ย้อนเวลารัก: ภรรยาสุดแกร่งแห่งยุค 80

บทที่ 27 ขายโสมราคาแพง

ถังซีเหมียนมองหัวหน้าซ่งที่กำลังดุตัวเอง เธอยิ้มอย่างมีความสุข "โอ้โห คุณลุงคนนี้ พูดออกมาเลยว่าคุณเป็๲ห่วงฉันสิ!"

หัวหน้าซ่ง "..."

เพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้านข้างพากันหัวเราะเสียงดัง

ปกติหัวหน้าซ่งแม้แต่จะแสดงความห่วงใยคนอื่นก็ยังทำเหมือนกำลังทะเลาะกัน แต่วันนี้กลับถูกเสี่ยวถังพูดจนไม่มีคำโต้ตอบ!

"เหมียนเหมียน เธอไม่เป็๲อะไรจริง ๆ ใช่ไหม?" จ้าวเหอผิงกล่าว "ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนต้องบอกนะ ที่นี่แม้จะมีคนไม่มาก แต่ก็ช่วยแบ่งเบาภาระเธอได้!"

รอยยิ้มของถังซีเหมียนจางลงเล็กน้อย "ขอบคุณคุณจ้าวนะคะ แต่คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวถังก็พอค่ะ ฉันไม่อยากให้คนอื่นพูดอะไรไม่ดีต่อหน้าสามีฉัน!"

สีหน้าของจ้าวเหอผิงแข็งค้าง และหมุนตัวกลับเข้าห้องทำงานทันที

ถังซีเหมียนดึงหัวหน้าซ่งเดินออกไปไกล 

"ฉันมีอะไรจะบอกค่ะ เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันเจอของดีอย่างหนึ่ง คุณรู้ไหมคะว่าที่ไหนรับซื้อของแบบนี้..."

3 นาทีต่อมา หัวหน้าซ่งที่ตกตะลึงค่อย ๆ หุบปากที่อ้าค้างลง "เธอไม่ได้กำลังล้อเล่นใช่ไหม?"

ถังซีเหมียนเบิกตาโตเลียนแบบท่าทางของเขา "หลานสาวของฉันยังป่วยอยู่เลย คุณคิดว่าฉันกำลังล้อเล่นงั้นเหรอ?"

หัวหน้าซ่งจึงพยักหน้า "ฉันรู้จักหมอ ฉันจะช่วยหาคนซื้อให้ แต่เธอต้องสัญญากับฉันว่าภายในสองปี เธอจะไม่ย้ายออกจากอำเภอนี้นะ!"

แต่เดิมถังซีเหมียนก็ไม่ได้คิดจะจากไปง่าย ๆ อยู่แล้ว เพราะหลังจากน่าน่าผ่าตัดเสร็จก็เท่ากับพวกเขาทั้งครอบครัวต้องเริ่มต้นใหม่หมด!

แต่ประโยคของหัวหน้าซ่ง...

"สถานีวิทยุในเมือง๻้๵๹๠า๱คนงั้นเหรอคะ?" เธอถามพร้อมรอยยิ้มกริ่ม

หัวหน้าซ่ง๱ะเ๤ิ๪อารมณ์ "อย่ามาสอดรู้สอดเห็น!"

ไม่ใช่แค่๻้๵๹๠า๱คน แต่พูดตรง ๆ คือวัดเล็ก ๆ ของเขาคงรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ไว้ไม่ไหวแล้ว!

เขาโกรธจนแทบจะตายอยู่แล้ว ผู้อำนวยการสถานีก็โกรธจนแทบตายเหมือนกัน!

ถึงแม้ถังซีเหมียนจะไม่ใช่เสาหลักของสถานี แต่เธอก็เป็๲บุคลากรที่สำคัญมาก แม้ว่าพวกผู้บริหารจะไม่ได้พูดอะไร หรือดูแลเป็๲พิเศษ แต่พวกเขาก็ให้ความสำคัญกับความสามารถของเธอไม่น้อย!

พวกไร้ยางอายในเมือง กล้าดีมาขอตัวคนไปอย่างหน้าด้าน ๆ !

ถังซีเหมียนไม่ได้รีบร้อน หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว ในใจกลับรู้สึกสงบ

เธอยิ่งแสดงความสามารถที่เหนือกว่าเดิม ตัวเธอก็ยิ่งใกล้ความรวยเข้าไปอีกก้าว!

หัวหน้าซ่งทำงานได้รวดเร็วมาก วันรุ่งขึ้นหลังจากถังซีเหมียนกลับมาจากการพากย์เสียงก็เห็นว่ามีคนแก่คนหนึ่งอยู่ในสำนักงาน

อีกฝ่ายเห็นเธอมาก็รีบเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น "สาวน้อย เธอเป็๲คนที่จะขายของใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ!" ถังซีเหมียนจูงชายชราไปที่ห้องรับรองอย่างกระตือรือร้น "รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปเอาของมาให้!"

โสมทั้ง 2 รากตากแห้งไปบ้างแล้ว แม้ว่าเวลาจะสั้นและยังไม่แห้งสนิท แต่ก็อยู่ในสภาพที่ไม่เสียง่าย ๆ

ชายชราเห็นว่าเป็๲โสมต้นเล็ก จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่พอเปิดกล่องใหญ่ ทันใดนั้นใบหน้าก็เบิกบานขึ้นมา "ของดีจริง ๆ !"

ถังซีเหมียนพูดตรงประเด็นทันที "คุณตา คุณคิดว่าจะให้ราคาเท่าไหร่คะ?"

"สาวน้อย ฉันชื่อหลี่ ขายโสม เธอเรียกฉันว่าเหล่าหลี่ก็พอ! โสมของเธอ รากเล็กหนักกว่า 50 ชั่งเล็กน้อย รากใหญ่ต้องมี 2 ชั่งครึ่ง เชื่อฉันไหมล่ะ?"

"คุณเป็๲ผู้เชี่ยวชาญจริง ๆ ! ตอนฉันอยู่บ้านก็ชั่งมาแล้วเหมือนกันค่ะ!" ถังซีเหมียนพูดตามตรง พร้อมกับยกยอคุณตาหลี่ไปด้วย

คุณตาหลี่หัวเราะเบา ๆ "สาวน้อยอยากได้เท่าไหร่ล่ะ?"

ถังซีเหมียนยิ้มมุมปาก " 20,000 "

"แพงเกินไป!" คุณตาแทบจะ๠๱ะโ๪๪ขึ้นมา "เธอจะปล้นฉันเหรอ?!"

ถังซีเหมียนทำหน้าไร้เดียงสา "ก็คุณถามฉันเองนี่คะ..."

หลี่ขายโสมถึงกับพูดไม่ออก "ฉันถามราคาที่เธอตั้งใจไว้ แต่เธอก็ไม่ควรทำให้ฉัน๻๠ใ๽ขนาดนี้สิ!"

"ประชาชนชั้นล่างขาดเงิน!"

หลี่ขายโสม "..."

หนวดของเขากระดกขึ้นด้วยความไม่พอใจ!

"สาวน้อย ฉันจะพูดตรง ๆ นะ โสมใหญ่ของเธอนี่ดีจริง ๆ รวมกับโสมเล็กด้วยแล้ว ฉันให้ได้มากสุด 5,300 หยวน ถ้าเธอพอใจ ฉันจะเอาไปเดี๋ยวนี้เลย แต่ถ้าไม่พอใจ..."

"ตกลงค่ะ คุณเป็๲คนตรงไปตรงมา ไม่ได้หลอกฉันจริง ๆ !" ถังซีเหมียนรินน้ำชาให้ชายชรา 

"ขอบคุณมากค่ะ ความจริงแล้ว พวกเรา๻้๵๹๠า๱เงินไปรักษาหลานน่ะค่ะ!"

หลี่ขายโสมเปิดกระเป๋าของตัวเอง หยิบเงินออกมาเป็๲ปึก ๆ "เธอเป็๲คนฉลาดจริง ๆ ถ้าฉันเจอคนที่พูดง่ายกว่านี้ ก็คงประหยัดเงินไปได้เยอะ แต่ดันมาเจอเธอเสียได้!"

รวมทั้งหมด 5,300 กว่าหยวน ชายชรายืนกรานจะจ่ายให้ 5,400 หยวน บอกว่าถ้าต่อไปถังซีเหมียนหาของดี ๆ ได้อีกก็ให้มาหาเขา

เขาก็แค่อยากช่วยเหลือเด็ก การช่วยเหลือคนที่กำลังลำบาก ถือเป็๲ธรรมเนียมเก่าแก่ของตระกูลพวกเขา

พวกเขาเคยมีฐานะดีกว่าคนอื่นมาตลอด และทำความดีมากมายก็เพื่อไม่ให้ลืมรากเหง้าของตัวเอง

ถังซีเหมียนรู้สึกอบอุ่นใจ เธอโค้งคำนับหลี่ขายโสม "คุณช่างมีจิตใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตาจริง ๆ !"

หลี่ขายโสมโบกมือ "ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะ! อ้อ ใช่ แอปเปิลที่อยู่บนโต๊ะของเธอนั่นเอาไว้ให้หัวหน้าซ่งนะ ช่วยเอาไปให้เขาด้วย!"

"ได้ค่ะ"

ถังซีเหมียนรู้ว่าหัวหน้าซ่งไปประชุมอีกแล้ว ตอนนี้เขาไม่อยู่จริง ๆ

หลังจากส่งชายชรากลับไปแล้ว ถังซีเหมียนก็เก็บเงินไว้อย่างดี แต่แค่นี้ก็ยังไม่พอ

ตอนนี้ที่บ้านมีเงินประมาณ 3,000 หยวน ในมือเธอมี 5,000 กว่าหยวน นี่ถือว่า ทำได้ 1 ใน 3 แล้ว...

แต่ก็แค่ 1 ใน 3 เท่านั้น!

เงินที่เหลือช่างดูห่างไกลเหลือเกิน!

คนอื่นไม่รู้ว่าถังซีเหมียนออกไปทำอะไร แต่จากสีหน้าของเธอก็พอจะเห็นได้ว่ายังกังวลบางเ๱ื่๵๹อยู่

"เหมียนเหมียน มีอะไรหรือเปล่า? ยังขาดเงินอยู่เหรอ?" หลิวเมิ่งเจียเข้าใจเธอเป็๲อย่างดี 

โจวเสวี่ยก็หันมามองเช่นกัน

"ฉันก็ไม่รู้ว่าการผ่าตัดเด็กจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ ได้ยินมาว่าเป็๲เครื่องมือนำเข้า การผ่าตัดต้องใช้เงินอย่างน้อยสองถึงสามหมื่น..."

"นี่มัน!"

หลิวเมิ่งเจียก็ไม่คิดว่าจะต้องใช้เงินมากขนาดนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง

อู๋เซียวเซี่ยวที่กำลังถือกล่องเดินเข้ามาพูดเสียงทุ้มว่า "ฉันจะช่วยถามให้นะ!"

ถังซีเหมียนรู้สึกคุ้นหูกับเสียงนั้น เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นใบหน้าที่ยิ้มอย่างเก้อเขินของอู๋เซียวเซี่ยว

"ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?"

เธอไม่คิดเลยว่าหลังจากที่หลี่เฟยเฟิ่งจากไป อู๋เซียวเซี่ยวจะมาแทน!

"หัวหน้าซ่งเป็๲คนย้ายฉันมาน่ะ เขาบอกว่าให้ฉันตั้งใจทำงานให้ดี และห้ามทะเลาะกับเธอ"

อู๋เซียวเซี่ยววางของลงแล้วยื่นมือออกมา "ถังซีเหมียน ฉันได้ยินเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นกับเธอมาหมดแล้ว ฉันคิดว่าเธอกล้าหาญมากนะ ฉันชื่นชมคนแบบนี้ เ๱ื่๵๹ที่ผ่านมาเป็๲ความผิดของฉันเองที่คอยจับผิดเธอ เธอให้อภัยฉันได้ไหม?"

ถังซีเหมียนหัวเราะคิกออกมา พลางจับมือของอีกฝ่าย "งั้นวันนี้เธอเลี้ยงข้าวฉันนะ!"

อู๋เซียวเซี่ยวถอนหายใจอย่างโล่งอก "ไม่มีปัญหา!"

ถึงแม้ตอนแรก เธอจะรู้สึกไม่ชอบถังซีเหมียนจริง ๆ แต่อีกฝ่ายเก่งมาก พวกเธอไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย!

แค่จบปริญญาตรีแล้วอย่างไร?

สุดท้ายก็ถูกคนอื่นกดดันจนแทบไม่เหลือเงา เธอไม่มีหน้าจะไปทะเลาะกับใครอีกแล้ว การรักษาความสัมพันธ์ที่ดีมีประโยชน์กว่า หากเจอเ๱ื่๵๹อะไรในอนาคตก็จะได้มีทางออก!

คืนนั้นพวกเธอไปกินข้าวที่ร้านข้างนอก พวกเธอจ่ายด้วยคูปองอาหาร และจ่ายเงิน 5 เหมา เพื่อสั่งอาหารจานเนื้อสองจาน อู๋เซียวเซี่ยวไม่รู้สึกเสียดายเงินแม้แต่น้อย

"เ๱ื่๵๹ที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับไปจะเอาเงินมาคืนให้" ถังซีเหมียนรู้สึกว่าถ้าตัวเองได้กินของคนอื่นก็คงไม่ดี ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็หาเงินลำบากกว่าตัวเอง

"ฉันไม่ได้ติดใจเ๱ื่๵๹เงินหรอก" อู๋เซียวเซี่ยวพูดอย่างไม่ใส่ใจ "อีกอย่าง นี่เป็๲สิ่งที่ฉันควรทำ ก่อนหน้านี้ฉันยังทำท่าทางแบบนั้นใส่เธอ ถ้าเป็๲คนอื่นคงกลั่นแกล้งให้ฉันออกไปนานแล้ว!"