั้นอยู่รอดต่อไปได้