ตอนที่ 8
ทางด้านกังหนิงหลง ที่เข้าป่ามาในรอบนี้้าที่จะล่าหมูป่าให้ได้ก่อนที่จะออกจากป่า เพราะ้านำหมูป่าไปแลกกับหญิงสาวอีกหมู่บ้านหนึ่งซึ่งทางฝ่ายนั้น้าเงิน 5 หยวนและหมูป่าอีกหนึ่งตัว ตอนนี้เขามีเงิน 5 หยวนแล้ว แต่ที่ขาดคือ หมูป่าเท่านั้น เขา้าหญิงสาวคนนั้นมาเป็ภรรยา เพื่อที่จะดูแลน้องชายและน้องสาวของเขา ตอนที่เขาเข้าป่า เพราะทุกครั้งที่เข้าป่ามา ทั้งสองคนที่ยังเด็กต้องอยู่กันเพียงสองคน และไม่มีผู้ใหญ่อยู่ที่บ้านเลย แม้เขาจะเป็ห่วง แต่ก็ต้องยอมตัดใจ เพราะถ้าไม่ทำอย่างนี้ คงต้องอดตายกันอย่างแน่นอน
ส่วนหญิงสาวที่เขาจะไปรับมานั้น ที่เขาได้สอบถามจากคนในหมู่บ้าน พบว่าเป็คนที่น่าสงสาร เพราะมีพ่อ พ่อก็ไม่รักออกจะเกลียดเสียด้วยซ้ำ เนื่องจากโทษที่ลูกสาว ทำให้คนเป็แม่ตายจากการช่วยเหลือตอนที่จมน้ำ ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของลูกสาวเลยสักนิด และเมื่อพ่อไม่รักแล้วยังมีแม่เลี้ยง ที่คอยกดขี่ข่มเหง และโดนใช้งานแต่แทบจะไม่ได้กินข้าว แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเื่จริงเป็อย่างไรกันแน่ เพราะฟังมาอีกที แต่ถ้าเป็จริงก็เป็หญิงสาวที่น่าสงสารจริงๆ
เขาได้แต่คิดว่าขอให้สามารถเข้ากับน้องชายและน้องสาวเขาได้ จะได้ช่วยเขาดูแลตอนที่เขาไม่อยู่บ้านเท่านั้น และจากที่ได้ฟังว่าเป็หญิงสาวที่มีจิตใจดี เขาจึงได้ตัดสินใจที่จะรับเธอเข้าบ้าน แต่ถ้ามาอยู่แล้วไม่ดีอย่างที่คิด เขาก็คงจะต้องส่งเธอกลับไปที่บ้านเดิมเหมือนกัน แต่คงต้องรอดูหลังจากนั้นก่อน
ตอนนี้เขาเข้าป่ามาได้สองวันแล้ว แต่ยังไม่เห็นหมูป่าเลยสักตัว ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้เจอหรือเปล่า เขาอยากจะให้เจอเร็วๆ จะได้กลับบ้านเสียที แต่ถ้าวันนี้ไม่เจอคงต้องกลับบ้านไปก่อน แล้วค่อยเข้ามาใหม่อีกครั้ง
หลังจากนั่งคิดอะไรเพลินๆ กลับได้ยินเสียงของสัตว์ที่วิ่งมาทางนี้ เขาจึงตื่นตัวทันที เพราะตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเป็ตัวอะไรเหมือนกัน เพียงแต่คิดในใจว่าขอให้เป็หมู่ป่า เขาหาที่หลบเพื่อที่จะได้สังเกตได้
"เป็หมูป่าจริงๆ ด้วย" หนิงหลง พึมพำออกมาเสียงเบา เพราะกลัวว่าหมูป่าที่หลงฝูงมาตัวนี้จะรู้ว่าเขาอยู่ตรงๆ ไหน แต่ก็ดีใจที่เป็หมูป่า
ตอนนี้เขาเตรียมที่เหมาะๆ สำหรับการล่าหมูป่าตัวนี้เพราะไม่อยากจะให้พลาดแล้วมันจะหนีไปได้ เมื่อได้ที่แล้ว เขาจึงยิงออกไปทันที ด้วยความชำนาญ เขาจึงยิงที่จุดตายของวัน เมื่อโดนมันจึงล้มลง เขาจึงรีบเข้าไปซ้ำทันที เพื่อที่ไม่ให้มันสามารถลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปได้ ในที่สุดก็สำเร็จ หมูป่าตัวนี้ไม่สามารถจะไปต่อได้อีก
"ในที่สุดก็ล่าได้เสียที จะได้ออกจากป่า"
เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้วจึงได้รีบทำแพเพื่อที่จะลากหมูป่าออกไปให้เร็วที่สุด เพราะสัตว์ป่า มักจะได้กลิ่นของเืเร็วมาก เขาไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นานๆ เพราะกลัวว่าสัตว์ตัวอื่นจะมา ด้วยความรวดเร็วจึงใช้เวลาไม่นานจึงได้รีบเดินออกจากป่าไปทันที โดยได้ไก่ป่าไปห้าตัวพร้อมทั้งผักป่าและเห็ดป่า ที่เขาเจอ และเก็บไปทำอาหารกิน
ใช้เวลานานพอสมควรจึงได้ออกจากป่า และรีบลากหมูป่าไปที่บ้านทันที โดยไม่ได้สนใจใครเพราะตอนนี้เขาหนักและเหนื่อยมากเหลือเกิน และอีกอย่างคือเขาเป็ห่วงน้องชายและน้องสาว ไม่รู้ว่าบ้านใหญ่จะมาระรานอะไรอีกหรือเปล่า เขารู้ว่าบ้านนั้นชอบมาเอาเปรียบน้องทั้งสองของเขาเป็ประจำ ตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน แต่ทั้งสองคนไม่ยอมบอกเขา คงกลัวว่าเขาจะไม่สบายใจ เขาเองก็ไม่อยากให้น้องรู้เช่นเดียวกัน เพราะอยากให้ทั้งสองคนเข้มแข็ง สิ่งที่เขาทำได้คือพยายามสอนวิธีหาอาหารง่ายๆ เอาไว้ จะได้ไม่อดตาย เพราะเขาเองก้คิดเสมอว่าเขาไม่สามารถดูแลได้ตลอดเวลาเหมือนกัน
"หนิงเฉิง หนิงจิน พี่ใหญ่กลับมาแล้ว" เมื่อมาถึงบ้านจึงได้เรียกน้องชายและน้องสาวทันที
ทั้งสองคนที่ได้ยินว่าพี่ชายของตัวเองกลับมาแล้ว ความดีใจจึงได้เผยรอยยิ้มแห่งความยินดีทันที และรีบไปเปิดประตูให้พี่ชายทันที
"พี่ใหญ่กลับมาแล้ว" หนิงเฉิง ที่ได้เห้นหน้าพี่ชาย ก็ทักทายด้วยความดีใจ และรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันที ที่เห็นพี่ชายกลับมาแล้ว
"พี่ใหญ่ หนิงจิน คิดถึงพี่ใหญ่ที่สุดเลยค่ะ"
"อืม พี่ใหญ่ก็คิดถึง ทั้งสองคนเหมือนกัน แล้วเป็อย่างไรบ้าง อยู่บ้านมีอะไรหรือเปล่า"
ทั้งสองคนเมื่อพี่ชายถามออกมาจึงมีสีหน้าเจื่อนๆ ออกมา แต่รีบเปลี่ยนเป็ยิ้มกลบเกลื่อน เพราะไม่อยากจะให้พี่ชายที่เหนื่อยๆ กลับมาไม่สบายใจ
"ไม่มีอะไรครับ พวกเราอยู่กันได้สบายมาก" แม้จะไม่สบายใจแค่ไหน ก็พยายามที่เก็บเอาไว้ไม่ให้พี่ชายรู้
"ใช่ค่ะ เดี๋ยวหนิงจิน ไปเอาน้ำมาให้พี่ใหญ่ดีกว่าค่ะ จะได้เคลายเหนื่อย" ไม่อยากจะอยู่ให้พี่ชายที่มองมาอย่างจับผิด
แต่สีหน้าที่พยายามฝืนยิ้ม ไม่สามารถหลุดพ้นไปจากสายตาของพี่ชายได้ แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป และคิดว่าย่าและป้าสะใภ้คงจะมาที่บ้านอีกแล้ว เขาไม่เข้าใจย่าของเขาเลย ว่าทำไมไม่คิดว่าพวกเขาทั้งสามคนเป็หลานเลยหรือยังไงกัน แทนที่จะมาช่วยดูแล เพราะว่าไม่มีผู้ใหญ่อยู่บ้าน แต่กลับมาเบียดเบียน ซ้ำเติม ความอยากลำบากให้พวกเขาเสียอย่างนั้น
"หนิงเฉิง ดูแลน้องดีหรือเปล่า"
"แน่นอนครับ ผมทำตามที่พี่ใหญ่บอกทุกอย่าง ผมต้องดูแลน้องให้ดีอยู่แล้ว เพราะน้องเป็ผู้หญิง เราเป็ผู้ชายต้องดูแล"
"เก่งมาก สมแล้วที่พี่ไว้ใจให้หนิงเฉิงดูแลน้อง"
"ครับ"
"น้ำค่ะพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงนะคะ พี่รองดูแลหนิงจินดีที่สุดเลยค่ะ"
"ขอบใจมาก แล้วก็ดีแล้ว เรามีกันแค่นี้ต้องรักกัน และต้องดูแลกัน ให้ดีที่สุด เข้าใจหรือเปล่า"
"เข้าใจครับ / เข้าใจค่ะ"
ทั้งสองคนพี่น้องมองพี่ใหญ่ด้วยสายตาชื่นชม เพราะหลังจากที่พ่อและแม่ตาย พวกเขามีเพียงพี่ชายคนนี้ ที่เป็ทั้งพ่อและแม่ให้ คอยดูแลและเลี้ยงดูพวกเขา ไม่เคยแม้สักครั้ง ที่จะเห็นพี่ชายท้อแท้ มีแต่พยายามสู้และอดทน เพื่อที่จะให้พวกเขามีอาหารกิน ไม่ให้ลำบาก แม้ตัวเองจะลำบากแค่ไหนก็ยอม พวกเขาทั้งสองคนจึงทั้งรักและเทิดทูนพี่ชายคนนี้มาก เพราะไม่มีใครดีไปกว่าพี่ชายของพวกเขาแล้ว
"พี่ใหญ่ แล้วหมูป่าตัวนี้ พี่จะเอาไปขายหรือเปล่าครับ"
หนิงเฉิง มองหมูป่าตัวไม่ใหญ่มาก แต่ถ้าขายคงพอได้เงิน มาซื้ออาหารได้หลายวันเลย และยังมีไก่ป่าอีก รอบนี้พี่ใหญ่ได้ของมาเยอะมากเหมือนกัน
"รอบนี้พี่ใหญ่ไม่ได้นำไปขายหรอก คงจะขายได้แค่ไก่ป่าเท่านั้น"
"ทำไมหรือคะ หรือว่าพี่ใหญ่จะเอาไว้ทำอาหาร"
หนิงจิน ไม่เห็นด้วยถ้าจะเอามาทำอาหาร เพราะถ้าทำอย่างนั้น เมื่อพี่ใหญ่เข้าป่า คงไม่เหลือถึงพวกเธอแน่ เพราะย่าและป้าสะใภ้คงมาฉกฉวยเอากลับไปเหมือนเดิม สู้เอาไปขายให้ได้เงินแล้วให้พี่ใหญ่ซื้ออาหารน้อยๆ มาเก็บเอาไว้น่าจะดีกว่า
"พี่ใหญ่ จะเอาหมูป่าไปแลกกับพี่สะใภ้ เพื่อมาดูแลหนิงเฉิงและหนิงจิน เวลาที่พี่ใหญ่ไม่อยู่บ้าน"
"เอาหมูป่าไปแลกพี่สะใภ้หรือครับ"
"พี่สะใภ้จะยอมมาอยู่ที่บ้านเราหรือคะ"
"ใช่แล้วล่ะ พี่ได้ตกลงเอาไว้แล้ว เขาขอเงิน 5 หยวน แล้วก็หมูป่า 1 ตัว พี่ใหญ่คิดว่าทำอย่างนี้ดีแล้ว ไม่อย่างนั้น ไม่มีผู้ใหญ่อยู่บ้านเลย พี่ใหญ่เป็ห่วง และไม่ต้องมาปิดบังพี่ใหญ่เลย พี่ใหญ่รู้ว่าพวกเราไม่้าให้พี่ใหญ่ไม่สบายใจ แต่ถ้าไม่พูดอะไรเลยอย่างนี้ ทำเหมือนไม่ไว้ใจพี่ชาย"
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ผมกลัวว่าพี่ใหญ่จะเป็ห่วงเรามากขึ้น และเมื่อเข้าป่าไป แล้วจะเกิดอันตรายได้"
"ความเป็ห่วงพี่ใหญ่มีเสมอ เพราะทั้งสองคนเป็น้อง และไม่มีคนคอยดูแล แต่การที่ให้คนอื่นมาเบียดเบียนเรานั้นพี่ใหญ่ไม่ชอบ แม้จะเป็ย่าก็ตามที ต่อไป ไม่ต้องเปิดประตูให้อีก ถ้าเราไม่เปิดประตูเขาก็จะเข้ามาไม่ได้ เอาไว้มีเวลา พี่ใหญ่จะทำรั้วล้อม จะได้เข้ามาได้ยากขึ้น และที่จะรับพี่สะใภ้มา พี่ใหญ่จะได้ให้ช่วยดูแลน้องทั้งสองคนด้วย"
"ครับ อย่างนั้นก็ดี ผมอยากมีพี่สะใภ้แล้วครับ"
"พี่ใหญ่ แล้วพี่สะใภ้จะใจดีหรือเปล่าคะ"
"พี่ว่าใครได้เห็นหนิงเฉิง และหนิงจิน ต้องรักอย่างแน่นอน และพี่สะใภ้ก็ต้องรักน้องทั้งสองคนอยู่แล้ว"
แม้ไม่รู้ว่านิสัยจริงๆ ของว่าที่พี่สะใภ้ของน้องๆ จะเป็คนอย่างไร แต่ก็พูดเพื่อที่จะให้น้องทั้งสองคนได้สบายใจ รอไม่นานเดี๋ยวคงได้รู้แล้วว่าเป็คนอย่างไรกันแน่ เขาเองก็อยากจะรู้เช่นเดียวกัน
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
856
