เมื่อครอบครัวตระกูลหงกลับไปแล้วสตรีในอาภรณ์ม่วงอ่อนได้เดินเข้ามาหามารดาของนางและอนุหวังที่อยู่ในห้องโถงเด็กหญิงเดินยิ้มเข้ามาจนมารดาและอนุวังแอบหมั่นไส้อยู่ในใจ
“ฮุหยินหงเป็อย่างไรบ้างเ้าคะเป็ไปตามที่คิดไว้หรือไม่”
“เป็ดั่งที่เ้าคิดนั่นแหละฮูหยินหงและคุณหนูรองหงรีบปฏิเสธพี่ใหญ่ของเ้าในทันทีพวกเขาได้มอบเวลาตกฝากของคุณหนูใหญ่หงมาแทน”
“เป็เช่นนี้ก็ดีเหมือนกันเ้าค่ะเพราะดูเหมือนพี่ใหญ่เองก็มีใจให้คุณหนูใหญ่หงอยู่เหมือนกัน”
“มีใจให้กันเ้าหมายความว่าอย่างไรกัน”
หลันหลันอมยิ้มก่อนจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ไป๋จื่อและอนุหวังฟังทั้งสองอมยิ้มและหยักหน้าให้กันช้า ๆแต่ไป๋จื่อที่เคยได้ยินเื่ราวของสองแม่ลูกคู่นี้มาเป็อย่างดีได้แสดงสีหน้ากังวลใจออกมา
“แล้วเช่นนี้แล้วหากวันแต่งงานพวกเขารู้ความจริงจะมิ...”
“เื่นั้นท่านแม่อย่าได้เป็กังวลข้ากับพี่รองจะจัดการเองเ้าค่ะ ความจริงเื่นี้เราก็มิได้โกหกพวกนางนี่เ้าคะพี่ใหญ่ออกสู้กับโจรป่าจนได้รับาเ็และเป็พวกนางที่ทิ้งพี่ใหญ่ของพวกเราเองแต่ถึงอย่างนั้นลูกได้เตรียมแผนการรับมือเื่นี้ไว้แล้วเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็คงต้องฝากเ้าแล้ว”
าแที่ได้รับาเ็นั้นเป็เื่จริงแต่อาการที่เป็นั้นมิได้หนักหนาเท่าที่ถูกเล่าลือหลันหลันได้ให้คนไปปล่อยข่าวเื่นี้จึงทำให้ผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าคุณชายใหญ่ถิงได้รับาเ็จนขาพิการนั่นเอง
วันเวลาเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่สิ่งที่ทุกคนเริ่มเห็นจนชินตาก็คือในทุก ๆ วันคุณหนูใหญ่ตระกูลหงจะเดินทางมาจวนตระกูลถิงเพื่อดูแลคุณชายใหญ่ถิงนั่นเอง
“ดูเหมือนคุณหนูใหญ่หงจะเป็ห่วงอาการพี่ใหญ่มากเลยนะเ้าคะ”
“หากมิเป็เช่นนั้นแล้วนางจะมาดูแลพี่ใหญ่ของเ้าเช่นนี้หรือ”
ถิงอู่และหลันหลันที่เดินผ่านสระบัวเห็นทั้งสองกำลังนั่งคุยกันโดยมีบ่าวรับใช้ยืนอยู่ไม่ไกลจึงได้เอ่ยพูดคุยกันขึ้นมาเนื่องจากถิงโม่หานาเ็จึงมิต้องติดตามองค์รัชทายาทอีกทั้งตอนนี้ทั้งองค์รัชทายาทองค์ชายรองได้เข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้เพื่อรายงานเื่ที่เกิดขึ้นและสะสางงานที่คั่งค้างจึงทำให้ถิงโม่หานและถิงอู่ไม่ต้องเข้าวังเช่นกันเย็นวันนั้นหลันหลันได้เข้าไปช่วยบิดาฝนหมึกในห้องหนังสือตามปกติ
“เื่พี่ใหญ่ของเ้านั้นทำได้ดีมาก”
หลันหลันยิ้กว้างเมื่อได้รับคำชมจากบิดา
“เื่ทางนั้นล่ะเ้าค่ะ”
“เื่นั้น.....พระองค์รับปากแล้วว่าจะหยุดไว้ก่อนรอให้ถึงวันมงคลของพี่เ้าจึงจะจัดการให้ในวันนั้น”
“ดีเลยเ้าค่ะ”
หลันหลันอยู่คุยกับบิดาอีกสักพักก่อนจะลากลับเรือนของตนโดยมิลืมแวะไปหาท่านย่าหลี่ของนางเมื่อกำหนดตัวเ้าสาวได้แล้วทางตระกูลหงได้หารือกันเพื่อจัดเตรียมสินเดิมให้แก่หงเจวี่ยอวี่หญิงสาวจึงถูกตามตัวมา
“อวี่เออร์คารวะท่านพ่อ”
ในห้องรับแขกของเรือนเ้ากรมพระคลังหงฮูหยินหงและหงซิวเซี่ยได้รออยู่ที่นั้นแล้ว
“เดือนหน้าอวี่เออร์ก็จะแต่งกับท่านรองแม่ทัพถิงแล้วช่างเป็เื่ดีของจวนเรายิ่งนักสินเดิมของอวี่เออร์จัดการเรียบร้อยหรือไม่”
เ้ากรมพระคลังหงเอ่ยถามฮูหยินของตนฮูหยินหงแสดงสีหน้าไม่สู้ดีนัก ‘สินเดิมของมารดาหงเจวี่ยอวี่นั้นมีมากมายนักหากมอบให้นางไปจนหมดพวกเราแม่ลูกจะใช้อะไรอีกทั้งหากเซี่ยเออร์ออกเรือนไปก็จะน้อยหน้าอวี่เออร์สิ มิสู้!!…’
“ท่านพี่จวนเรามีบุตรสาวหลายคนหาก...”
“วันมงคลของบุตรีคนอื่นๆ ยังมิได้กำหนดมิใช่หรือเช่นนั้นเ้าให้นางนำสินเดิมของมารดานางไปเพิ่มตึกแถวทางเหนือของเมืองไป 3 หลังร้านค้าอีก 2 ร้านที่ดินแถบชานเมืองอีก 5ผืน เงินอีกหมื่นตำลึงก็แล้วกัน”
“ท่านพี่จะไม่เยอะไปหน่อยหรือเ้าคะ”
เ้ากรมพระคลังหงหันไปมองฮุหยินหงด้วยแววตาแข็งกร้าว
“มากไปเช่นนั้นหรือหากเ้าอยากได้ชื่อว่าเป็แม่เลี้ยงที่รักแกลูกเลี้ยงก็ตามใจยามที่มารดาอวี่เออร์แต่งเข้าจวนมาผู้คนต่างรู้ว่านางนำสินเดิมติดมาด้วยเท่าใดหรือหากครอบครัวเดิมของนางขอคัดลอกสำเนาสินเดิมกับทางการมาเทียบเ้าจะมิอายใช่หรือไม่หากเ้าคิดจะทำเช่นนั้นจริงก็ตามใจเ้า ข้าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเื่เหล่านี้”
“ท่านพี่ข้ามิได้หมายความวเช่นนั้น ข้าเพียงแต่เป็ห่วงยามเซี่ยเออร์ออกเรือนไปก็เท่านั้นเอาเช่นนี้ดีหรือไม่ เรารอดูของหมั้นที่ทางคุณชายใหญ่ถิงส่งมาก่อนดีหรือไม่เ้าคะ”
บุรุษมากอายุมองสตรีตรงหน้าอย่างผิดหวัง‘หากเป็มารดาของอวี่เออร์นางคงไม่ลำเอียงเช่นนี้ทุกอย่างนางคงจัดการอย่างเท่าเทียมอย่างแน่นอน’
“เ้าอย่าบอกนะว่าเ้าคิดจะเอาของหมั้นไปเป็สินเดิมเ้าอย่าคิดนะว่าที่ผ่านมาข้าจะไม่รู้ว่าพวกเ้าสองคนแม่ลูกรังแกอวี่เออร์เพียงใดทั้งข้าและอวี่เออร์ต่างพยายามมองข้ามไปเพื่อทำให้เรือนสงบแต่พวกเ้าสองแม่ลูกกลับไม่รู้จักพอนี่ถึงกับจะมิให้แม้กระทั่งสินเดิมของมารดาอวี่เออร์เชียวหรือ”
“ท่านพ่อท่านแม่มิได้หมายความว่าเช่นนั้นนะเ้าคะ”
“ท่านพี่ท่านเข้าใจข้าผิดไปแล้ว”
แม้ว่าเ้ากรมพระคลังหงจะเป็คนมีจิตใจดีและซื่อตรงแต่ยามโมโหมาทุกคนในจวนไม่มีผู้ใดกล้าสู้หน้าแม้สักคนบุรุษมากอายุมองบุตรสาวของตนที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง ‘ที่ผ่านมาข้าผิดต่อนางมามากคงจะมีเพียงเื่นี้เท่านั้นที่ข้าพอจะชดเชยให้แก่นางได้’
“ดี!!หากไม่คิดจะยักยอกสินเดิมของอวี่เออร์ก็ดี เช่นนั้นก็เอาตามที่ข้าพูด”
พูดจบเ้ากรมพระคลังหงสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้องไปในทันทีหงเจวี่ยอวี่ที่ยืนเงียบมาโดยตลอดได้แต่ถอนหายใจกับตนเองเบา ๆ ‘มิคิดว่าท่านพ่อจะช่วยข้าพูดในเื่นี้’ฮูหยินหงและหงซิวเซี่ยรู้สึกเจ็บแค้นในใจ ‘เ้าตายไปแล้วก็ยังมีลูกมาคอยขัดแข้งขัดขาข้าอีกนะทำไมไม่ตายไปให้หมด ๆ กัน’ แม้จะโมโหและโกรธแค้นเพียงใดก็ตามแต่เมื่อเป็คำสั่งของเ้ากรมพระคลังหงแล้วฮูหยินเช่นนางจะขัดได้อย่างไรเพราะหากเ้ากรมพระคลังหงทราบในภายกลังว่านางมีลูกเล่นในเื่นี้และทำให้เขาเสียชื่อตำแหน่งฮูหยินของนางคงต้องหลุดลอยไปอย่างแน่นอน
295K
