อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ถึงแม้ว่าเจ้าภูแสนจะเพิ่งได้พบกับอลินตาไม่นานและไม่สามารถอ่านใจอลินตาได้เหมือนคนอื่น แต่ทว่า... เจ้าภูแสนกลับอ่านอลินตาออกราวกับว่าคุ้นเคยกันมานานแสนนานเจ้าชายหนุ่มพึมพำคนเดียว

“เดาใจยาก ไม่ง้อใครฉลาดแบบไม่ต้องอวด รู้ทันคน ที่สำคัญ หาตัวยากจริงๆ ฉันแทบจะพลิกแผ่นดินหาเธออยู่แล้วนะอลินตา...”และดูเหมือนว่า แพงอรเวอร์ชั่นล่าสุดจะถูกใจเจ้าภูแสนไม่ใช่น้อย

แพงอรคนที่ผูกคอตายนั้นแม้จะหน้าตาเหมือนกันแต่กลับดูแตกต่างราวฟ้ากับเหว แพงอรคนนั้นทำให้เขาห่วงใยไปไหนมาไหนพะวงตลอด และเขาก็ไม่อาจจะสนิทใจด้วยอย่างแท้จริงเพราะแพงอรไม่ใช่หญิงโสดเธอมีสามีแล้ว ซึ่งก็คือเจ้าภูแสน!! และเขาก็หาใช่คนที่ไม่รู้ศีลรู้ธรรมแม้จะถูกตาไปบ้างแต่ต้องระงับจิตใจ

ในขณะที่อลินตา กลับรู้สึกคุ้นเคยยิ่งกว่าใครบนโลกแต่ก็มีความลับแฝงเร้นให้ต้องค้นหา เป็นเหมือนหนังสือเล่มโต ยิ่งอ่านยิ่งน่าสนใจ น่าติดตามมีแต่ความเพลินใจและสนุกสนานโผล่มาให้ต้องค้นหาคำตอบเรื่อยๆ เจ้าภูแสนก้มลงมองร่างของตัวเองยื่นแขนทั้งสองข้างออกมาด้านหน้าพลิกดูไปมาพลางก้มลงมองร่างกายของตนราวกับยังไม่คุ้นชิน! จากนั้นก็ยืนเอามือไพล่หลัง เหม่อมองไปไกลนอกตัวบ้าน ด้วยแววตานิ่งงัน...

ในขณะที่ภพปัจจุบันล่วงเข้าสู่ช่วงดึกดื่นค่ำคืนภพอดีตที่คุ้มเชียงภูแสนก็ล่วงเข้าสู่เช้าตรู่ของวันใหม่ หลวงปู่ครูบาเฒ่าเจ้าอาวาสวัดอรุโณทัยยืนมองดูเจ้าส่างน้อย หรือที่เรียกเป็นภาษาไทยก็คือ สามเณร ที่พลัดพรากจากพ่อแม่เนื่องจากโดนเสือกัดตายบนดอยทั้งคู่ชาวบ้านจึงฝากให้มาอยู่กับท่าน หลวงปู่ครูบาเฒ่ามองเจ้าส่างด้วยความเมตตาปราณีเจ้าส่างน้อยผู้นี้นามว่า ขาบ

เจ้าส่างน้อยหรือสามเณรขาบผู้นี้ขยันเอาการเอางาน เป็นที่รักใคร่ของผู้คนทั่วไปโดยเฉพาะสัปเหร่ออุ่นพรหมที่ชมแล้วชมอีก และให้ความเมตตาต่อเจ้าส่างน้อยเป็นพิเศษนั่นก็เพราะเจ้าส่างน้อยมักจะไปช่วยเหลืองานสัปเหร่ออุ่นพรหมโดยไม่บ่นว่าและรังเกียจงานของสัปเหร่ออุ่นพรหมเลยแม้สักนิดหลวงปู่ครูบาเฒ่ายืนเฝ้ามองเจ้าส่างน้อยเงียบๆ อยู่นานจนกระทั่งหลวงปู่ครูบาเฒ่าก้าวเข้ามากลางศาลา เจ้าส่างน้อยก็หยุดชะงักหลวงปู่ครูบาเฒ่ายิ้มให้กับเจ้าส่างก่อนจะนั่งลงตรงชานนั่งพักสำหรับหลวงปู่โดยเฉพาะ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยน

“ความรู้สึกรวดเร็วจริงนะเณรขาบ..”หลวงปู่ครูบาเฒ่าเอ่ยเรียกสามเณรขาบเป็นทางการ เณรขาบไม่ได้กล่าวอะไรนอกจากนั่งนิ่งๆด้วยความเคารพ หลวงปู่ครูบาเฒ่าเงียบไปสักพัก ก็เอ่ยถามกับเจ้าส่างน้อยที่นั่งเรียบร้อยอยู่ตรงหน้า

“เมื่อวานไปขโมยปลาชาวบ้านทำไม!!”เจ้าส่างน้อยแววตาไหวระริกแต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นการยอมรับผิดกรายๆ หลวงปู่ครูบาเฒ่าถามซ้ำแต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนดังเดิม

“ทำแบบนั้นทำไม?เจ้าก็รู้ว่ามันผิด...” เจ้าส่างน้อยกลืนน้ำลายก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ

“แต่ปลาพวกนั้นมันกำลังจะถูกฆ่าขอรับ..”หลวงปู่ครูบาเฒ่ายิ้มละไม ก่อนจะถามขึ้นมาอีก

“ถูกฆ่าก็จริงแต่มันไม่ใช่ปลาของเจ้านี่นะ?” เจ้าส่างน้อยนั่งนิ่งไปนานก่อนจะโพล่งออกมาในที่สุด

“ข้าทำใจไม่ได้ที่จะเห็นมันตายทั้งที่พอจะช่วยมันได้.. พวกชาวบ้านหาปลาเพื่อเอาไปฆ่า ข้าได้ยินเสียงพวกมันร้องไห้..”เจ้าส่างน้อยเอ่ยอย่างไม่ปิดบัง

“ข้าสงสารมัน..”หลวงปู่ครูบาเฒ่ายังคงยิ้มละไม ก่อนจะเอ่ยถามกลับ

“แล้วไม่คิดหรอกเหรอว่านั่นคือกรรมของเจ้าปลาพวกนั้นชาติก่อนๆ เจ้าปลาพวกนั้นก็อาจจะเคยฆ่าพวกชาวบ้านเอาไว้ก็ได้นี่นะ..” เจ้าส่างน้อยนั่งนิ่งไปกับคำพูดของหลวงปู่ครูบาเฒ่าผู้ทรงคุณเขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าท่านมีญาณทัศนะที่กว้างไกล หลวงปู่ครูบาเฒ่าเอ่ยต่อ

“หลวงปู่เข้าใจว่าเจ้ามีความคิดเช่นไรแต่หลวงปู่จะบอกสอนเจ้านะ คนเราทุกคนมีกรรมเป็นของของตน เราหยุดกรรมใครไม่ได้หลวงปู่รู้ว่าเจ้ามีเมตตาต่อปลาพวกนั้นแต่เจ้าจะไปห้ามกรรมของเหล่าสัตว์ที่เคยกระทำไว้ทั้งหมดบนโลกนี้คงไม่ได้ดอกเณรขาบเอ๋ย..” เจ้าส่างน้อยแม้จะนั่งนิ่งแต่แววตาใคร่รู้

“ถ้าเป็นแบบนั้นผมต้องทำเช่นไรขอรับหลวงปู่..”หลวงปู่ครูบาเฒ่ายิ้มให้สามเณรขาบก่อนตอบหนักแน่นชัดเจน

“ถ้าเจ้าคิดจะเอาปลาไปปล่อยอย่างน้อยก็ต้องบอกกล่าวเจ้าของปลาหรือไม่ก็ต้องไปขอซื้อเขามาอย่างสุจริต ไม่ใช่เอามาด้วยการลักขโมยทุกสิ่งมีทางออกอยู่เสมอ การจะช่วยใครสักคนต้องอยู่บนพื้นฐานที่ถูกต้องอย่าทำสิ่งผิดเพื่อแลกกับความสบายใจของเรา มิเช่นนั้นสิ่งเหล่านั้นก็จะยังเจือปนไปด้วยกิเลสอยู่ดี”เจ้าส่างน้อยนั่งฟังนิ่ง ยอมรับคำสั่งสอน หลวงปู่ครูบาเฒ่าพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน

“และเมื่อถึงที่สุดแล้วเราช่วยเขาไม่ได้ เพราะต้านทานกรรมของเขาไม่ได้ สิ่งสุดท้ายที่จะต้องทำ นั่นคืออุเบกขา ปล่อยวางกับสิ่งที่เกิดขึ้น...” เจ้าส่างแววตาไหวระริกลงใจเห็นด้วยกับคำของหลวงปู่ครูบาเฒ่าไม่คัดค้านเพราะนั่นคือความจริง แว้บหนึ่งหลวงปู่ครูบาเฒ่าเห็นว่าดวงตาของสามเณรขาบเปล่งประกายใสวาวเป็นคริสตัลสีน้ำเงินอย่างชัดเจนหลวงปู่ครูบาเฒ่ายิ้มๆ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับสิ่งที่เห็นแต่กลับพูดในสิ่งที่กำลังคุยกันค้างอยู่

“เมื่อวานพวกชาวบ้านมาบอกหลวงปู่ว่าเจ้าไปขโมยปลาของพวกเขา พวกเขาไม่มีปลาไปทำอาหารเลี้ยงคนในครอบครัวกินก็ต้องหาอะไรกินประทังหิวกัน เขาฝากให้หลวงปู่เตือนเจ้าว่าอย่าทำแบบนี้อีกเจ้าจะว่าอย่างไร?” ประโยคหลังของหลวงปู่ครูบาเฒ่าคล้ายถามความเห็นคราวนี้เจ้าส่างน้อยยอมจำนนกับสิ่งที่หลวงปู่ครูบาเฒ่าตักเตือน เขาผิดเองแม้จะเมตตาต่อปลาพวกนั้นแต่กระนั้นก็ยังเป็นการเบียดเบียนชาวบ้านให้เดือดร้อนอยู่ดีสามเณรขาบเข้าใจในศีลที่ต้องรักษาให้เคร่งครัดมากขึ้นแล้ว

“ศีล..ไม่ว่าจะของพระ สามเณร หรือแม้แต่ของฆราวาส ก็สำคัญไม่แพ้กัน..” หลวงปู่ครูบาเฒ่านิ่งไปสักพัก ก่อนจะถามขึ้นน้ำเสียงราบเรียบ

“เจ้ารู้ไหมว่าชื่อเจ้า ขาบ แปลว่าอะไร..?” เจ้าส่างน้อยเงยหน้ามองหลวงปู่ครูบาเฒ่าก่อนตอบอย่างมั่นใจ

“ทราบขอรับ..”หลวงปู่ครูบาเฒ่ายิ้มๆ ที่จริงไม่ใช่ไม่รู้ แต่ที่ถามเพราะอยากย้ำเตือนว่าเจ้าส่างน้อยมาอยู่ที่นี่เพื่ออะไรจะได้ไม่หลงเลือนไปว่ายังมีหน้าที่ที่รออยู่รับรู้ในชาติกำเนิดและปฏิบัติตนให้อยู่ในศีลในธรรมอย่างเคร่งครัด

“แปลว่าอะไรรึ?”เจ้าส่างน้อยตอบทันควัน

“สีน้ำเงินขอรับ!!”

ยามราตรีกาล คฤหาสน์โหราตระกูลแห่งปัจจุบันภพอลินตาหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา แต่กระนั้นก่อนนอนอลินตาก็เสกอาคมหลักมนต์ที่ได้เรียนรู้มาจากโหรหลวงหนานเมืองอินทร์เมื่อครั้งไปปราบผีในป่ายวมซึ่งอลินตาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วแม้แต่หนานเมืองอินทร์ยังเอ่ยปากชม

อลินตาเป่าเสกคาถาหลักมนต์ทั้งหน้าประตูห้องและตรงระเบียงห้อง อันเป็นทวารเข้าออกที่พวกปีศาจ ผีร้ายจะสามารถผ่านเข้ามาได้เมื่อเสกหลักมนต์เสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็แปะยันตร์สีน้ำเงินอันเป็นยันตร์ประจำตัวของเธอกำกับไว้อีกชั้นหนึ่งด้วย เรียกได้ว่าเซฟตี้ล็อกกันสุดๆ ว่าไม่ได้หรอกนะ ก็คฤหาสน์หลังนี้ธรรมดาเสียเมื่อไหร่กัน

แม้กระทั่งตอนก่อนนอนอลินตาก็สวดมนต์ไหว้พระอันเป็นกิจวัตรประจำวันที่เธอปฏิบัติมาเฉกเช่นทุกวันซึ่งเนตรนภา หมิง และเป๋าก็ได้ร่วมสวดมนต์ไปกับเธอด้วยอลินตารู้สึกพึงพอใจไม่น้อยที่ญาติผู้น้อง และลูกน้องของเธอร่วมด้วยช่วยกันสวดมนต์ทำวัตรเย็นอย่างแข็งขันนั่นก็เท่ากับว่าอำนาจแห่งพุทธคุณ จากที่มีแค่หนึ่ง ก็คูณไปถึงสาม ยิ่งจะช่วยทำให้ทุกชีวิตในห้องนี้ปลอดภัยจากอันตรายที่อยู่ด้านนอกห้องมากขึ้น...