“ฉันชอบชีวิตแบบนี้จัง”
มีอาร์พูดขึ้น
เพราะคณะของทั้งสองรับน้องเสร็จไปแล้ว
จึงมีเวลาว่างเหลือเฟือ
ในขณะที่คณะอื่นๆ รับน้องอย่างเข้มข้นอยู่
“ฉันก็ชอบชีวิตแบบนี้”
ไอยูเห็นด้วย
เธอรู้สึกเหมือนได้พักผ่อน
ตลอดเสาร์อาทิตย์ที่ไม่เคยได้รู้สึกมานาน
และเธอก็ชอบใช้เวลากับแอลเคและเบลล์เป็อย่างมาก
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ”
มีอาร์ทำสีหน้าสนใจ
ไปที่กลุ่มคนที่ยืนมุงกันอยู่
“............”
ไอยูก็หันไปดูอย่างสนใจ
“เราไปดูกันเถอะ”
มีอาร์ลากไอยูเข้าไปร่วมกันฝูงชนนั้นทันที
“.....!!.....”
แต่แล้วทั้งสองก็ใกับภาพที่เห็นมาก
มีชายคนหนึ่งกำลังขึ้นคร่อมและต่อยชายอีกคน
ด้วยแววตาที่เหมือนจะฆ่าเขาให้ตายคามือ
และไม่มีใครกล้าเข้าไปแยกพวกเขาออกจากกัน
“นั่นพี่ซีนี่”
มีอาร์พูดออกมา
เกิดอะไรขึ้นกัน
ไอยูไม่เคยเห็นซีในมุมนี้มาก่อน
ซีในสายตาไอยู
เป็คนที่คอยช่วยเหลือดูแลเธอตลอด
อ่อนโยนแลดูแลเอาใจใส่
ถึงแม้ว่จะดูเ็าไปบ้าง
แต่เธอก็รู้สึกสบายใจเมื่ออยู่กับเขา
ตอนนี้เขาเหมือนเป็คนละคน
สีหน้าเขาดูโกรธมาก
นี่คงไม่ใช่เื่ทะเลาะกันแค่ธรรมดาๆ แน่ ๆ
“ซีพอได้แล้ว หยุดได้แล้ว”
อึนโฮปราม
เขาให้นักศึกษาที่อยู่แถวนั้น
เกือบ10คนช่วยกับดึงตัวซีออกมา
โดยใช้เวลาเกือบๆ 5 นาที
ทุกคนที่เข้าไปดึงก็โดยลูกหลงกันไปตามๆ กัน
จนสุดท้ายก็แยกทั้งสองออกจากกันได้
“โอ๊ย!!เจ็บเป็บ้า”
ธันย์บ่นพลางจัดแก้มตัวเอง
“ฉันก็โดนเหมือนกัน”
ไบร์ทบ่น
“มันไปเอาแรงพวกนั้น มาจากไหนนักหนาเนี่ย!!”
ธันย์บ่นต่อ
“ขนาด 10กว่าคนยังแทบจะเอาไม่อยู่”
ไบร์ทส่ายหน้า
“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”
มีอาร์ลากไอยูไปหาไบร์ทและธันย์
“เอ่อ....”
ไบร์ทและธันย์ลังเลที่จะบอก
“ปกติถึงพี่ซีเขาจะดูน่ากลัวอยู่แล้ว
แต่พวกเราไม่เคยเห็นพี่เขาดูโกรธขนาดนั้นมาก่อนเลย”
มีอาร์พูดต่อ
“ปกติซีมันก็ไม่ได้มีเื่ไปทั่วหรอกนะ
ถ้าไม่มีใครไปยุ่งกับมันก่อนน่ะ”
ธันย์พูด
“นึกถึงตอนที่ฉันเกือบจะไปจุดะเิตอนนั้นเลย”
ธันย์ขนลุกซู่เมื่อนึกถึงวันที่เขายืนขวางประตูห้องเรียน
“รู้เื่สมุดมรณะกันใช่ไหม?”
ธันย์ถาม
“ค่ะ”
ไอยูและมีอาร์พยักหน้าพร้อมกัน
“มันมีอยู่แค่ 2อย่าง
ที่ห้ามข้ามเส้นสำหรับซี”
ไบร์ทอธิบาย
5K
