"ไอซ์โตแล้วนะคะไอซ์สามารถอยู่คนเดียวได้ค่ะ และตอนนี้ไอซ์ก็แข็งแรงดีแล้ว พ่อดูสิคะ" ไอรดาบิดตัวไปมาในขณะที่เธอยังนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย
"คุณพ่อกับคุณลีกลับไปนอนที่บ้านดีแล้วละค่ะ เหนื่อยกันมาหลายวันแล้ว ทั้งสองคนจะได้หลับสบายไว้พรุ่งนี้ค่อยมาหาไอซ์ ไอซ์ไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ ..... "เธอเผลอตัวออดอ้อนพ่อของเธอ และหันไปทำตาปริบๆ ใส่ ชายอีกคนที่อยู่ข้างๆ กัน
ลีออง เห็นลูกอ้อนของหญิงสาวก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
(นี้เธอเป็อะไร!!!)เขาคิด
"พ่อว่านะ ... "ยังไม่ทันที่เจสันจะพูดเหตุผลของการอยู่ดูแลเธอที่โรงพยาบาล ไอรดาก็พูดแทรกทันทีเพื่อไม่ให้เขามีโอกาส และนี้ก็ถือเป็กลยุทธ์ทางจิตวิทยาในการชักจูงคนให้คล้อยตามในสิ่งที่เรา้า
"กลับบ้านไปนอนให้สบายเถอะค่ะหากพ่อไม่กลับ ไอซ์ว่าคุณลีเขาก็คงไม่กลับเช่นกันไอซ์เป็ห่วงคุณพ่อนะคะ เหนื่อยเพราะหนูมาหลายวันกันแล้ว เดียวไม่สบายเอาได้ใครจะอยู่ดูแลไอซ์ละค่ะ ในโลกนี้ก็มีแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่ต้องเป็ห่วงกัน"ประโยคนี้ไอรดาหยุดพูด พร้อมกับเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่เธอพูดเหมือนแซะเขาเบาๆ
และชายหนุ่มก็พอจะรู้ว่าเธอพาดพิงเขาเพราะเขาก็ไม่ได้โง่
"เชื่อไอซ์นะคะ หนูมีคุณหมอและพี่พยาบาลคอยดูแลตลอด 24 ชั่วโมง ... นะคะ นะคะ นะคะ" ไอรดาใช้ลูกอ้อนแบบเต็มแม็กสุดๆไม่ได้ก็ให้มันรู้ไปสิ
ไม่ว่าใครเห็นท่าทางของหญิงสาวและเสียงหวานๆ ของเธอย่อมใจอ่อน และตอนนี้ หน้าตาของอัยยะยังน่ารักกว่าเธอในตอนที่เธอเป็ไอรดาเสียอีก
การแสดงของเธอย่อมเรียกคะแนนความเห็นใจและหลงคารมเธออย่างแน่นอน
"ได้ ได้ ได้ พ่อจะกลับบ้านไปนอนเพื่อให้เราสบายใจ เดียวพ่อกับลีจะรอให้คุณหมอมาตรวจเราในรอบนี้ก่อนแล้วพ่อถึงจะกลับนะ" เจสันยังคงต่อรองในการอยู่ดูแลเธอ
"ได้ค่ะ ... "เธอตอบกับพ่อของเธอ จากนั้นเธอก็หันไปทางชายหนุ่ม และพูดกับเขา "เอ่อ ...พรุ่งนี้่ที่คุณมาหาฉัน รบกวนเอาโทรศัพท์และเสื้อผ้าที่จะใส่ออกจากโรงพยาบาลมาให้ฉันด้วยนะ"
"ได้สิ แต่ว่า ....พอดีโทรศัพท์ของคุณเครื่องเก่าพังเสียหายจากอุบัติเหตุในวันนั้นเดียวผมจะซื้อเครื่องใหม่ให้คุณ คุณมีอะไรที่้าเพิ่มอีกหรือเปล่า"ชายหนุ่มบอกเธอเกี่ยวกับเื่โทรศัพท์ที่เสียหายจากอุบัติเหตุในครั้งนี้
การพูดคุยระหว่างเขากับอัยยะ มันทำให้เขาแปลกใจกับคำพูดของหญิงสาวที่ดูมีช่องว่างกับเขามากขึ้นไม่เหมือนเดิมเลย ส่วนการออดอ้อนพ่อของเธอที่ดูมีความใกล้ชิดสนิทสนมก็ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เธอจะพูดเอาแต่ใจ เอาแต่ได้ และชอบอ้อนแบบขู่ ๆ แต่นี่ .....
"อ้อ เกือบลืมไปเลย... ฉันขอกางเกงที่ใส่สบาย ๆ นะ ขอเป็ผ้ายืดหรือกางเกงวอร์มก็ได้ พร้อมเสื้อยืด" เธอนึกขึ้นได้ว่าอัยยะชอบแต่ตัวฉูดฉาดซึ่งเป็สไตล์ที่แตกต่างจากเธอและเธอรู้สึกไม่สบายตัวเมื่อนึกถึงเสื้อผ้าที่พี่สาวของเธอสวมใส่
แต่เมื่อเธอเห็นสีหน้าของชายหนุ่มที่ชวนให้สงสัยเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า อัยยะไม่มีเสื้อผ้าอย่างว่าที่บ้าน และผู้ชายคนนี้ก็คงรู้เพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันมาเกือบจะ 2 ปี ถึงแม้เขากับเธอจะยังไม่เคย XXX อย่างว่ากันเลย ไอรดาเลยคิดข้อแก้ตัว
"เอ่อ ... เสื้อผ้าเหล่านี้คุณก็หาซื้อง่าย ๆ ละกัน นะคะ ฉันใส่อะไรก็ได้ค่ะคนป่วยต้องใส่เสื้อผ้าที่สบาย ๆ ตัว ...อาๆๆๆ เกือบลืมไปเลย ขอรองเท้าผ้าใบสีขาวนะเบอร์ 39"
"อือ ... เดียวพรุ่งนี้ผมจัดการให้"ชายหนุ่มตบปากรับคำเธอ
เจสันเห็นลูกสาวไหว้วานลีอองที่เป็สามีของตัวเอง เขาก็รู้สึกดี และยิ่งรู้สึกดีเป็พิเศษเพราะลูกสาวของเขาวันนี้ดูมีชีวิตชีวาและดูเป็ผู้ใหญ่ มีเหตุผลมากขึ้น
"เดี๋ยวพ่อขอเข้าห้องน้ำก่อนนะลี มะมานั่งข้าง ๆ น้องนี้มา" เจสันลุกขึ้นจากนั้นเขาก็ลากตัวชายหนุ่มที่มัวแต่ยืนไม่ยอมนั่งลงสักทีมานั่งข้าง ๆ เตียงพักฟื้นของลูกสาวของเขา
(เป็ผัวเป็เมียกันต้องอยู่ใกล้ชิดกันถึงจะถูกมัวแต่ทิ้งระยะแบบนี้ไม่ดี ไม่ดี) เจสันคิดเื่ของทั้งคู่
"เอ่อ ... คุณพ่อ .... "ลีอองทำเหมือนไม่อยากที่จะนั่ง
"ดูแลน้อง เดี๋ยวพ่อเข้าห้องน้ำก่อนหาน้ำให้น้องดื่มด้วยละ" เขาบอก ลีออง แต่เหมือนกับเป็คำสั่งซะมากกว่า
"ครับคุณพ่อ" ลีอองรับครับ
703
