[ไม้]
[บ้านของไม้]
วันนี้่เช้าผมไม่ไปทำงานเพราะผมรู้สึกปวดหัวและตัวรุมๆ คล้ายกำลังจะไม่สบาย แต่ผมก็เลยรีบทานยาดักไข้เอาไว้ก่อน จนตอนนี้อาการเริ่มดีขึ้นมาหน่อยแล้วและพอตก่บ่าย ผมก็ตั้งใจว่าจะเข้าไปรายงานเื่วุ่นวายที่เกิดขึ้นที่สถานีตำรวจเมื่อคืนกับท่านผู้กำกับให้เรียบร้อย
และพออผมตัดสินใจได้ผมก็รีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วและรีบคว้าเอาเสื้อแจ๊คเก็ตที่แขวนอยู่ใกล้มือที่สุดมาสวมใส่ทับเสื้อยืดแล้วผมก็คว้ากุญแจรถที่วางอยู่ข้างหัวเตียง ก่อนที่ผมจะรีบเร่งเดินออกจากบ้านและขับออกจากบ้านไปทันที
ผมขับรถออกจากบ้านมาด้วยความเร็วสูงพอสมควรเพราะผมรีบมาก และผมเกรงว่าผมจะโดนผู้กำกับตำหนิเื่งานผมก็เลยต้องเร่งขับเพื่อแข่งกับเวลา แต่พอผมขับรถมาได้เพียงครึ่งทางรถของผมก็เกิดเครื่องกระตุก ผมจึงค่อย ๆ ลดความเร็วลงแล้วก็รีบแวะจอดข้างทางและผมก็ดับเครื่องยนต์เพราะผมเห็นที่ฝากระโปรงรถของผมเริ่มมีควันพวยพุ่งออกมา
หลังจากที่ผมลงจากรถแล้วผมก็รีบเดินอ้อมไปด้านหน้ารถ และเปิดฝากระโปรงรถดูว่ามีที่ไหนไหม้หรือเปล่าแต่ผมก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติอะไรนอกจากควันที่ออกมาจากจุดไหนผมก็ไม่รู้ผมรีบวิ่งเข้าไปในรถและมองหามือถือของผม แต่พอผมหยิบมือถือขึ้นมามือถือของผมกลับไม่มีแบตเตอรี่เลยเมื่อมือถือไม่มีแบตเตอรี่ผมก็รีบสตาร์ทรถเพื่อชาร์จแบตมือถือแต่คราวนี้รถของผมกลับสตาร์ทไม่ติดเลย
ผมรู้สึกหัวเสียมากเมื่อที่รถของผมเกิดมาเสียกลางทางแบบนี้และตอนนี้ผมคิดไม่ออกเลยว่าผมจะแก้ปัญหายังไงแล้วผมก็ตัดสินใจออกไปยืนรอโบกรถที่วิ่งผ่านไปมาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ว่านาน ๆทีจะมีรถวิ่งผ่านมาหนึ่งคันและก็ส่วนใหญ่จะเป็รถบรรทุกเสียมากกว่าเนื่องจากถนนสายนี้ก็ไม่ค่อยมีรถยนต์ส่วนบุคคลวิ่งผ่านไปมาเท่าไหร่เพราะเป็ถนนสายนอกเมือง
ผมยืนรอโบกรถขอความช่วยเหลืออยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมงแต่ว่าก็มีรถผ่านมาแค่สองคันเอง และเขาก็ไม่จอดช่วยผมเลย และยิ่งตอนนี้อากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เพราะกำลังจะมืดเต็มทนแล้ว ซึ่งผมเองก็เริ่มเหนื่อยแล้วผมจึงเดินอ้อมไปนั่งลงข้าง ๆประตูรถฝั่งริมถนนด้วยความเหนื่อยล้าโดยผมไม่ลืมที่จะเปิดไฟฉุกเฉินรถทิ้งเอาเพื่อรอความช่วยเหลือจากผู้ใจดีสักคน
ผมนั่งรอความช่วยเหลือจนตอนนี้เริ่มจะมืดแล้วผมคิดว่าคืนนี้ผมคงต้องนอนตากน้ำค้างข้างทางแน่นอนผมตัดสินใจหลับตาลงเพื่อพักสายตา แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งถามผมขึ้น
"คุณ? คุณครับ?รถเป็อะไรครับ? มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"
ผมไม่รู้ว่าเสียงของผู้ชายคนนั้นดังมาจากด้านไหนแต่ผมก็ตอบเขาไปทั้ง ๆ ที่ผมยังหลับตาอยู่ว่า
"ครับ...รถผมเสียครับผมไม่รู้ว่าเสียเพราะอะไร แต่ว่ามีควันพุ่งออกมาจากฝากระโปรงรถครับ"
ผมไม่ได้ยินเสียงพูดคุยตอบโต้จากผู้ชายคนนั้นอีกแต่ผมได้ยินเสียงเหมือนเขาเดินไปเปิดดูฝากระโปรงรถของผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้ผมปวดหัวและเหนื่อยมาก เนื่องจากผมไม่ได้ทานอะไรมาเลยทั้งวันและผมก็ไม่มีน้ำติดอยู่ในรถเลยสักขวด ผมจึงรู้สึกคอแห้งจนพูดมากไม่ได้
แต่ในขณะที่ผมยังคงหลับตาอยู่ผมก็ได้ยินเสียงปิดฝากระโปรงรถของผมดัง ปั้ง!!! จนผมสะดุ้งและลืมตาขึ้นแล้วผมก็เห็นธารานั่งยอง ๆ อยู่ด้านหน้าของผม
ผมก็รีบยันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความใแต่ในจังหวะที่ผมลุกขึ้นนั้น ผมดันพลาดไปเหยียบสายรองเท้าผ้าใบของตัวเองเข้าจนผมล้มทับธารา
ฟุ๊บ! อ๊ะ!
หมับ! / หมับ!
พรวด !ตุ๊บ!!
แล้วเราทั้งสองคนก็ผวากอดกันกลมและล้มกลิ้งตกลงไปข้างทางด้วยกันทั้งคู่อย่างรวดเร็ว
และเมื่อทุกอย่างเงียบสงบลงผมก็ค่อย ๆ กระพริบตาถี่เพื่อลืมตาขึ้น แล้วผมก็ประสานสายตาเข้ากับตาคมของธาราอย่างจังเพราะตอนนี้เขานอนราบอยู่ใต้ร่างของผม และเขายังกอดผมอย่างแแ่อีกต่างหาก แต่พอผมตั้งสติได้ผมก็รีบใช้มือของผมทั้งสองข้างยันหน้าอกของธาราเพื่อลุกขึ้นแต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นนั้น ธารากลับรัดวงแขนของเขาเข้ากับตัวผมแน่นขึ้นเหมือนจงใจแกล้งผมผมจึงตวาดเขาออกไปด้วยความไม่พอใจ
“ปล่อย!!!”
ผมตวาดธาราพร้อมกับจ้องหน้าเขานิ่งด้วยความไม่พอใจแต่แล้วเขาก็ยกยิ้มออกมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากบอกผมออกมาเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"อยู่นิ่ง ๆ ก่อนสิอย่าเพิ่งขยับตัวมาก เดี๋ยวก็ตกน้ำหรอก"
“ตกน้ำเหรอ?!”
ผมเหลือบมองไล่ลงไปตามไหล่ทางอย่างนึกกลัวเพราะด้านล่างมีบึงน้ำขนาดใหญ่คล้ายทะเลสาปน้ำจืด ซึ่งมีมวลน้ำอยู่เต็มบึงจริง ๆ อย่างที่ธาราบอกและเมื่อผมเห็นว่าธาราไม่ได้โกหกผม ผมจึงพยักหน้าขึ้นลงเป็เชิงเข้าใจ พร้อมกับหลับตาลงแล้วผมก็นอนอยู่บนตัวของธารานิ่ง ๆ อย่างที่เขาบอก
ธารากอดกระชับผมเอาไว้อย่างแแ่ก่อนที่เขาจะพาผมค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างจากจุดเสี่ยงไปเรื่อย ๆ ทีละนิด จนกระทั่งเขาสามารถพาผมขยับตัวขึ้นมาจนกระจะถึงไหล่ทางแล้วจากนั้นเขาก็บอกผมออกมาเบา ๆ ว่า
“ปลอยภัยแล้ว ลืมตาได้แล้ว”
ธาราค่อย ๆ ดันตัวของผมออกจากตัวของเขาและผมก็รีบลุกออกจากตัวของเขาทันที จากนั้นเขาก็ยันตัวลุกตามผม ก่อนที่เขาจะยื่นมือของเขามากุมมือของผมเอาไว้พร้อมกับฉุดมือของผมขึ้นมาบนไหล่ทางเหมือนเดิม
แต่เมื่อเราสองขึ้นมายืนอยู่บนไหล่ทางแล้วธาราเขาก็ยังตีมึนกุมมือของผมไม่ยอมปล่อยซึ่งผมไม่รู้ว่าเขาจงใจแกล้งผมหรือว่าลืมปล่อยกันแน่ แต่ว่าผมก็ไม่ได้พูดหรือทักท้วงอะไรออกไปนอกจากก้มลงไปเหลือบมองดูมือของเขาที่กำลังกุมมือของผมอยู่
และสักพักก็ดูเหมือนว่าธาราจะรู้ตัวแล้วว่าเขายังกุมมือของผมอยู่เพราะพอเขาเห็นผมเหลือบมองดูมือของเราที่เกาะกุมกันอยู่เขาก็รีบสลัดมือของผมออกก่อนที่เขาจะตวาดผมออกมาด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ว่า
"แล้วคุณมาจับมือผมทำไม? ห๊ะ? เฮ้อ...คราวหลังไม่ต้องมาจับมือผมแบบนี้อีกนะเพราะผมไม่ชอบ"
ผมหันขวับไปจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจทันทีที่เขากล่าวหาผมและผมก็ตวาดถามเขากลับไปเหมือนกันว่า
"ห๊ะ!!! ผมเนี่ยนะจับมือคุณ?ตอนไหน? "
"ก็...เมื่อกี้ไง"
ธาราแก้ตัวแบบเด็ก ๆจนผมเองเริ่มเหนื่อยใจที่จะต่อล้อต่อเถียงกับคนขี้หงุดหงิดแบบเขาแล้ว ผมจึงเลือกที่จะไม่ได้ตอบโต้อะไรเขาอีกแล้วผมก็หันหลังให้กับเขา ก่อนที่ผมจะเดินกลับไปนั่งลงพิงประตูรถของผมเหมือนเดิม พร้อมกับหลับตาลงช้าๆ อย่างเหนื่อยหน่ายกับความซวยซ้ำซ้อนของผม
ผมตัดสินใจที่จะไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากธาราเพราะผมคิดว่าเขาเกลียดผมเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะนั่งหลับตาอยู่เงียบๆ และผมก็คิดว่าอีกไม่นานเขาก็คงจะไปเอง แต่มันกลับตรงกันข้ามเมื่อจู่ ๆ ธาราพูดออกมาเสียงเรียบว่า
"ลุกขึ้น...แล้วก็บอกมาว่าคุณกำลังจะไปไหนผมจะไปส่ง"
"ฮึ คุณเนี่ยนะจะไปส่งผม? อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลย ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไปส่งผมจริง ๆถ้าคุณบอกว่าจะล่อลวงผมไปฆ่า ผมว่ายังจะน่าเชื่อกว่าบอกว่าจะไปส่งอีกนะ"
ผมพูดออกไปอย่างที่ใจผมคิดและผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดของผมเท่าไหร่ เพราะผมยังแสร้งทำเป็ไม่สนใจธาราต่อไปแต่ทันใดนั้นธาราก็เดินเข้ามากระชากแขนผมให้ลุกขึ้น
พรึบ!!อ๊ะ!
“ตามมา”
ธารออกแรงฉุดแขนของผมให้เดินตามเขาไปแต่ในขณะที่เขากำลังฉุดกระชากผมให้เดินข้ามถนนไปอีกฝั่งนั้น แรงฉุดของเขาก็ทำให้ซิปเสื้อแจ๊คเก็ตของผมแตกจนเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบของผมเพราะก่อนออกจากบ้านผมไม่ได้ใส่เสื้อยืดด้านในเลย
ขว๊าก!
ธารายืนจ้องมองหน้าท้องแบนราบของผมตาเป็ประกายก่อนที่เขาจะยิ้มร้ายออกมาเบา ๆ และผมก็รีบหันหลังให้กับเขาอย่างรวดเร็วแล้วผมก็รีบพยายามทำการติดซิปเสื้อแจ็คเก็ตของผมเข้าเหมือนเดิมด้วยอาการรน ๆแต่ว่าซิปเสื้อของผมดันติดจนรูดขึ้นไม่ได้อีกเลยผมจึงต้องพยายามอย่างมากที่จะดึงมันขึ้นให้ได้
“อึ๊บ ทำไมมันยากอย่างนี้นะ”
ผมบุ่นอุบอิบออกมาคนเดียวพร้อมกับพยายามรูดซิบเสื้อขึ้นต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจ
“เดี๋ยวช่วย”
ธาราอาสาช่วย พร้อมกับจับไหล่ของผมให้หันกลับไปหาเขาแล้วเขาก็ปัดมือของผมออกจากซิปเสื้อ ก่อนที่เขาจะย่อตัวนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าของผมและพยายามติดซิปให้กับผมอย่างเบามือ...
.....
ซันด๊อก
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
4K
