เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        ชายชราเห็นแล้วหันไปตะโกนใส่พวกหลี่ชิงเฟิง "รีบหนีไป..." หากไม่ไปอีกจะไม่ทันการณ์

        พวกหลี่ชิงเฟิงหันหลังวิ่งหนีไปทั้งน้ำตา

        ชายชราถอนหายใจด้วยความโล่งอก หยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นและไล่ตามเสี่ยวซีไป

        เมื่อเห็นเสี่ยวซีที่กำลังจะโดนหมาป่าประชิดตัวก็ยกหินขว้างใส่หมาป่า ยั่วยุมันเหมือนเสี่ยวซี "เจ้าหมาป่าโง่ เอาแต่ไล่เด็ก แน่จริงมาไล่ข้าสิ!"

        หมาป่าที่โดนก้อนหินขว้างหยุดชะงัก หันมองชายชรา มองเสี่ยวซี จากนั้นหันไปไล่ชายชรา

        ชายชราเห็นแล้วก็หันวิ่งอย่างเต็มกำลัง

        "ท่านปู่..." เสี่ยวซีร้องเรียกชายชรา

        ชายชราพูดเสียงดังขณะวิ่ง "เสี่ยวซี หนีไป อย่าทำเรื่องโง่ๆ อีก รีบหนี…” ใช้ชีวิตแก่ๆ ของเขาแลกกับชีวิตของเด็กๆ มากมายได้แบบนี้ คุ้มแล้ว

        เสี่ยวซีน้ำตาไหล หลังท่านแม่จากไป ท่านพ่อของนางก็แต่งงานกับแม่เลี้ยง ชีวิตของนางไม่ง่ายเลย แม้ว่านางจะทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำก็จะถูกทุบตีดุด่า กินไม่อิ่มเป็นเรื่องธรรมดามาก

        ภัยแล้งครั้งนี้ พ่อและแม่เลี้ยงรู้สึกว่านางและต้าเหอเป็นภาระ จึงทิ้งพวกเขาและหนีหายไปกับลูกชายสองคนของแม่เลี้ยง

        นางซ่อนตัวอยู่ที่บ้านกับต้าเหอ เกือบหิวตายเพราะไม่มีอะไรกิน พี่เสี่ยวหลิงรับพวกนางมา ให้อาหารและคลายความกังวลว่าวันหนึ่งจะอดตาย

        ชายชราก็ใจดีกับนางมากๆ เขาพูดให้กำลังใจนางมากมาย สอนเกี่ยวกับสมุนไพรให้ด้วย

        ช่วงเวลานี้นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจริงๆ

        ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแบบนี้ นางก็พอใจแล้ว

        เด็กสาวใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา กัดฟันไล่ตามหมาป่าไป

        นางไม่อยากให้ท่านปู่ตาย ไม่อยากเลย

        ชายชราอายุมากแล้ว หลังวิ่งได้ระยะหนึ่งก็เริ่มช้าลง ขาของเขาหนักมากจนยกขึ้นแทบไม่ไหว

        เขากัดฟันวิ่งอย่างสิ้นหวัง แต่ก็เซล้มลงกับพื้นเสียงดังโครม

        หมาป่าที่ไล่ตามหลังคำราม และกระโจนเข้าไป

        ชายชราหันไปมองแล้วค่อยๆ หลับตาลง ชีวิตของเขาคงต้องสังเวยให้หมาป่าแล้ว

        หวังว่าเด็กๆ เหล่านั้นจะปลอดภัย

        พลันร่างเล็กๆ พุ่งตรงเข้ามาหาร่างของเขา ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวก็ได้ยินเสียงครวญครางอู้อี้ ทันใดนั้นก็มีของเหลวอุ่นๆ พ่นใส่ใบหน้า

        ทันทีที่ชายชราลืมตาขึ้นก็เห็นเสี่ยวซีที่หน้าซีดเผือดและเบิกตากว้าง ส่วนคอถูกหมาป่ากัดไว้

        “เสี่ยวซี...” เขาพึมพำ

        เสี่ยวซียิ้ม พยายามจะพูดบางอย่างกับชายชรา แต่ก่อนที่จะได้พูด หัวของเด็กสาวก็ตกลง

        ชายชราเงยหน้าขึ้นตะโกนด้วยความโศกเศร้า "เสี่ยวซี!" ทำไมโง่ขนาดนี้? ทำไมถึงวิ่งกลับมาอีก? "ข้าจะสู้กับเจ้า"

        ชายชราหยิบก้อนหินที่อยู่ถัดจากตัวขว้างไปที่ดวงตาของหมาป่าเต็มแรง

        เหลี่ยมคมของหินก้อนนั้นทำลายตาของหมาป่า ทำให้มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มันปล่อยปากที่กัดคอเสี่ยวซี อ้าปากกว้างเพื่อจะกัดชายชรา

        ตาของชายชราปูดโปน ท่าทางไม่กลัวตาย จับอะไรได้ก็ขว้างใส่หมาป่าหมด

        แต่สิ่งนี้ไม่สามารถหยุดหมาป่าตัวนั้นได้ ชายชรามองปากของหมาป่าที่อยู่ตรงหน้า รอยยิ้มโล่งใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก มือทั้งสองกอดร่างเสี่ยวซีที่เริ่มเย็นลงไว้แน่น

        หากเขาไปกับเสี่ยวซีด้วย นางก็จะไม่เหงา

        หลิวจือโม่และสืออีมาถึง เห็นสถานการณ์เศร้าโศกนี้ เขาตะโกนเสียงดัง “ท่านปู่..."

        เสียงดังฟึบ อาวุธที่ซ่อนอยู่ของสืออีพุ่งโดนหัวของหมาป่า จากนั้นร่างก็พุ่งทะยานตาม

        หมาป่าที่เตรียมกัดชายชราดูราวกับถูกแช่แข็ง ปากของมันเปิดกว้าง น้ำลายหยดลงบนใบหน้าของชายชรา

        กลิ่นปากของมันทำให้ชายชราแทบจะอาเจียนออกมา

        เขาหันหนี ผลักสัตว์สี่ขาตรงหน้าออก หมาป่าล้มลงเสียงดังโครม

        ชายชราชะงักไปครู่หนึ่ง นี่...

        เมื่อสังเกตจึงพบอาวุธที่ติดอยู่ในหัวของหมาป่า อาวุธนี้เองที่สังหารมัน

        "ท่านปู่..." หลิวจือโม่วิ่งมาหา เมื่อเห็นเสี่ยวซีอยู่ในอ้อมแขนของชายชราก็ชะงัก "เสี่ยวซี..."

        ดวงตาของชายชราแดงก่ำ น้ำตาไหลจากหางตา "ถูกหมาป่ากัดตายเพราะจะช่วยข้า" เขาก้มมองเสี่ยวซีแล้วน้ำตาไหลเร็วกว่าเดิม เขายื่นมือไปปิดตา แต่พบว่าปิดไม่ลงจึงสะอื้น “เสี่ยวซี ไม่ต้องห่วงต้าเหอ ข้าจะดูแลเขาเหมือนหลานแท้ๆ” พูดจบจึงปิดตาเสี่ยวซีลงได้

        หลิวจือโม่กำหมัด ทนต่อความเศร้าโศกในใจและยื่นมือออกไปช่วยพยุงชายชรา "คนอื่นๆ ล่ะ?" หัวใจของเขาเต้นแรง กลัวว่าเด็กคนอื่นๆ จะ...

        ชายชราใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนใบหน้า เงยหน้าขึ้นมองหลิวจือโม่และพูดอย่างร้อนรน "รีบไปหาเด็กคนอื่นๆ กลับมาเถอะ ข้าบอกให้พวกเขาแยกย้ายกันไป ไม่รู้ว่าหนีไปไหนกันแล้ว” พวกเขายังเด็กมาก ถ้าพวกเขาเจอสัตว์ป่าอีกครั้งคงแย่แน่

        หลิวจือโม่ได้ยินสิ่งก็หน้าซีด เขาหายใจและสงบสติอารมณ์ "ไปกันเถอะ" เขามองหมาป่าที่ตายแล้ว "จะอยู่ตรงนี้ไม่ได้ กลิ่นเลือดจะดึงดูดสัตว์ป่าตัวอื่นมา"

        ชายชราพยักหน้า อุ้มเสี่ยวซีเดินตามหลิวจือโม่ไป

        หลิวจือโม่พลางเดินพลางเรียกชื่อเด็กๆ แต่เดินอยู่เกือบครึ่งชั่วยามก็ยังไม่เจอแม้แต่เงา เขาจึงกังวลยิ่งกว่าเดิม

        "พี่สืออี มีวิธีที่จะทำให้เสียงของข้ากระจายไปทั่วภูเขาซงไหม"

        สืออีพยักหน้าให้หลิวจือโม่ เหาะขึ้นไปบนยอดไม้และใช้กำลังภายในของเขาตะโกน "หลิวจือเยี่ยน ตอนนี้พวกเจ้าอยู่ไหน? พี่ชายของเจ้า หลิวจือโม่กำลังหาอยู่” เสียงสะท้อนไปมาในภูเขาซง

        เด็กที่แยกกันวิ่งหนีพลันได้ยิน

        หลี่ชิงเฟิงที่อุ้มหลี่ชิงหนิงหยุดชะงัก มองใบหน้าเล็กๆ ที่ถูกกิ่งไม้ข่วน “พี่จือโม่กำลังหาเรา” เขาหันหลังอยากวิ่งไป แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าถ้านี่เป็นกลของศัตรูล่ะ

        เขาไม่สามารถตัดสินใจได้ชั่วขณะ

        หลิวจือเยี่ยนก็คิดเช่นเดียวกัน อยากกลับไป แต่ก็กลัวว่าจะเป็นกับดักของศัตรู ถ้าพวกเขากลับไปก็เท่ากับลงหลุมพรางเอง

        หลังจากที่สืออีตะโกน หลิวจือโม่ก็นึกถึงเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงขอให้สืออีพาเขาขึ้นต้นไม้ ตะโกนให้เด็กๆ ได้ฟังจากเสียงสะท้อนของภูเขา

        "เสี่ยวเยี่ยน เสี่ยวเฟิง ต้าเหอ ได้ยินแล้วตอบหน่อย” เขาตะโกนประโยคนี้หลายครั้งติดต่อกันจึงจะหยุด

        หลิวจือเยี่ยนและคนอื่นๆ ได้ยินเสียงของหลิวจือโม่ไกลๆ แล้วตาเป็นประกาย อ้าปากตอบกันทันที

        “พี่สืออี ได้ยินเสียงของพวกเขาไหม”

        เขาพยักหน้าบอกว่าได้ยินแล้ว ก่อนจะพยักพเยิดไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

        เมื่อหลิวจือโม่ได้ยินก็ผ่อนคลายเล็กน้อย เขาตะโกนอีกครั้ง "รอข้าที่เดิมนะ ข้าจะไปหา” พูดจบก็ให้สืออีพาลงไปและเริ่มวิ่งต่อ

        หลังจากวิ่งไปราวสองเค่อ หลิวจือโม่ก็พบหลี่ชิงเฟิงและหลี่ชิงหนิง เขามองเด็กสองคนที่ปลอดภัยแล้วยิ้มออก

        หลิวจือโม่อุ้มหลี่ชิงหนิง "ไม่เป็นไรนะ พี่มาแล้ว” เขาปลอบนาง หันไปมองหลี่ชิงเฟิงที่ตาแดงแล้วลูบหัว “เสี่ยวเฟิงก็เก่งมาก”

        เด็กๆ ทำได้ขนาดนี้ก็สุดยอดมากแล้ว

        หลี่ชิงเฟิงมองหลิวจือโม่ ถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือ "พี่จือโม่ พี่สาวข้าล่ะ” อย่าบอกนะ…

        เห็นได้ชัดว่าหลี่ชิงเฟิงกำลังคิดไปไกล หลิวจือโม่ส่ายหัว “ไม่ต้องห่วง พี่เจ้าสบายดี แค่อาหวงกับอาไป๋บาดเจ็บหนัก พี่เลยอยู่ทำแผลในถ้ำ”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ชิงเฟิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็อดร้องไม่ได้

        โชคดีที่ไม่เป็นอะไร...

        เขาเช็ดน้ำตาแล้วจึงเห็นชายชราที่ยืนอยู่ข้างหลังหลิวจือโม่ เขาเห็นเลือดบนใบหน้าของชายชรา จึงเดินไปหา และถามอย่างเป็นห่วง "ท่านปู่… บาดเจ็บหรือ"

        ชายชราเม้มริมฝีปากและส่ายหัว "ของเสี่ยวซีน่ะ นาง... ถูกหมาป่าฆ่า... เพื่อช่วยข้า..." เขาพูดต่อไม่ออก

        หลี่ชิงเฟิงก้มมอง เห็นเสี่ยวซีที่ไม่หายใจแล้วเรียกเสียงสั่น

        แต่เสี่ยวซีจะไม่สามารถตอบเขาได้อีกแล้ว

        แม้ว่าเขาจะอยู่กับเสี่ยวซีได้ไม่นาน แต่เขาก็ปฏิบัติต่อสาวน้อยผู้ขยันขันแข็งคนนี้เหมือนเป็นพี่สาวตน

        เมื่อเห็นว่านางจากไปแล้ว และจะไม่ได้เล่นกับพวกเขาอีก เขาก็รู้สึกเศร้ามาก

        ถ้านางไม่ล่อหมาป่าออกไปเพื่อช่วยพวกเขา นางคงไม่...

        "พี่เสี่ยวซี..." หลี่ชิงหนิงมองดูเสี่ยวซีที่โชกไปด้วยเลือด เบิกตากว้างแล้วร้องเรียก “เจ็บ… เจ็บ…” มีเลือดออกจะเจ็บ

        หลิวจือโม่ลูบหัวเจ้าตัวเล็กและปลอบโยนนาง "พี่เสี่ยวซีเหนื่อย หลับไปแล้ว อย่ารบกวนเลยนะ”

        "นอนหลับ" หลี่ชิงหนิงพยักหน้าอย่างจริงจัง

        “เอาล่ะ ได้เวลานอนแล้ว” หลิวจื้อโม่ฝืนยิ้มให้นาง จากนั้นหันไปมองสืออี “พี่สืออี คนที่เหลืออยู่ไหน”

        สืออีบอกว่าตามมาและนำไปก่อน

        หลิวจือโม่และคนอื่นๆ ตามเขาไป

        ครั้งนี้หลังจากเดินไปอีกครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็พบหลิวจือเยี่ยนและหลิวจือโหรว อยู่ไม่ไกลจากหลี่ชิงเฟิงและหลี่ชิงหนิงนัก

        ทันทีที่หลิวจือเยี่ยนเห็นหลิวจือโม่ก็ทะยานเข้าไป ร่ำไห้เรียกหาพี่ชาย