บทที่ 15 ยากจะป้องกัน
เมื่อเธอตัดสินใจแบบนั้นแล้ว เล่อตงจึงไม่พยายามโน้มน้าวอีก “เอาละ แต่ฉันยังให้เธอตอนนี้ไม่ได้ เพราะ้าวัตถุดิบและเวลาอีกนิดหน่อย”
เล่อเวยพยักหน้า “ไม่ต้องรีบหรอก ว่าแต่นายจะไปหาวัตถุดิบมาจากไหน”
“พรุ่งนี้กลางวันว่าจะขึ้นเขาไปลองหาดู ถ้าไม่ได้ยังไง จะลองไปซื้อที่ร้านยาจีน”
“มีเงินเหรอ”
“ไม่มี เธอล่ะ”
“ไม่มีเหมือนกัน”
สองพี่น้องจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“เอาละ” เล่อเวยอยู่มาสองชาติ แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เธอหัวเราะเพราะไม่มีเงิน ดูเหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ! “เื่ด่วนที่สุดก็คือต้องหาเงินให้ได้ก่อน พรุ่งนี้ฉันจะขึ้นเขาไปกับนาย ฤดูนี้มีหน่อไม้เยอะ ปกติครอบครัวลุงหลี่จะรับซื้อไว้ พวกเราไปเก็บแล้วเอามาแลกเป็เงินได้”
เมื่อเก็บหน่อไม้ได้มากพอ ลุงหลี่จะเป็คนนำไปขายในเมือง
สกุลเล่อไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยกองทุนบรรเทาความยากจนจากรัฐเพียงอย่างเดียวได้ ไหนจะค่าใช้จ่ายในการเรียนของเล่อตงอีก เล่อเวยกับจี่เฟิ่งจึงต้องออกไปช่วยงานในหมู่บ้านเพื่อหารายได้เล็กๆ น้อยๆ และใน่ฤดูใบไม้ร่วง เวลาที่ชาวบ้านยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยว พวกเธอก็จะออกไปช่วยที่ทุ่งนา แม้จะไม่ได้เงินจากงานนี้ แต่ก็ได้ข้าวมาประทังชีวิต
“ลูกสองคนหัวเราะอะไรกัน ดูมีความสุขเชียว” จี่เฟิ่งผลักประตู ก่อนจะก้าวเข้ามา
“พรุ่งนี้พวกเราจะไปเก็บหน่อไม้บนูเากันค่ะ ว่าแต่ยายเฒ่าเป็ยังไงบ้าง” ต่อหน้าจี่เฟิ่ง เล่อเวยก็ไม่อยากเรียกยายเฒ่าคนนั้นว่าย่า
จี่เฟิ่งส่ายหน้า “ยังไม่ได้สติเลย แปลกจริงๆ ไม่รู้ว่าจะฟื้นก่อนมื้อเย็นหรือเปล่า”
“ถ้ายังไม่ฟื้น ก็ปล่อยให้นอนอยู่แบบนั้นแหละ พรุ่งนี้ก็คงจะตื่นเอง”
พอไม่มียายเฒ่าคอยสร้างปัญหา และเล่อตงก็ทำตัวดีขึ้น บรรยากาศในครอบครัวเลยอบอุ่นขึ้นทันตา
แม่ลูกสามคนกินมื้อเย็น พูดคุยกันอย่างมีความสุข จี่เฟิ่งยิ้มอย่างปลาบปลื้มเมื่อเห็นเล่อตงแบ่งเนื้อกระต่ายให้พี่สาว
ตงตงดีขึ้นมากจริงๆ!
เื่ร้ายๆ กำลังจะผ่านไปแล้วสินะ!
คืนนั้น เล่อเวยกับเล่อตงเริ่มผลัดกันเฝ้ายาม
ทั้งสองคนฉลาดพอที่จะไม่ออกไปเดินสำรวจลานบ้านด้วยตัวเอง เพราะคงอธิบายกับจี่เฟิ่งได้ยาก
เล่อตงดึงด้ายเส้นบางราวกับใยแมงมุมออกมาจากช่องว่างมิติของเขา แล้วใช้มันพันรอบลานบ้านสกุลเล่อพร้อมกับติดเครื่องรางไว้บนเส้นด้าย ก่อนจะยื่นกระดิ่งให้กับเล่อเวย “กระดิ่งจะส่งสัญญาณถ้ามีใครเข้ามา แต่เสียงไม่ดังมากเลยต้องมีคนคอยเฝ้าอยู่”
ถ้าหลับไป ก็อาจจะไม่ได้ยิน
เล่อเวยไม่ได้ถามว่าอุปกรณ์พวกนี้คืออะไรหรือมาจากไหน เธอแค่รับกระดิ่งมา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “ถ้ามีคนโยนของมาจากด้านนอกอย่างพวกคบเพลิง น้ำมันเบนซิน หรืออะไรทำนอนนั้น เ้านี่จะดังไหม”
เล่อตงพูดไม่ออก “จำเป็ด้วยเหรอ”
“ตัดไฟแต่ต้นลมยังไงเล่า!”
“กระดิ่งจะดังก็ต่อเมื่อมีอะไรัักับใยแมงมุมเท่านั้น แต่ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันจะไปลองดูใหม่”
ผ่านไปสักพัก เล่อตงก็กลับมาพร้อมกับนกที่สลักจากไม้ตัวหนึ่ง “ถ้านกส่งเสียงแปลว่ามีบางอย่างผ่านเข้ามา แต่เ้านี่ไวต่อเสียงมาก แค่ใบไม้ร่วงหรือมูลนกตก ก็จะร้องทันที”
“ดี ตราบใดที่มันร้อง ฉันก็จะออกไปดู” เล่อเวยถามต่อ “ไม่ดังมากใช่ไหม”
“ไม่ดังเท่าไหร่ แม่ไม่น่าจะตื่น”
แปลว่ายังต้องมีคนเฝ้า
เดิมทีเล่อเวยคิดว่าน่าจะไม่มีปัญหา ยังไงเสีย เฝิงเจียงก็เพิ่งจะโดนรุมกระทืบไปเมื่อตอนบ่าย ป่านนี้เขาน่าจะยังนอนพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ถึงอยากแก้แค้นแต่ก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้
นึกไม่ถึงเลยว่าก่อนเที่ยงคืน นกในมือของเธอจะร้องขึ้นมา
เล่อเวยสวมเสื้อผ้า กำลังจะออกไปดู แต่กลับได้ยินเสียงดังโครมใหญ่
หลังคาห้องครัวถล่มลงมา!
ตามด้วยเปลวไฟที่ลุกโชน!
เล่อเวยไม่สนใจสิ่งใดอีก รีบปลุกจี่เฟิ่งบนเตียงทันที “แม่! แม่ตื่นเร็ว บ้านเราไฟไหม้!”
บทที่ 16 ทำอะไรไม่ได้หากปราศจากความช่วยเหลือ
จี่เฟิ่งตกอยู่ในอาการงุนงง แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘ไฟ’ เธอก็ตื่นเต็มตาทันที “อะไรนะ ไฟไหม้ที่ไหน!”
เล่อเวยไม่มีเวลาอธิบาย
ประตูห้องนอนติดกับห้องครัวโดยตรง ไฟในห้องครัวกำลังปะทุ เปลวเพลิงลุกโชติ่ เป็ไปไม่ได้ที่จะออกทางประตู โชคยังดีที่บ้านหลังนี้เป็กระท่อมชั้นเดียว
เล่อเวยรีบเปิดหน้าต่าง “แม่ ทางนี้!”
กลิ่นน้ำมันดีเซลลอยคละคลุ้งในอากาศ
ทันทีที่เล่อเวยออกมาที่ลานบ้าน เธอก็เห็นเล่อตงะโออกมาจากทางหน้าต่าง พี่น้องสองคนมองหน้ากันก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้
ยายเฒ่ายังติดอยู่ในนั้น!
ห้องของเล่อเวยกับจี่เฟิ่งอยู่ทางทิศตะวันตก ส่วนเล่อตงอยู่ทางทิศตะวันออก กลางบ้านมีห้องครัวกับห้องกินข้าวและห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งสำหรับนางเล่อ
ห้องเล็กห้องนั้นหันออกไปทางสวนหลังบ้าน มีหน้าต่างเล็กๆ เพียงบานเดียว ซึ่งคนไม่สามารถลอดผ่านไปได้ หรือแม้จะออกไปได้ แต่นางเล่อก็ยังเป็ลมอยู่!
เล่อเวยลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะวิ่งไปยังบ่อเก็บน้ำในสวน แช่เสื้อผ้าของเธอในนั้นแล้วฉีกชายเสื้อออกก่อนจะจุ่มลงไปในน้ำ
“เล่อตง ไปตามลุงเฉียว!”
“แม่ ไปเรียกน้าสะใภ้กุ้ย!”
“เล่อเวย อย่า...”
“ไม่เป็ไร”
เล่อเวยสวมเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแล้ววิ่งลุยกองไฟเข้าไป
เธอเกลียดยายเฒ่า และไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหน เธอก็หวังให้ยายเฒ่าหายไปจากโลกนี้ให้เร็วที่สุด!
แต่อย่างไรก็ตาม การอยากให้ยายเฒ่าตายไวๆ เป็คนละเื่กับการปล่อยให้ยายเฒ่าตายไปต่อหน้าต่อตา
หากหญิงชราสำลักข้าวหรือสะดุดล้มหัวฟาดพื้นตาย เล่อเวยคงปรบมือยินดี และะโว่าสมควรแล้ว!
แต่ตอนนี้ยายเฒ่ายังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจทำให้เล่อเวยไม่สามารถปล่อยให้ยายเฒ่าถูกเผาทั้งเป็ได้!
เธอไม่ได้ทำเพื่อยายเฒ่า แต่เป็มโนธรรมในใจของตนเอง!
เล่อเวยพันชายเสื้อที่เปียกโชกไว้รอบใบหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงการสูดควันไฟโดยตรง จากนั้นก็ลดตัวลง แล้วคลำทางตามความทรงจำเข้าไปในห้องของนางเล่อ
เพลิงโหมกระหน่ำอยู่ภายในห้องของยายเฒ่า แต่หญิงชรากลับยังคงไม่รู้สึกตัว เล่อเวยไม่สนใจ รีบดึงขายายเฒ่าลงจากเตียงแล้วดับไฟบนร่างนั้น ก่อนจะคลุมเสื้อที่เปียกโชกลงบนหัวของนางเล่อ แล้วกัดฟันแบกร่างนั้นขึ้นหลังของตัวเอง
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่!
จากห้องนี้ถึงหน้าประตูบ้านระยะทางเพียงแค่เจ็ดถึงแปดก้าวเท่านั้น เธอต้องทำได้!
เสียงไฟปะทุดังอยู่ข้างหู ร่างนางเล่อบนหลังของเธอหนักราวกับูเาลูกใหญ่ และเธอก็ทานน้ำหนักแทบจะไม่ไหว ถึงยังเธอก็เป็แค่เด็กผู้หญิงอายุสิบหกที่ขาดสารอาหารมานานหลายปี
เฮ้อ...เอาวะ เดี๋ยวก็แกร่งขึ้นแล้ว!
พลังบวกในใจช่วยให้เล่อเวยก้าวออกไปทีละก้าวด้วยขาที่สั่นเทา
เอาน่า เกือบถึงประตูแล้ว!
โครม!
คานหลังคาขนาดใหญ่ถล่มลงมาด้านหลังของเล่อเวย จนเปลวไฟร้อนลวกเกือบไหม้ขาของเธอ
เล่อเวยคิดว่าตัวเองแกร่งพอ แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางกองไฟแบบนี้ ไม่ว่าใครย่อมกลายเป็เพียงมนุษย์อ่อนแอไร้กำลัง
พอรู้สึกถึงเปลวเพลิงร้อนแรงที่ลามเลียข้อเท้า เล่อเวยก็ไม่อาจควบคุมเข่าที่อ่อนแรงและสั่นเทาได้อีก เธอล้มลงกระแทกพื้นเสียงดัง!
ร่างของนางเล่อกดทับลงมาทั้งร่าง จนเล่อเวยลุกไม่ขึ้น!
อีกแค่สองก้าวเท่านั้น!
โธ่โว้ย!
เล่อเวยไม่ฝืนตัวเองเพื่อยืนขึ้นอีก แต่พยายามคลานออกไปพร้อมกับร่างของยายเฒ่าเล่อบนหลัง
เธอต้องทำได้!
ตอนนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงปะทุแตก
เป็เสียงของไม้ที่ไหม้และหัก
คานหลังคาอีกอันกำลังจะหล่นลงมา!
ตอนที่รู้สึกได้ว่าของขนาดมหึมากำลังจะตกลงมา เล่อเวยก็หลับตาลงทันที
แต่ความเ็ปที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
“อึก!”
เล่อเวยได้ยินเสียงครางด้วยความเ็ป จึงรีบลืมตา แล้วเงยหน้าขึ้นมอง
หลิ่วไถเฉิง!
เขาปกป้องเล่อเวยด้วยการเอาตัวเข้าไปขวางคานเอาไว้!
1K
