โจเซฟ: ห๊ะ
??: ท่านพี่ ข้าหิว
โจเซฟ: อ้าว โจฟีน้า เ้าหิวงั้น รึ
โจฟีน้า: ใช่ค่ะท่านพี่
??: งั้นเดี่ยว ทำ สปาเก็ตตี้ ให้นะเ้าค่ะ
โจฟีน้า: ขอบคุณค่ะ คุณ มิชิโกะ //ยิ้ม
โจเซฟ: พวกคุณ มีอะไรรึเปล่าครับ
นาอิบ: พวกเรา อยากถามเื่คุณ ลีโอครับ
โจเซฟ: เ้าแก่นั้นนะหรอ ตามฉันมาสิ
โจเซฟ: แค่คุณนะครับ
นาอิบ: ครับ
นาอิบเดินตามเ้าของ คฤหาสน์ ไปที่หน้าตาเหมือน ครูโจเซฟ ครูที่เขาเกลียดมากที่สุด
เขาพานาอิบมาที่ห้องห้องๆหนึ่ง
โจเซฟ: เชิญนั่งก่อนครับ
นาอิบ: //พยักหน้า

แจ็ค: หวัดดีครับ
นาอิบ: //สะดุ้ง
โจเซฟ: เอาเป็ว่าคุณ ถามคนนี้นะครับเดี่ยวผมมา
นาอิบ: ชิบหาย// คิดในใจ
แจ็ค: ทำไม่เงียบจัง ไนบ์..งอลผมหรอ
นาอิบ: ไม่ได้งอล..และฉันก็ไม่ใ-
แจ็ค: นี้ ไนบ์ นาย อยากรู้อะไรหรอ
นาอิบ: เฮ้ย //ถอนหายใจ
นาอิบ: เื่คุณลีโอ ครับ
แจ็ค: ไแแก่นั้นนะหรอ อ่า..จะเล่ามั้ยน้าา
นาอิบ: ค-ยครับพี่// คิดในใจ
แจ็ค: บอกก็ได้
นาอิบ: //ดีใจ
แจ็ค: แต่..นายต้อง.
นาอิบ: ต้องอะไรครับ//ตั้งใจฟัง
แจ็ค: ต้องใส่อันนี้ครับ//ยื่นให้
นาอิบ: นี้คุณล้อผมเล่นใช่ไหม
แจ็ค: ใส่แล้ว ผมจะเล่าให้ฟังครับ
นาอิบ: ก็ได้ครับ