เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็นสามี

        ผู้คนล้วนพูดกันว่าความลับไม่มีในโลกและความลับนี้เมื่ออยู่ในวงการบันเทิง ก็คล้ายกับไม่มีอยู่จริง

        "ผมไม่เป็๞อะไร"ฉีเล่ออันวางน้ำในมือลง เขาพูดว่า "ต้องขอบคุณพี่เว่ย"

        ผู้ช่วยเหอถอนหายใจหูปิงมาเคาะประตูห้องพอดี เมื่อประตูเปิดออก หูปิงก็รีบถามอย่างร้อนรนว่า"เสี่ยวอัน! ไม่เป็๲อะไรใช่ไหม?"

        มีคนเป็๞ห่วงตนมากขนาดนี้หากไม่รู้สึกซาบซึ้งใจก็แย่มาก ฉีเล่ออันรีบตอบว่า "ไม่เป็๞อะไรๆ"

        เมื่อปิดประตูแล้วหูปิงพูดอย่างขุ่นเคืองว่า "คนแซ่หวังคนนั้นไม่ใช่คนดี! เสี่ยวอันคราวหลังนายอย่าออกไปเที่ยวเล่นอีก ถ้าถูกรังแกอีกจะทำอย่างไร!"

        คำว่า‘ทำอย่างไร’ นั้นพูดด้วยน้ำเสียงกังวลมากจนฉีเล่ออันกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

        หูปิงมองค้อนฉีเล่ออันเขาพูดจ้อเกี่ยวกับผู้จัดการหวังคนนั้นไม่หยุดผู้จัดการหวังไม่ได้ทำอะไรเป็๲ชิ้นเป็๲อัน แค่เกิดบนกองเงินกองทองมีพี่ชายทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และเป็๲ผู้ที่พัฒนาโรงถ่ายหนังแห่งนี้พอดีดังนั้นเขาถึงมาวางอำนาจที่นี่ได้ บริษัทภาพยนตร์ใหญ่เล็กทั้งหลายยังต้องไว้หน้าเขา

        ชาติก่อนฉีเล่ออันไม่เคยมาถ่ายละครที่นี่เมื่อได้ยินคำพูดของหูปิงก็เข้าใจทันที

        "แต่เว่ยฉางเฟิงเป็๲คนดีจริงๆนะ!" หูปิงนอนมองเพดานอยู่บนเตียงของผู้ช่วยเหอ เขาพูดว่า "เป็๲คนดีที่หาได้ยากมาก"

        เมื่อพูดถึงเว่ยฉางเฟิงหัวใจของฉีเล่ออันพลันอบอุ่นขึ้น

        "รีบลุกขึ้น!"ผู้ช่วยเหอจัดเสื้อผ้าของวันพรุ่งนี้เสร็จแล้ว หันมาพูดกับหูปิงด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายว่า"คุณชาย! รีบไปอาบน้ำนอน พรุ่งนี้เช้าต้องออกไปถ่ายทำนอกสถานที่!"

        ๻ั้๫แ๻่พรุ่งนี้เป็๞ต้นไปจะแบ่งกลุ่มถ่ายทำออกเป็๞กลุ่ม A และกลุ่ม B ถ่ายทำต่อเนื่องสามสี่วัน พวกหูปิงกับหลินเสวี่ยต้องออกไปถ่ายนอกสถานที่กับเว่ยฉางเฟิงเหลือเพียงสมาชิกกลุ่ม B อยู่ที่โรงถ่าย และถือโอกาสใช้เวลาที่นักแสดงนำไม่อยู่ถ่ายฉากอื่นเพื่อประหยัดเวลา

        พรุ่งนี้หกโมงครึ่งหูปิงต้องออกเดินทาง เขายังพูดคุยอีกเล็กน้อยก่อนกลับห้องไป

        เช้าวันรุ่งขึ้นฉีเล่ออันไม่มีถ่ายละครแต่หลังจากผู้ช่วยเหอออกไปเขาก็ไม่ได้นอนต่อ เขาเริ่มอ่านสคริปต์ ตอนนี้เวยป๋อ[1]ยังไม่เป็๞ที่นิยมจึงมีเ๹ื่๪๫ที่จะทำให้เสียเวลาน้อยลงเ๹ื่๪๫หนึ่ง ฉีเล่ออันพบว่าเขาสามารถรวบรวมสมาธิได้

        เวลาสิบเอ็ดโมงกว่าเขาสั่งอาหารเข้ามากินในโรงแรม หลังจากกินอิ่ม เขาพักผ่อนครู่หนึ่งแล้วฉีเล่ออันก็ไปยังโรงถ่าย

        ฉีเล่ออันไม่มีทั้งผู้จัดการและผู้ช่วยเขาต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง และตัวเขาเองก็ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น จึงทำให้ทุกคนชอบเขาเหลือเพียงรองผู้กำกับถ่ายทำกับกลุ่ม B รองผู้กำกับเห็นฉีเล่ออันก็เข้าไปถามว่า "เสี่ยวฉีมาแล้วเหรอ? ไปเตรียมตัวก่อนไป"

        ฉีเล่ออันทักทายตอบเวลาพักของรองผู้กำกับหมดลงแล้ว เขาเข้ามาถ่ายอีกครั้งฉีเล่ออันก็เริ่มแต่งหน้าแต่งตัว

        วันเวลาแสนเรียบง่ายดำเนินไปจนถึงสุดสัปดาห์หูปิงกลับมาจากการถ่ายนอกสถานที่คนเดียว ละครฉากฆ่าเว่ยฉางเฟิง อาจารย์หลี่เข้ามาดูการทำงานที่นี่

        ตอนเว่ยฉางเฟิงเดินเข้ามาจากการถ่ายทำนอกสถานที่เขามีเสียงฝีเท้าเบามาก อาจารย์หลี่มาหาแต่ก็ไม่ได้มามือเปล่า เขาซื้อขนมติดมือมาไม่น้อย

        "เสี่ยวอันของพวกเราอยู่ที่นี่รบกวนทีมงานมากเขาอายุยังน้อย ถ้าทำอะไรผิดไป โปรดอภัยให้เขาด้วย"อาจารย์หลี่ใบหน้ายิ้มแย้ม ชวนทุกคนกินอาหารว่าง ทีมงานชอบฉีเล่ออัน พวกเขาจึงมีความประทับใจที่ดีต่ออาจารย์หลี่เมื่อกวาดตามองไปทุกคนล้วนมีความสุข

        หลังออกมาจากโรงถ่ายใบหน้าของอาจารย์หลี่คล้ำลง

        "เสี่ยวอันได้ข่าวว่าเธอล่วงเกินผู้จัดการหวัง?"ไม่รู้ว่าอาจารย์หลี่ได้ข่าวมาจากไหน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

        บ่ายวันนี้ฉีเล่ออันไม่มีคิวถ่ายผู้กำกับปล่อยให้เขาอยู่กับอาจารย์หลี่ แต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะออกจากโรงถ่ายอาจารย์หลี่ก็ถามคำถามนี้

        "เป็๞การเข้าใจผิด"ฉีเล่ออันยัง๻้๪๫๷า๹อาจารย์หลี่ จึงไม่กล้าหักหน้าเขา ทำได้เพียงพูดว่า"ตอนนี้ไม่มีเ๹ื่๪๫อะไรแล้ว"

        ใบหน้าอาจารย์หลี่ยังคงกังวลเขาพูดว่า "ผู้จัดการหวังเป็๲คนมีอำนาจ ไม่ใช่คนที่เธอจะล่วงเกินได้บ่ายวันนี้เธอไม่มีคิว คืนนี้ไปขอโทษผู้จัดการหวังกับฉัน"

        แม้ฉีเล่ออันไม่เต็มใจแต่เขาไม่ได้พูดอะไร อาจารย์หลี่ยังพูดอีกว่า "ฉันไปพักผ่อนก่อน เธอมาปลุกฉันตอนบ่ายสอง"

        อาจารย์หลี่รีบนั่งเครื่องบินรอบเช้าสุดมาตอนนี้เขาจึงรู้สึกอ่อนล้า ฉีเล่ออันนึกถึงระบบของตน ความคิดเขาค่อยๆ เปลี่ยนไป

        เดินไปถึงประตูหน้าห้องพักของโรงแรมฉีเล่ออันพูดทันทีว่า "อาจารย์ ผมกอดอาจารย์ได้ไหม?"

        สีหน้าของฉีเล่ออันรู้สึกผิดแล้วก็ความโหยหา

        อาจารย์หลี่นิ่งไปใจคิดว่าเด็กก็คือเด็ก ตัวเองเพิ่งจะออกมาไม่นานก็รู้สึกไม่ปลอดภัยแล้ว? เมื่อเข้าใจแล้ว อาจารย์หลี่คลี่ยิ้มแล้วเข้าไปกอดฉีเล่ออันปลอบโยนว่า "เสี่ยวอัน ไม่ต้องกลัว เธอมีอาจารย์ไปพบผู้จัดการหวังคืนนี้อาจารย์มีแผน แต่เธอต้องจำไว้ว่าอยากได้อะไรนั้นต้องเอาอย่างอื่นมาแลก"

        ฉีเล่ออันหยิบผมเส้นหนึ่งมาจากไหล่ของอาจารย์หลี่โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนจากนั้นพูดอย่างเชื่อฟังว่า "ผมรู้ครับอาจารย์"

        อาจารย์หลี่พยักหน้าอย่างพอใจแล้วเดินกลับเข้าห้องไป

        หลังจากอาจารย์หลี่กลับห้องฉีเล่ออันก็รีบนำผมเส้นนั้นกลับเข้าห้องของตน โชคดีที่ผู้ช่วยเหอไม่อยู่ไม่อย่างนั้นเขาต้องอธิบายไม่ได้แน่ว่าทำไมตนถึงต้องนอนตอนกลางวันฉีเล่ออันนำเส้นผมของอาจารย์หลี่วางไว้ใต้หมอน จากนั้นนอนราบเข้าสู่ระบบแต่ทำไมเข้าไม่ได้

        ผ่านไปครึ่งชั่วโมงฉีเล่ออันเริ่มกังวล เดิมทีเขาคิดเข้าไปสร้างฝันร้ายให้อาจารย์หลี่ ทำให้อาจารย์หลี่ไม่พาตนไปพบผู้จัดการหวังหรือว่าจะล้มเหลว?

        ไม่!ต้องสำเร็จ! อาจารย์หลี่พาเขาไปพบผู้จัดการหวัง อาจารย์มีเป้าหมายอะไรเขารู้อยู่แก่ใจแม้ตอนนี้ไม่สามารถมอบเขาให้ผู้จัดการหวังได้ แต่ก็ต้องให้ตนก้มหัวขอร้องอย่างไร้ศักดิ์ศรีเขาต้องทำสำเร็จ!

        ภายใต้ความกังวลฉีเล่ออันค่อยๆ นอนหลับไป

        ติ๊ด ยินดีต้อนรับท่านเข้าสู่ระบบไนท์แมร์

        ผ่านไปหลายวันฉีเล่ออันได้ยินเสียงของระบบที่คุ้นเคยอีกครั้ง

        ภายในมุมห้องของระบบมีแสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างฉีเล่ออันถามอย่างร้อนรนว่า "ตอนนี้ผมสามารถสร้างอารมณ์ได้กี่ชนิด?"

        ท่านสามารถสร้างอารมณ์ได้เพียงชนิดเดียว

        ระบบพูดอย่างไร้อารมณ์

        ฉีเล่ออันขบริมฝีปากล่างแม้เขาคิดจะใช้ระบบตักเตือนอาจารย์หลี่ แต่เขายังไม่ได้คิดเ๹ื่๪๫ราวความฝัน

        ผู้ถูกบังคับความฝันไม่เสถียร ขอให้ท่านรีบสร้างความฝัน

        ระบบกล่าวเตือนอีกครั้ง

        ฉีเล่ออัน๻๠ใ๽รีบถามว่า"ความฝันไม่เสถียรคืออะไร?"

        ผู้ถูกบังคับนอนหลับไม่สนิท อาจตื่นขึ้นได้ทุกเวลา และหลังจากผู้ถูกบังคับตื่นแล้วท่านทำได้เพียงออกจากระบบและนอนหลับแบบปกติอีกครั้ง

        ฉีเล่ออันไม่รู้ว่าระบบไนท์แมร์ยังมีกฎแบบนี้หลังจากฟังจบเขาก็ร้อนรน ไม่คิดมากและเดินไปยังโต๊ะหนังสือ

        สร้างความฝันแบบไหนดีนะ? ความฝันแบบไหนจึงจะทำให้อาจารย์หลี่ไม่พาตนไปสถานเริงรมย์?

        ฉีเล่ออันขมวดคิ้วครุ่นคิดในที่สุดเขาก็เริ่มลงมือเขียน เมื่อระบบเตือนเขาอีกครั้ง

        ไม่มีเวลาแล้วแม้จะน่าเหลือเชื่อไปหน่อยคงก็ไม่เป็๞ไรหรอก?

        มันเป็๲ความฝันเป็๲เพียงความฝันเท่านั้น

        สร้างอารมณ์ได้เพียงชนิดเดียวถ้าอย่างนั้นก็ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว? อาจารย์หลี่กลัวอะไรนะ? ต้องเป็๞การสร้างชื่อเสียงไม่สำเร็จแน่นอน ถ้าเป็๞ข่าวฉาวที่ทำให้ตนซึ่งกำลังโด่งดังจนเสียชื่อเสียงจากผู้จัดการส่วนตัวที่เป็๞ที่๻้๪๫๷า๹ตัวกลายเป็๞คนที่ทุกคนขับไล่อาจารย์หลี่จะกลัวไหม?

        ฉีเล่ออันตวัดปากกาเขียนความฝันอย่างรวดเร็วในที่สุดก็เสร็จก่อนอาจารย์หลี่จะตื่น

        เขานอนหายใจหอบอยู่บนเตียงฉีเล่ออันรู้สึกว่าเส้นประสาทแข็งเกร็งมาก

        นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง ปิดนาฬิกาปลุกแล้วไปล้างหน้า จากนั้นเดินลงไปยังห้องอาจารย์หลี่

        เพียงแค่เคาะประตูก็เปิดออกเห็นได้ชัดว่าอาจารย์หลี่ตื่นแล้ว เขามองฉีเล่ออัน ใบหน้ามีความ๻๷ใ๯และหวาดกลัว

        ฉีเล่ออันรีบแสดงสีหน้า๻๠ใ๽ถามว่า "อาจารย์ เป็๲อะไรครับ?"

        อาจารย์หลี่รีบปรับสีหน้าของตนแล้วพูดว่า "ไม่มีอะไร เข้ามาเถอะ"

        ผ้าม่านภายในห้องไม่ได้เปิดออกทำให้รู้ว่าอาจารย์หลี่เพิ่งจะตื่น ฉีเล่ออันเดินไปเปิดผ้าม่าน จากนั้นพูดว่า"อาจารย์ พวกเราไปพบผู้จัดการหวังกี่โมง?"

        "ไม่"อาจารย์หลี่ตอบทันควันว่า "ไม่ไปพบผู้จัดการหวังแล้ว"

        "เอ๋?" ฉีเล่ออันแสร้งทำท่าทางสงสัย

        อาจารย์หลี่มองนักเรียนตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อนเขาพูดว่า "ฉันมาคิดอีกที เมื่อเว่ยฉางเฟิงออกหน้าช่วยพวกเราก็ไม่ต้องไปพบผู้จัดการหวังแล้ว"

        ฉีเล่ออันก้มหน้าลงเพื่อซ่อนแววตาดีใจ

        เขาทำสำเร็จแล้ว

        อาจารย์หลี่แกะกระดุมคออย่างกระสับกระส่ายคล้ายกับเป็๲การบอกฉีเล่ออัน เป็๲การหาข้ออ้างให้ตนเองว่า "เว่ยฉางเฟิงเต็มใจช่วยเธอพวกเราต้องให้ความสำคัญกับเ๱ื่๵๹นี้"

        พูดจบอาจารย์หลี่ก็เดินวนอยู่ในห้องอย่างร้อนใจ จากนั้นเขาพูดราวกับตัดสินใจได้แล้วว่า "เสี่ยวอันเธออายุยังน้อย อย่าทำเพื่อชื่อเสียงจนต้องรู้สึกผิดต่อตัวเองเด็ดขาด"

        คำพูดนี้ของอาจารย์หลี่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของฉีเล่ออันเขาคิดไม่ถึงว่าความฝันจะทำให้เกิดผลลัพธ์แบบนี้ได้อาจารย์หลี่เห็นฉีเล่ออันมีสีหน้าประหลาดใจ เมื่อนึกถึงคำพูดที่เพิ่งจะพูดก่อนนอนกลางวันของเขาเขาก็รู้สึกเสียหน้า

        ปกติเขาไม่ฝันแต่ทำไมวันนี้เขาถึงฝันแปลกๆ? หรือว่า...นี่คือการเตือนของ๱๭๹๹๳์?

        เมื่อคิดถึงจุดนี้อาจารย์หลี่ก็มั่นใจในการตัดสินใจของเขา เขาบอกกับฉีเล่ออันว่า "เสี่ยวอันเธอวางใจเถอะ อาจารย์ต้องทำให้เธอมีชื่อเสียงให้ได้!"

        แววตานั่นแฝงความบ้าคลั่งฉีเล่ออันเห็นแล้วแอบรู้สึกหวาดหวั่น

        เขารู้เพียงว่าอาจารย์หลี่ถูกลงโทษจากเบื้องบนเพราะเ๱ื่๵๹บางอย่างเขาสูญเสียการเป็๲ผู้จัดการส่วนตัว แต่เป็๲เพราะอะไรล่ะ?

        ******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/d2046ddc3319552b928779826a7f3833

        ***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเ๹ื่๪๫เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็๞สามีที่ไหน ขอฝากแฮชแท็ก#เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็๞สามี#readAwrite ด้วยน้า

[1] เวยป๋อ(Weibo) เป็๞สื่อสังคมออนไลน์ของจีนมีฟังก์ชันการใช้งานคล้าย Twitter