ตอนที่ 16
ตลาดสั่นะเื
คริสตัลจากป่าคริสตัลเงินเปลี่ยนทุกอย่างไปหมด
ไม่ใช่แค่เื่คุณภาพ แม้คุณภาพจะดีขึ้นหลายเท่าจริงก็ตาม แต่เป็เพราะวงจรที่ผลิตจากคริสตัลเก่าแก่อายุนับพันปีนั้นมีบางอย่างที่คริสตัลทั่วไปไม่มี
มันมีพลัง
ไม่ใช่พลังในแบบที่ตำราเขียนไว้ ไม่ใช่แค่ลมแรงขึ้น ไฟร้อนขึ้น ดินแข็งขึ้น แต่เป็พลังในแบบที่ผู้ใช้ััได้ทันทีที่จับ ราวกับวงจรมีชีวิตของตัวเอง คอยตอบสนองผู้ใช้เหมือนสัตว์เลี้ยงที่รู้ใจเ้าของ
เซียนหยูอธิบายให้หลิงเซินฟังว่า "คริสตัลเก่าสะสมพลังงานจากดินฟ้าอากาศมานับพันปี เหมือนไวน์ที่บ่มไว้นาน ยิ่งเก่าก็ยิ่งลึก พลังงานในคริสตัลธรรมดาเดินเป็เส้นตรง ไหลจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง แต่พลังงานในคริสตัลเก่าเดินเป็เกลียว หมุนวนซ้อนกัน เวลานำมาทำวงจร ผลลัพธ์จึงไม่ใช่แค่ดีขึ้น แต่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง"
เขาพูดสิ่งเหล่านี้ไปพลางนั่งวาดวงจรในห้องหลังร้าน ใบหน้ายังซีดกว่าปกติจากเหตุการณ์ในป่าเมื่อสามวันก่อน ริมฝีปากแห้ง ใต้ตามีเงาดำคล้ำ แต่มือที่ถือปากกาหมึกยังคงมั่นคง เส้นแต่ละเส้นไหลออกจากปลายปากกาอย่างราบรื่น ไม่มีรอยลังเล นิสัยเดิมที่ไม่เปลี่ยนแม้ร่างกายจะอ่อนแอลง
หลิงเซินนั่งอยู่ข้างๆ วางจานข้าวไข่เจียวที่เธอทำเองไว้ข้างข้อศอกเขา ใกล้พอจะเอื้อมถึงแต่ไม่กีดขวางการทำงาน ทุกมื้อเธอจะวางอาหารไว้ตรงนี้ และทุกมื้อ จานก็กลับมาเกลี้ยง นางไม่ต้องบอกให้เขากิน เขาไม่ต้องเอ่ยขอบคุณ มันกลายเป็จังหวะระหว่างสองคนที่ไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ
แต่ตอนนี้หลิงเซินเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง เป็แก้วน้ำสมุนไพรที่ป้าขายยาข้างตลาดบอกว่าช่วยบำรุงพลัง วางไว้ข้างจานข้าว เซียนหยูมองแก้ว แล้วมองนาง ไม่พูดอะไร เพียงยกขึ้นดื่ม
คำสัญญาที่ให้ไว้ในคืนนั้น คืนที่มีทั้งเืและคริสตัล ยังคงอยู่ แม้ไม่มีใครเอ่ยถึง
✦ ✦ ✦
สัปดาห์ที่สามหลังเปิดร้าน ร้านวงจรพลังงานตระกูลหลิงกลายเป็ที่พูดถึงไปทั้งเมือง
ไม่ใช่แค่ข่าวลือในร้านน้ำชาอีกต่อไป แต่เป็ข้อเท็จจริงที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ ลูกค้าที่ซื้อวงจรชุดเล็กราคายี่สิบห้าเหรียญต่างกลับมาซื้อซ้ำ แถมพาเพื่อนมาด้วย นักเรียนจากสมาคมเริ่มสั่งจองล่วงหน้า วิศวกรรุ่นจูเนียร์ที่เคยมองข้ามตระกูลหลิง ตอนนี้กลับมายืนต่อแถวอยู่หน้าร้าน
และสิ่งที่ทำให้ตลาดสั่นะเืจริงๆ ไม่ใ่จรชุดเล็กที่ขายดี แต่เป็วงจรชุดพิเศษที่เซียนหยูผลิตจากคริสตัลป่าเงิน
ยี่สิบชิ้น
ยี่สิบชิ้นที่ตั้งราคาชิ้นละร้อยห้าสิบเหรียญ แพงกว่าวงจรทั่วไปสิบเท่า แต่กลับขายหมดภายในสองวัน
เพราะคนที่ซื้อไปทดลองใช้แล้วพบว่า วงจรธาตุลมจากร้านหลิงสร้างลมที่แรงพอจะหมุนกังหันขนาดใหญ่ วงจรธาตุไฟให้ความร้อนที่ควบคุมได้ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยกำไฟไว้ ส่วนวงจรธาตุดินก็สร้างกำแพงที่ทนทานกว่าก่ออิฐด้วยมือ
ข่าวแพร่ออกไปราวกับไฟลามทุ่ง
"ตระกูลหลิงมีวงจรพลังงานแบบใหม่"
"ดีกว่าในตำราอีก"
"หลายคนซื้อไปแล้ว ใช้แล้ว ยืนยันแล้วด้วย"
"ราคาแพงก็จริง แต่คุ้มค่า"
ข่าวข้ามจากร้านน้ำชาไปสู่ตลาดเช้า จากตลาดเช้าไปสู่สมาคมวิศวกร จากสมาคมไปสู่ห้องประชุมของตระกูลต่างๆ ข้ามจากปากแม่ค้าผักไปถึงหูนักธุรกิจ ข้ามจากเสียงกระซิบของสาวรับใช้ไปถึงโต๊ะทำงานของคนที่มีอำนาจ
ในเมืองที่ตลาดวงจรพลังงานถูกควบคุมโดยตระกูลใหญ่สามตระกูลมานานหลายสิบปี การที่ตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลหลิงหวนกลับมาด้วยสินค้าที่ดีกว่า ดีกว่าจริงๆ ไม่ใช่แค่คำโฆษณา ก็เท่ากับเกิดแผ่นดินไหว
แผ่นดินไหวที่ทำให้ผู้มีอำนาจรู้สึกว่าพื้นใต้เท้าไม่มั่นคงอีกต่อไป
✦ ✦ ✦
ร้านวงจรตระกูลหลิง บ่ายวันพุธ
หลิงเซินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าที่ขัดจนเงาวับ มือจัดวงจรชุดเล็กเรียงบนชั้นวาง หยิบขึ้นมาตรวจดูแสงคริสตัลในแต่ละชิ้นว่าสม่ำเสมอดีไหม แล้ววางกลับ จัดป้ายราคาให้เรียบร้อย
ท่าทางของนางเปลี่ยนไปจากสัปดาห์แรก
สัปดาห์แรกนั้น เธอยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางเกร็ง มือล้วงกระเป๋าซ่อนไว้เพราะไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน สายตาหลบเลี่ยงเมื่อลูกค้ามอง เสียงแ่เบาเวลาบอกราคา
แต่ตอนนี้ สัปดาห์ที่สามแล้ว เธอยืนตัวตรง ไหล่ผายกว้าง มือวางบนเคาน์เตอร์อย่างมั่นคง สบตาลูกค้าได้โดยไม่ลังเล น้ำเสียงชัดเจนเวลาอธิบายสินค้า
"วงจรธาตุลมระดับหนึ่ง ชุดเล็กห้าชิ้น" เธอพูดกับลูกค้ารายใหม่ ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนช่างฝีมือ ชุดทำงานเปื้อนฝุ่นไม้ "ราคายี่สิบห้าเหรียญ ใช้กับงานทั่วไปได้ ลมแรงกว่าในตำราประมาณเท่าครึ่ง"
"เท่าครึ่งเลยเหรอ?" ชายคนนั้นเลิกคิ้ว "จริงหรือ"
"ลองดูได้ค่ะ" หลิงเซินหยิบวงจรตัวอย่างจากชั้น วางลงบนเคาน์เตอร์ แล้วกดพลังงานลงไปเล็กน้อย
ลมพัดออกมาจากวงจร แรงพอจะทำให้กระดาษบนเคาน์เตอร์ปลิว แรงพอจะทำให้ผมของหลิงเซินปลิวไปด้านหลัง แรงพอจะทำให้ชายวัยกลางคนต้องยกมือขึ้นจับหมวกไว้
"ซื้อ" เขาพูดทันที ไม่ถามราคาซ้ำอีก
หลิงเซินยิ้ม รอยยิ้มที่ตอนนี้มาเองโดยไม่ต้องฝืน
"เดี๋ยวห่อให้นะคะ"
เธอจัดเรียงวงจรลงในกล่องไม้เล็กที่เซียนหยูทำให้ แต่ละชิ้นรองด้วยผ้านุ่ม ปิดฝา ผูกริบบิ้น เป็ริบบิ้นสีน้ำเงินเข้มเส้นเดียวกับที่เธอใช้รวบผม
เซียนหยูเคยบอกไว้ว่า 'การห่อสินค้าเป็ส่วนหนึ่งของสินค้า ถ้าห่อดี คนจะรู้สึกว่าของข้างในมีค่า'
ตอนแรกเธอคิดว่าเขาพูดเกินจริง แต่ตอนนี้เธอเห็นแล้วว่าลูกค้าทุกคนยิ้มออกเมื่อเห็นริบบิ้น
✦ ✦ ✦
ทว่าในขณะที่หน้าร้านมีลูกค้าเข้าออกไม่ขาด ห้องหลังร้านกลับมีปัญหาที่ใหญ่ขึ้นทุกวัน
หลิงเฉิงอู่เดินเข้ามาในห้องหลังร้านตอนบ่ายแก่ ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่หลิงเซินสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น นั่นคือนิ้วมือของพี่สาวที่กำขอบแฟ้มเอกสารนั้นขาวซีดกว่าปกติ และเส้นเอ็นบนหลังมือก็ตึงเป็เส้น
"วัตถุดิบ" เธอพูดสั้นๆ วางแฟ้มลงบนโต๊ะ เปิดไปยังหน้าที่มีจดหมายพับอยู่สามฉบับ
เซียนหยูวางปากกาลง มือที่เปื้อนหมึกหยิบจดหมายฉบับแรกขึ้นอ่าน สายตาเลื่อนไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ใบหน้าไม่เปลี่ยน แต่คิ้วข้างซ้ายขยับขึ้นหนึ่งมิลลิเมตร สัญญาณที่หลิงเซินเรียนรู้แล้วว่าหมายถึง 'ไม่ดี'
"ผู้จัดหารายใหม่ที่เราหามาได้" เขาพูด วางจดหมายลง "สองในสามรายยกเลิกสัญญา"
"มีคนกดดัน" หลิงเฉิงอู่ยืนยัน น้ำเสียงเรียบราบจนน่ากลัว เป็เสียงของคนที่โกรธจนผ่านจุดเดือดไปแล้ว "รายที่สามยังไม่ยกเลิก แต่ขึ้นราคาสี่สิบเปอร์เซ็นต์"
"ฝีมือหลิงสินหรือเปล่า?" หลิงเซินถาม
"ยังไม่แน่ใจ" หลิงเฉิงอู่ส่ายหน้า นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สามครั้ง ตึ๊ก ตึ๊ก ตึ๊ก จังหวะเดิมที่เธอทำเวลาครุ่นคิด "หลิงสินมีอำนาจพอจะกดดันผู้จัดหาในเมืองได้ แต่ผู้จัดหานอกเมืองอยู่นอกเหนืออิทธิพลของเขา การที่ผู้จัดหานอกเมืองก็พลอยถอนตัวไปด้วย แปลว่ามีคนอื่นอยู่เื้ั"
"ตระกูลหาน" เซียนหยูเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ
ห้องเงียบงัน
ทั้งสามคนรู้ดีว่าชื่อนั้นหมายถึงอะไร
หลิงเฉิงอู่มองเซียนหยู สายตาที่มักประเมินทุกคนอย่างเ็า ตอนนี้กลับมีบางอย่างที่หลิงเซินอ่านออกว่าคือ 'ความไว้วางใจ' ไม่มากนัก ไม่ได้มาง่ายๆ แต่ก็มี เพราะพี่สาวของเธอไม่เคยไว้ใจใครง่ายๆ และการที่เธอมานั่งรายงานปัญหาให้ทาสฟัง แทนที่จะแก้คนเดียวอย่างที่ทำมาตลอดหกปี ก็พูดได้มากกว่าคำพูดใดๆ
"คริสตัลจากป่าเงินเหลืออยู่เท่าไหร่" หลิงเฉิงอู่ถาม
"เก้าชิ้น" เซียนหยูตอบ "ผลิตวงจรชุดพิเศษได้เก้าชิ้น ชุดละร้อยห้าสิบเหรียญ รวมเป็พันสามร้อยห้าสิบเหรียญ"
"แล้วคริสตัลธรรมดาล่ะ เหลือเท่าไหร่"
"สำหรับทำชุดเล็ก" เขาคิดคำนวณในหัว ดวงตาเหม่อลอยไปชั่วพริบตาขณะนับ "ได้ยี่สิบสามชุด ชุดละยี่สิบห้าเหรียญ รวมห้าร้อยเจ็ดสิบห้าเหรียญ"
"รวมทั้งหมด" หลิงเฉิงอู่คำนวณตาม "หนึ่งพันเก้าร้อยยี่สิบห้าเหรียญ"
"ค่าเช่าร้าน" เธอนับต่อ "สามร้อยต่อเดือน ค่าอาหารสามคน สองร้อยต่อเดือน ค่าบำรุงรักษาบ้าน ร้อยห้าสิบ ค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกห้าสิบ รวมค่าใช้จ่ายต่อเดือนเป็เจ็ดร้อย"
"เหลือหนึ่งพันสองร้อยยี่สิบห้า" เซียนหยูสรุป "พอใช้สำหรับเดือนครึ่งถึงสองเดือน ถ้าไม่มีรายได้ใหม่เข้ามา"
หลิงเฉิงอู่นิ่งไป
เดือนครึ่งถึงสองเดือน
ตัวเลขที่ดีขึ้นกว่าเมื่อสี่เดือนก่อน ตอนนั้นเหลือแค่สามเดือนครึ่ง แต่ก็ยังไม่พออยู่ดี ไม่ใช่เพราะเงินไม่พอ แต่เพราะศัตรูไม่ยอมหยุด
"ข้ามีแผน" เซียนหยูเอ่ยขึ้น
หลิงเฉิงอู่มองเขา
"เปลี่ยนวิธีขายเสีย" เขาพูดต่อ ลุกขึ้น เดินไปที่กระดานดำเล็กที่แขวนอยู่บนผนังห้องหลังร้าน หยิบชอล์กขึ้นมาวาดแผนผัง "ตอนนี้เราขายวงจรสำเร็จรูป ลูกค้าซื้อไป ใช้ พอหมดก็กลับมาซื้อใหม่ รายได้เข้ามาเป็ครั้งๆ"
เขาวาดลูกศรชี้ไปทิศทางใหม่
"เปลี่ยนมาขาย 'บริการ' แทน" เขาพูด "ไม่ใช่ขายตัววงจร แต่ขาย 'การออกแบบวงจร' ให้ตรงตามความ้าของลูกค้าแต่ละราย"
หลิงเฉิงอู่ขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"
"ลูกค้าทุกคน้าวงจรที่ไม่เหมือนกัน" เขาอธิบาย "ช่างไม้้าลมร้อนที่อุณหภูมิเฉพาะสำหรับอบไม้ ร้านอาหาร้าไฟที่ปรับระดับได้สำหรับทำครัว ชาวนา้าน้ำที่ไหลเข้าท่อได้เองโดยไม่ต้องปั๊มมือ ถ้าเราออกแบบวงจรเฉพาะให้แต่ละคน ราคาก็จะสูงขึ้น กำไรสูงขึ้น และที่สำคัญ ไม่มีใครลอกเลียนแบบได้"
"เพราะทุกชิ้นไม่เหมือนกัน" หลิงเฉิงอู่เข้าใจในทันที ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกาย ไม่ถึงกับตื่นเต้น เพราะหลิงเฉิงอู่ไม่ใช่คนตื่นเต้นง่าย แต่มีแสงบางอย่างที่หลิงเซินจำได้ว่าเคยเห็นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ มันเป็แสงเดียวกับที่ปรากฏในดวงตาของพ่อ ตอนที่ท่านคิดแผนธุรกิจใหม่ในห้องทำงาน
สายเืเดียวกัน
"และลูกค้าที่ได้วงจรซึ่งออกแบบมาเฉพาะตัว" เซียนหยูพูดต่อ "ก็จะกลับมาสั่งอีก เพราะไม่มีที่ไหนทำให้ได้ รายได้จะสม่ำเสมอ ไม่ใช่เข้ามาเป็ครั้งคราว"
"แต่" หลิงเซินเอ่ยขึ้นจากมุมห้อง ทั้งสองคนหันมามอง "ถ้าต้องออกแบบเฉพาะทุกชิ้น เ้าก็ต้องทำเองทั้งหมด ทุกชิ้นเลย ร่างกายเ้าจะรับไหวเหรอ?"
คำถามนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลง
เซียนหยูมองหลิงเซิน ดวงตาสีดำลึกที่มักเรียบเฉย ตอนนี้กลับมีบางอย่าง ไม่ใช่ความรำคาญที่ถูกตั้งคำถาม แต่เป็ความรู้สึกที่หลิงเซินยังอ่านไม่ออก ราวกับคนที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าจะมีใครเป็ห่วง
"ข้าจะสอนเ้าเอง" เขาตอบ "ให้เ้าทำได้บางส่วน จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของข้า"
"แต่ข้ายังไม่เก่งพอนะ"
"ยัง" เขาทวนคำที่เคยพูดไปครั้งหนึ่งแล้ว ยิ้มมุมปากข้างเดียว "จำได้ไหม 'ยัง' คือประตู ไม่ใช่กำแพง"
หลิงเซินรู้สึกใบหูร้อนวูบ นิสัยที่ทรยศเ้าของทุกครั้ง
✦ ✦ ✦
สองสัปดาห์ต่อมา
การ 'ออกแบบตามสั่ง' ได้ผลเกินความคาดหมาย
ลูกค้ารายแรกคือช่างตีเหล็กชื่อลุงเฉิน ชายร่างใหญ่มือหนา ที่เดินเข้าร้านมาด้วยท่าทางลังเล เขาไม่เคยเข้าร้านวงจรพลังงานแบบนี้มาก่อน เพราะร้านส่วนใหญ่ขายให้แต่ตระกูลใหญ่ ไม่ใช่ช่างธรรมดาๆ
"ข้าอยากได้ไฟที่ร้อนพอจะหลอมเหล็ก แต่ต้องไม่ลามไหม้โรงตีเหล็ก" เขาพูด พลางขยำหมวกผ้าในมือ "ร้านอื่นบอกว่าทำไม่ได้ในราคาที่ข้ามี"
หลิงเซินมองไปทางเซียนหยูที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขาเดินมานั่งลงตรงข้ามลุงเฉิน ซักถามอย่างละเอียด อุณหภูมิเท่าไหร่ พื้นที่กว้างแค่ไหน ใช้วันละกี่ชั่วโมง ระยะห่างจากผนังไม้เท่าไหร่ คำถามที่ช่างตีเหล็กไม่เคยถูกถามมาก่อนเลย
จากนั้นเซียนหยูก็วาดแบบวงจรลงบนกระดาษ ใช้เวลาสิบนาที
"นี่" เขายื่นแบบให้ลุงเฉิน "วงจรธาตุไฟ ออกแบบเฉพาะสำหรับโรงตีเหล็กขนาดสามคูณสี่เมตร อุณหภูมิสูงสุดพันองศา แต่มีหมวดคุ้มกันที่จำกัดความร้อนไว้ในรัศมีครึ่งเมตรจากจุดศูนย์กลาง ผนังไม้จะไม่ร้อนเลย"
ลุงเฉินมองแบบ ไม่เข้าใจเส้นส่วนใหญ่หรอก แต่เข้าใจคำว่า 'ผนังไม้จะไม่ร้อน'
"ราคาเท่าไหร่?" เขาถาม
"ร้อยยี่สิบเหรียญ" หลิงเซินตอบ ราคาที่เธอกับหลิงเฉิงอู่คำนวณกันไว้ สูงกว่าวงจรธรรมดา แต่ก็ยังถูกกว่าการจ้างวิศวกรมาออกแบบเฉพาะ
ลุงเฉินนิ่งไป ขยำหมวกแน่นขึ้น ครุ่นคิด
"ตกลง" เขาพูด
สัปดาห์ถัดมา ลุงเฉินก็กลับมา พร้อมกับเพื่อนช่างอีกสามคน ทุกคน้าวงจรออกแบบเฉพาะ
ข่าวแพร่กระจายต่อไป
ร้านอาหาร้าวงจรไฟปรับระดับ ร้านซักผ้า้าวงจรน้ำร้อน โรงสี้าวงจรลมหมุนกังหัน ร้านยา้าวงจรไฟอ่อนสำหรับต้มยา
ทุกคนมา ทุกคนได้ในสิ่งที่้า และทุกคนกลับมาซื้อซ้ำ
กำไรต่อเดือนเพิ่มขึ้นสามเท่าภายในสัปดาห์เดียว
หลิงเฉิงอู่นั่งคำนวณตัวเลขอยู่ในห้องหลังร้าน ปากกาหยุดค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ซึ่งสำหรับหลิงเฉิงอู่แล้ว นั่นเท่ากับกรีดร้องด้วยความดีใจ
"ถ้ารักษาอัตรานี้ไว้ได้" เธอพูด น้ำเสียงที่พยายามจะเรียบ แต่มีบางอย่างที่ไม่เรียบซ่อนอยู่ "อีกสามเดือน ตระกูลหลิงก็จะพ้นหนี้"
เซียนหยูพยักหน้า ไม่ได้ดีใจหรือเสียใจ เพียงรับรู้ข้อมูล
แต่หลิงเซินสังเกตเห็นว่ามือที่ถือปากกาของเขาผ่อนคลายลง เส้นเอ็นบนหลังมือไม่ตึงเหมือนเมื่อครู่ และริมฝีปากที่มักเป็เส้นตรงนั้นก็อ่อนลงนิดหนึ่ง
นั่นคือรอยยิ้มของเซียนหยู
รอยยิ้มที่ต้องใช้เวลาเรียนรู้กว่าจะมองออก
✦ ✦ ✦
เย็นวันนั้น ที่หน้าร้าน
หลิงเซินล็อกประตูร้าน ม้วนผ้าม่านลง ตรวจดูล็อกหน้าต่างให้เรียบร้อย
แสงเย็นสีส้มอ่อนทาบลงบนถนนหน้าร้าน ผู้คนเริ่มบางตา ร้านค้าข้างเคียงทยอยปิด เสียงล้อรถม้ากลิ้งบนถนนหินดังมาแต่ไกล
เธอกำลังจะหันหลังเดินกลับ เมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับฝั่งตรงข้ามถนน
คนสองคน
ยืนอยู่ในเงาของหลังคาร้านค้าที่ปิดไปแล้ว เสื้อผ้าสีเข้มกลมกลืนไปกับเงามืด ใบหน้ามองไม่ชัด แต่สายตาที่จ้องมาที่ร้านนั้นรู้สึกได้ เหมือนลมเย็นที่พัดมาจากทิศที่ไม่ควรจะมีลม
หลิงเซินรู้สึกขนลุกที่ท้ายทอย
สายตาเ่าั้ไม่ได้มองด้วยความสนใจแบบลูกค้า ไม่ได้มองด้วยความริษยาแบบคู่แข่ง
หากแต่มองด้วยความอดทนของนักล่าที่กำลังรอเหยื่อ
"เดินไป" เสียงเซียนหยูดังขึ้นข้างหลัง เบาแต่ชัดเจน ใกล้กว่าปกติ "อย่าหันไปมอง เดินตามปกติ"
หลิงเซินกลืนน้ำลาย ทำตามคำเขา หันหลังให้ถนน เดินเข้าไปในซอยข้างร้าน ฝีเท้าสม่ำเสมอ ไม่เร่ง ไม่ช้า แม้หัวใจจะเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง
เซียนหยูเดินอยู่ข้างๆ ไม่ใช่ข้างหลังสามก้าว ไม่ใช่ข้างหลังหนึ่งก้าว แต่เคียงข้างกัน ไหล่เกือบจะชิดกัน เป็ระยะที่ใกล้ที่สุดเท่าที่เขาเคยเดินข้างเธอมา
"คนของหลิงสินใช่ไหม" เธอกระซิบ
"ไม่ใช่" เขาตอบ น้ำเสียงเรียบ "คนของหลิงสินไม่เฝ้ามองแบบนั้นหรอก พวกเขาจะเดินเข้ามาข่มขู่ตรงๆ เพราะไม่ฉลาดพอจะซ่อนตัว"
"แล้ว—"
"คนที่ซ่อนอยู่ในเงา" เขาพูด "คนที่อดทนรอ คนที่ไม่ทำอะไร เอาแต่มองเฉยๆ นั่นแหละคือคนของคนที่ฉลาดกว่า"
ตระกูลหาน
หลิงเซินรู้สึกเหมือนน้ำแข็งไหลลงไปตามกระดูกสันหลัง
"อย่ากลัวไปเลย" เซียนหยูพูด น้ำเสียงเบาลง อ่อนลง ไม่ใช่เสียงสั่ง ไม่ใช่เสียงสอน แต่เป็เสียงที่ใช้กับคนที่อยู่ใกล้ตัว "สายตาไม่เคยทำร้ายใครได้หรอก"
"แต่มือทำได้" เธอตอบ
"ใช่" เขายอมรับ "แต่ตอนนี้มือยังไม่ขยับ ตราบใดที่มือยังไม่ขยับ เราก็ยังมีเวลา"
"เวลาทำอะไร"
"เวลาเตรียมตัว" เขาพูด แล้วหยุดเดิน
หลิงเซินหยุดตาม หันมามอง
เขายืนอยู่ในแสงเย็นของซอยแคบ เงาของกำแพงทั้งสองฝั่งทอดลงบนตัวเขา ทำให้ดวงตาสีดำลึกนั้นเข้มขึ้น ราวกับหลุมลึกที่มองไม่เห็นก้น
"ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเ้า" เขาพูด น้ำเสียงเรียบ ไม่มีท่วงทำนองของการให้สัญญาแบบโอ้อวด ไม่มีน้ำเสียงของวีรบุรุษ เป็เพียงข้อเท็จจริงที่เขากล่าวออกมา เหมือนบอกว่าดวงดาวอยู่บนฟ้า
"หรือตระกูลของเ้าด้วย" เขาพูดต่อ
แล้วก็เดินต่อไป
หลิงเซินยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง มองหลังของเขาที่ค่อยๆ จมหายไปในเงาของซอย ชุดดำเก่าที่กลมกลืนไปกับความมืด ผมดำยาวที่แกว่งไปตามจังหวะก้าวเดิน
ชายหนุ่มที่ร่างกายอ่อนแอลงทุกวัน ที่พลังงานค่อยๆ รั่วออกไปทีละน้อย ที่เืซึ่งไหลบนพื้นป่าเมื่อสัปดาห์ก่อนยังชดเชยกลับมาไม่หมด
กำลังบอกว่าจะปกป้องเธอ
และเธอก็เชื่อ
ไม่ใช่เพราะเขาแข็งแกร่ง
แต่เพราะเขาไม่เคยพูดในสิ่งที่ไม่จริง
— จบตอนที่ 16 —
ติดตามตอนอื่นๆ ก่อนใครได้ที่
www.danniyay.com
18K
