ใบหน้าที่เรียบเฉยชาไร้ความรู้สึกช่างสวนทางกับคำพูดที่เหมือน้านางเสียเต็มประดาทำให้ลู่หลินสับสนว่าท่านอ๋องผู้นี้้าสิ่งใดจากนางกันแน่
"ท่าน้า..."
"ไม่ต้องถามมาก ข้าจะเอาตอนนี้! "
น้ำเสียงที่ตะคอกกลับมาทำให้ลู่หลินสะดุ้ง คนอะไรผีเข้าผีออกนางพอจะรู้แล้วว่าทำไมความรู้สึกเ้าของร่างนี้ถึงเหมือนหวาดกลัวเขาเวลาพบหน้า
"ไม่ให้ทำอะไรทั้งนั้น หม่อมฉันไม่ใช่สตรีที่ท่านจะใช้อำนาจขู่เข็ญได้อีกต่อไปอย่าหวังว่าจะยอม"
ลู่หลินโยนผ้าที่ใช้ถูหลังเขาทิ้งก่อนที่นางจะหมุนตัวออกไปจากตรงนี้ นางไม่ชอบให้ผู้อื่นมาบังคับและมาทำตัวเป็เ้าข้าวเ้าของนางเช่นนี้
"ว้าย! "
ตู้ม!!
ไม่ทันที่นางจะเดินออกไปไหนมือที่แข็งกระด้างก็คว้าแขนนางเอาไว้แล้วกระชากลงมาที่ถังไม้ด้วยกันจนร่างนางเปียกปอน
ลู่หลินว่ายน้ำไม่เป็นางเพิ่งรู้ในตอนที่ตัวเองกำลังตะเกียงตะกายตัวขึ้นเกาะคนร่างใหญ่เอาไว้เพื่อหายใจความกลัวตายพุ่งสูงปี๊ดจนลืมระวังตัว
ร่างอรชรที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำทำให้อาภรณ์ที่นางสวมใส่อยู่ลู่แนบกายจนเห็นสัดส่วนที่ทำให้หัวใจของเฟยฉีเต้นไม่เป็จังหวะจมูกและใบหูแดงก่ำ
แขนแข็งแรงโอบกอดร่างนางเอาไว้แนบกายสายตาพยายามเบนไปทางอื่น ถึงจะไม่ชอบนางแต่เขาก็เป็บุรุษที่มีเืเนื้อมีสตรีที่อยู่ในสภาพนี้ต่อหน้ามีหรือจะควบคุมความกระหายในกายได้
"แค่กๆ ทำบ้าอะไรถ้าฉันตายมาจะว่ายังไง"
"ข้าเป็องค์ชายรั้งตำแหน่งอ๋องเ้าไม่ต้องใช้คำาาศัพท์พูดกับข้าแล้วงั้นรึ"
เขาฟังที่นางเอ่ยมาแต่ละคำช่างแปลกหูผิดกับคุณหนูลู่คนเดิมที่พูดจาสุภาพอ่อนหวานท่าทางเองอายจนบางทีเขาหงุดหงิดเวลาสนทนากับนาง อีกทั้งกิริยาท่าทางนางก็เปลี่ยนไปมาก นางดูมั่นใจและกล้าจะสบตาเขาเวลาสนทนาทำเอาคนที่ไม่เคยมองเห็นนางในสายตาเริ่มหันกลับมามองนางและสนใจจนคิดถึงนางทุกค่ำคืน
"ไม่พูดแล้ว พูดยากไม่ชิน"
ลู่หลินพยายามใช้ตัวเขาปีนขึ้นจากน้ำโดยลืมไปว่าร่างกายทั้งสองไกลชิดสนิทแนบเนื้อกันเกินไป นางโมโหและไม่มีกะจิตกะใจจะอ่อยให้เขาหลงแล้วในวันนี้
"ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด และถ้าเ้าไม่เลิกใช้ตัวข้าในการขึ้นจากถังอาบน้ำข้าจะไม่อดทนอีกต่อไป"
เสียงแหบพร่าที่ดังข้างหูจนนางขนลุกซู่ทำให้ลู่หลินได้สติ นางผละออกเล็กน้อยแต่ไม่กล้าปล่อยมือ ไม่คิดว่าตัวนางจะเตี้ยจนได้สามารถจมน้ำตายในถังน้ำขนาดใหญ่นี้ได้เลย
แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือหัวใจของนางที่เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกนี้โรสไม่เคยรู้สึกเลยแต่พอมาอยู่ในร่างนี้กลับรู้ดีว่าลู่หลินรู้สึกเช่นนี้ทุกคราที่เจอหน้าบุรุษเ็าผู้นี้
'ลู่หลินคงรักชายผู้นี้ทำให้เราเองที่มาอาศัยร่างอยู่รู้สึกกับเขาแรกกล้าเช่นกัน' นางคิดและพยายามหาเหตุผลมาตอบตัวเอง
"แผลที่หลังเจ็บหรือไม่"
"คะ? "
อารมณ์ที่เปลี่ยนกะทันหันทำให้ลู่หลินตามไม่ทัน ก่อนที่นางจะเอ่ยถามซ้ำมือหนาก็ลูกที่แผ่นหลังของนางที่ชุดคลุมหลุดออกจากการที่นางตะเกียกตะกายเมื่อครู่นี้นี้จนเผยให้เห็นแผ่นหลังที่เคยเนียนละออตอนนี้มีรอยแผลเป็ทาง
นางจะไม่เจ็บได้เช่นไรในเมื่อเขาสั่งโบยนางตั้งไม่รู้กี่ไม้ คิดแล้วก็ไม่พอใจคนไร้เหตุผลและไม่คิดจะฟังสิ่งที่นางพูดเลย
"เจ็บสิเพคะถามมาได้"
เฟยฉีไม่สนใจคำพูดของนางที่เปลี่ยนไปมา นางจะใช้คำเช่นไรก็ไม่ได้ทำให้เขาสนใจเท่าท่าทางของนางที่เปลี่ยนไปมันทำเขาสนใจและคิดถึงนางจนไม่เป็อันทำสิ่งใด
"เจ็บก็อย่าทำอีกเพราะข้าจะไม่ทนเห็นเ้าไปอยู่กับบุรุษอื่นอีก หากมีอีกข้าคงได้พลั้งเผลอมือตัดหัวสวยๆ ของเ้าทิ้งในสักวัน"
"แต่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นท่านเองก็น่าจะทราบว่าเป็การจัดฉากใส่ร้ายหม่อมฉัน"
นางรู้ว่าบุรุษผู้นี้ฉลาดและรอบรู้ไม่แน่เขาอาจเพียงเล่นละครตบตาใครบางคนอยู่ก็ได้
แต่ท่าทีที่มีต่อนางเล่าเขากำลังเสแสร้งแสดงออกด้วยหรือไม่ หรือที่นางกำลังรู้สึกอยู่ในเวลานี้ก็เป็สิ่งที่เขาแสร้งทำ
"ไม่คิดว่าคุณหนูลู่จะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เอาเป็ว่าอย่าไปอยู่ในที่ที่คนพวกนั้นสามารถใช้เ้ามาต่อรองกับข้าได้อีก เพราะข้าจะไม่เลือกเ้าแทนสิ่งที่ข้าตั้งใจทำอยู่แน่นอน"
ชัดเจนดีแต่ทำไมหัวใจของลู่หลินถึงเจ็บแปลบขึ้นมาทันที สถานะเ้าของร่างกับคนผู้นี้ก่อนนางมาเป็เช่นไรกันนะ
แต่ไม่ทันที่ลู่หลินจะได้คิดสิ่งใดริมฝีปากอวบอิ่มก็ถูก นางพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงคนตัวใหญ่ได้ ยิ่งนางดิ้นร่างกายที่เปียกปอนก็ยิ่งััเสียดสีกันมากขึ้น
เขาสอดสิ้นเข้ามาในโพรงปากฉ่ำของนางก่อนจะกรวดชิมรสหวานจับใจที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน
ร่างกายของนางถูกดึงเข้ามาใกล้จนแทบจะเป็เนื้อเดียวกัน ไม่คิดเลยว่าการจู่โจมนี้จะทำให้ลู่หลินหัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงของมันดังอยู่
มือหนาลูบไล้ตามร่างกายที่อยู่ใต้น้ำใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาแทะเล็มลำคอระหงจังหวะที่นางกำลังเคลิ้มเขาก็กัดเข้าที่คอนางแรงๆ จนได้เื
"โอ๊ย! "
"เ้าเป็ของข้า ข้าเลือกเ้ามาแล้วแทนที่จะเป็พี่สาวของเ้าทำตัวให้ข้าชื่นใจหน่อย"
"ท่านกำลังพูดสิ่งใดข้าไม่เข้าใจ"
ไม่รอให้นางถามอีกรอบร่างของลู่หลินก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นในอ้อมแขนแข็งแกร่งแล้วพาออกจากถังอาบน้ำ
เฟยฉีไม่สนใจที่จะเช็ดตัวให้นางหรือตนเองเขาตรงไปที่เตียงไม้อย่างดีแล้ววางร่างอรชรที่เปียกไปทั้งตัวลง
มือหนาเอื้อมมาปลดอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้นอย่างใจเย็นทำให้ลู่หลินหายใจไม่ทั่วท้อง
นางคิดว่าถึงยังไงเ้าของร่างนี้รวมถึงิญญานางที่กำลังอยู่ในร่างนี้เมื่อถึงเวลาก็ต้องตกเป็ของเขาจะเร็วจะช้าก็มีค่าเช่นเดิม
ลู่หลินพยายามข่มความเขินอายที่มีนั่งให้เขาปลดอาภรณ์ออกจนร่างนางเปลือยเปล่าล่อนจ้อนต่อหน้าเขา ร่างกายที่ยั่วยวนประจักษ์แก่สายตาทำให้คนตัวใหญ่ควบคุมความกระหายในกายไม่อยู่
ก่อนที่ร่างนางจะถูกผลักให้ล้มตัวลงที่นอนตามด้วยร่างใหญ่ที่ขึ้นคร่อมตัวนางเอาไว้จ้องมองความงดงามตรงหน้าอย่างพอใจ
เขาไม่เอ่ยพูดสิ่งใดออกมาเพียงแค่สบตานางนิ่งครู่ต่อมาก็โน้มตัวลงมามอบจูบที่ร้อนแรงแทบขาดใจให้นางราวกับคู่รักที่รักกันมานานนับสิบปีความกระหายและร้อนแรงของเขาทำงานร่างกายร้อนวูบวาบ
ลู่หลินปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาเชยชม นาง้าที่พักพิงที่มั่นคงวิธีนี้จะทำให้นางอยู่รอดในราชวังที่ชิงดีชิงเด่นนี้ได้
เขาปล่อยริมฝีปากนางให้เป็อิสระก่อนจะไล้ลงมาที่ลำคอระหงไล้ลงไปปลายประทุมถันที่ชูชันล่อตาล่อใจอยู่
"อื้อออ"
อาหารอันโอชะรออยู่ตรงหน้าทำให้เฟยฉีไม่คิดจะประวิงเวลาอีกต่อไป ความเหนือชั้นในชั้นเชิงรักที่มากกว่าทำให้เขาปลดอาภรณ์ที่เหลือของนางและของเขาออกจนร่างกายเปลือยเปล่าััถึงเนื้อแท้ของกันและกัน
ตาต่อตาประสานกันคล้ายกับว่ากำลังหยั่งเชิงอยู่ เป็เขาเองที่โน้มลงไปประกบจูบริมฝีปากของนางอีกรอบด้วยความติดใจกระหายในตัวนางไม่จบสิ้น
ก่อนที่เขาจะไล้ลงไปที่ทรวงอกอวบอิ่มของนางอีกครั้งพร้อมกับดูดสลับกันไปมาสองข้างจนลู่หลินสะดุ้งเฮือกทำอะไรไม่ถูกได้แต่แอ่นอกขึ้นให้เขาได้เชยชมนางได้ถนัด
ทั้งสองตกอยู่ในห้วงของความเสน่หาด้วยความเต็มใจ หนึ่งเป็ผู้รักที่ช่ำชองอีกหนึ่งผู้เป็ผู้ยอมตามใจไม่คิดจะขัดขืนอีกต่อไป
"เ้าเต็มใจเป็ของข้าหรือไม่พระชายา"
"รักฉันเถอะนะคะ ฉันไม่ไหวแล้ว"
นางไม่เคยมีประสบการณ์ไม่ว่าจะภพไหนทำให้ตื่นตาตื่นใจและอยากได้ััที่มากไปกว่านี้ ยิ่งเป็เขาผู้ที่ร้อนแรงจนนางแทบมอดไหม้นางยิ่งกระหายอยากัั
แขนเรียวยกขึ้นโอบกอดรอบตัวเขาเอาไว้แล้วดึงน้องเข้ามาจูบนางอย่างที่เรียนรู้มาจากเขา เฟยฉีเองก็ไม่คิดจะห้ามความ้าตัวเองที่มีต่อนางอีกต่อไป เขาถาโถมเข้าใส่และทำตามที่ใจปรารถนา
"อื้มม "