แม่เฒ่าจูได้แต่กระฟัดกระเฟียดที่จูฉางหยูขัดคำสั่งนาง ครั้นจะให้นางวิ่งไปที่บ้านท่านหมอก็ดูจะไม่เหมาะสมนัก นางกลัวว่าหากผู้ใหญ่บ้านรู้เข้าจะมาลงโทษนางอีก ก่อนหน้านี้เขาปล่อยผ่านเพราะเื่ราวยังไม่ร้ายแรง แต่ตอนนี้นางไม่แน่ใจว่าเขาจะปล่อยผ่านอีกหรือไม่จึงไม่กล้าเสี่ยง ด้วยความโมโห แม่เฒ่าจูไม่อยู่นินทาชาวบ้านต่อ นางใช้ไม้เท้าพาตัวเองกลับไปบ้านตระกูลจูเพื่อรอจัดการเ้าพวกบ้านรองที่บังอาจขัดคำสั่งนาง
หลินอ้ายกับลูกชายไปถึงบ้านท่านหมอก็ร้องเรียกท่านเสียงดังด้วยกลัวว่าท่านหมอชราจะไม่ได้ยินพวกนาง ไม่นานนักหมอกวงก็เดินออกมาเปิดประตูรั้วให้พวกเขา ก่อนจะถามนางว่าเหตุใดจึงดูเร่งร้อนเพียงนี้
“ฮึก.. ท่านหมอช่วยลูกสาวข้าด้วยเ้าค่ะ นางป่วยมาหลายวันแล้วจนอาการทรุดลง สามีข้ากำลังพานางมาที่นี่เ้าค่ะ”
“อ้าว ถึงว่าสิ ข้าไม่เห็นนังหนูฉิงอันนำสมุนไพรมาฝากข้านานแล้ว พวกเ้าเข้ามาก่อน ข้าจะไปดูว่ามียาอะไรเหลืออยู่บ้าง”
หมอกวงพูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป หลินอ้ายกับลูกชายได้แต่รอว่าเมื่อไหร่จูฉางหยูจะพาจูฉิงอันมาถึง หลังจากกังวลอยู่ไม่นาน นางก็เห็นสามีวิ่งมาเกือบถึงบ้านท่านหมอแล้ว
“ท่านพี่ รีบพาลูกเข้าไปเร็วเข้าเ้าค่ะ”
“ได้ ๆ เ้ารอด้านนอกนี่แหละ ข้าจะพาลูกเข้าไปก่อน”
“เ้าค่ะ ข้ากับลูกจะรอด้านนอก”
จูฉางหยูเปลี่ยนจากวิ่งเป็เดินเร็ว ๆ เข้าไปในบ้านหมอกวงทันที เขาบอกอาการของจูฉิงอันก่อนจะวางตัวนางลงบนเตียงที่หมอกวงเตรียมเอาไว้ตรวจคนไข้ จูฉางหยูยืนรอให้หมอกวงตรวจอาการลูกสาวเขาที่ปลายเตียง
หมอกวงตรวจชีพจรจูฉิงอันไม่นาน เขายิ่งตรวจยิ่งขมวดคิ้วมุ่นจนจูฉางหยูอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามหมอ
“ท่านหมอขอรับ ลูกสาวข้าเป็อย่างไรบ้างขอรับ”
“เฮ้อ หากเ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว นางคงได้ไปเฝ้าเง็กเซียนแล้วกระมัง เ้าไปนำน้ำร้อนที่ข้าต้มไว้ออกมาใส่อ่างก่อนแล้วค่อยเรียกเมียเ้ามาเช็ดตัวให้นาง ข้าจะไปต้มยาให้นางสักหน่อย”
“ขอรับท่านหมอ อาอ้าย ๆ เ้าเข้ามาที่นี่หน่อย” จูฉางหยูะโเรียกภรรยา
“มีอะไรเ้าคะท่านพี่”
“เ้าไปเอาผ้ามารอเช็ดตัวให้ลูกหน่อย พี่จะไปเอาน้ำร้อนออกมาให้”
“ได้เ้าค่ะ ข้าจะไปขอผ้ากับท่านหมอสักครู่”
“อืม รีบไปเถอะ”
สองสามีภรรยาต่างแยกกันไปเตรียมของตามที่ท่านหมอบอก หมอกวงต้มยาอยู่ที่เรือนเล็กด้านหลังเห็นหลินอ้ายเข้ามาถามหาผ้า เขาจึงชี้บอกให้นางนำผ้าที่ตากเอาไว้ด้านนอกไปใช้ หลินอ้ายกล่าวขอบคุณท่านหมอก่อนจะเดินไปนำผ้าผืนนั้นกลับเข้าไปรอสามีที่ข้างเตียงลูกสาวนาง จูฉิงอันได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่น่าเสียดายที่นางไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้นเพราะพิษไข้
จูฉางหยูที่ยกอ่างน้ำร้อนรีบเดินเข้าไปวางไว้โต๊ะข้างเตียง เขาปล่อยภรรยาให้นางเช็ดตัวลูกสาวที่ตอนนี้ร่างกายร้อนราวกับไฟ ในใจเขารู้สึกขมปร่าจากการที่ปล่อยให้ครอบครัวหวังพึ่งพาท่านแม่ เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้เขารู้ว่าท่านแม่ไม่เคยคิดจะดูดำดูดีครอบครัวเขาสักนิด
หลินอ้ายเช็ดตัวให้ลูกสาวถึงสามรอบจนน้ำเริ่มจะเย็นลงนางจึงหยุดมือ พอดีกับที่ท่านหมอถือถ้วยยาเข้ามา นางจึงหลีกทางให้ท่านหมอป้อนยาลูกสาวของนางที่ยังไม่รู้สึกตัว หมอกวงป้อนยาให้จูฉิงอันอย่างรวดเร็ว โชคดีที่จูฉิงอันยังรับรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นอยู่ นางจึงกลืนยาเข้าไปโดยไม่สนใจว่ามันจะขมสักเพียงไหน
หมอวางถ้วยยาลงพร้อมกับทอดถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาคิดว่าไม่นานอาการของจูฉิงอันคงดีขึ้น
“เหตุใดพวกเ้าจึงพานางมาป่านนี้ เ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่านางไข้สูงขนาดไหนน่ะ”
“เป็ข้าที่ผิดเองขอรับท่านหมอ ข้ามัวแต่หาเงินเข้าบ้านจนไม่ได้ดูแลลูกขอรับ”
“เฮอะ เ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าแม่เ้าเป็คนยังไง”
“ฮึก.. ท่านหมอ..ลูกสาวข้ามีโอกาสหายดีหรือเปล่าเ้าคะ”
“เพ้ย! มาถึงมือข้าแล้วนางก็ต้องหายสิ รอข้าจัดยาให้นางสักสามเทียบ อาการนางคงหายดีได้ไม่ยาก พวกเ้า่นี้ต้องหาอาหารบำรุงร่างกายนางด้วยนะ ไม่เช่นนั้นนางก็จะอ่อนแอจนล้มป่วยอีกแน่”
“ขอบคุณเ้าค่ะ/ขอรับ ท่านหมอ”
“เอาล่ะ ๆ พวกเ้าเฝ้าดูนางไปก่อน ข้าจะไปจัดยาให้”
หมอกวงหันหลังเดินออกไปยังเรือนเล็กด้านหลัง หลินอ้ายก้มมองลูกสาวที่ตอนนี้ยังไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาเลย ถึงจะกังวลใจไม่น้อย แต่นางก็เชื่อใจท่านหมอคนเดียวของหมู่บ้านว่าลูกสาวนางจะหายดีในไม่ช้า
“ภรรยา หลังจากนี้หากขาดเหลืออะไรเ้าบอกข้าได้ ข้าจะหามาให้เ้าบำรุงร่างกายลูก ๆ ของเราเอง”
“เฮ้อ ท่านพี่คิดว่าท่านแม่จะยอมให้พวกเราได้อยู่ดีกินดีกันหรือเ้าคะ”
“แล้ว.. แล้วเ้าจะให้ข้าทำยังไง ข้ามีกำลังแค่ล่าสัตว์กับทำนาเท่านั้น”
“เอาเช่นนี้ดีไหมท่านพี่ หากท่านล่าไก่ป่าได้ก็นำมาให้ข้าต้มบำรุงร่างกายทุกคนได้หรือไม่ แต่ท่านต้องระวังไม่ให้ท่านแม่จับได้นะเ้าคะ”
“เหตุใดจึงต้องยุ่งยากปานนี้เล่า ตลอดมาข้าก็นำเนื้อมาให้ที่บ้านทุกครั้ง พวกเ้าไม่เคยได้กินเลยหรือ?”
“ฮ่า ฮ่า ท่านแม่ของท่านมีหรือจะให้ของดี ๆ กับพวกเรา”
จูฉางหยูถึงกับหน้าเสียที่รู้ว่าครอบครัวเขาไม่เคยได้รับเนื้อที่เขาหามาแม้แต่ครั้งเดียว เขาไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อนเพราะภรรยาไม่เคยบอก
“ภรรยา เ้าทำไมไม่บอกข้าเล่า”
“เฮอะ ถึงข้าจะบอกท่านแล้วยังไง ท่านพี่จะทำอันใดได้ ในเมื่อท่านแม่เป็เช่นนี้มาตลอดั้แ่ข้าแต่งงานกับท่าน”
“ข้า… เฮ้อ.. หลังจากนี้ข้าจะทำตามที่เ้าบอกนะภรรยา ข้าขอโทษที่ทำให้เ้าลำบากมาหลายปี”
“ไม่เป็ไรหรอกท่านพี่ เื่มันผ่านมาแล้ว”
จูฉางหยูตัดสินใจที่จะดูแลครอบครัวตัวเองก่อนที่จะไม่มีใครเหลือให้เขาดูแล เขารู้ดีว่าภรรยาคงอดทนมามากเกินพอแล้ว ยิ่งลูกสาวพวกเขาป่วยหนักขนาดนี้ ท่านแม่ของเขายังใจร้ายใจดำกับนางได้ลงคอ หากมีเื่ทะเลาะเบาะแว้งสักหน่อยเื่ที่เขาดูแลคนในครอบครัวมากขึ้นก็ไม่เป็อะไร เขายินดีต่อสู้เพื่อภรรยากับลูกๆ ให้อยู่ดีกินดีมากขึ้น
หมอกวงจัดยาไม่นานก็นำยาทั้งสามเทียบออกมาพร้อมกับบอกวิธีการต้มยาให้กับหลินอ้าย นางส่งเงินค่ารักษากับค่ายาให้ท่านหมอ 50 อีแปะ
“พวกเ้าไม่เก็บเงินเอาไว้ซื้อของบำรุงลูก ๆ เล่า ข้าไม่คิดค่ารักษากับยาหรอกนะ”
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ แค่นี้พวกเราก็เกรงใจท่านหมอมากแล้ว”
“เฮ้อ เ้าจะมาเกรงใจข้าทำไมกัน ในเมื่อลูกสาวเ้าขึ้นเขาเก็บสมุนไพรเล็ก ๆ น้อยๆ มาส่งข้าตลอดหลายปี”
“ท่านหมอรับเอาไว้เถิดขอรับ เื่อาหารบำรุงของลูก ๆ กับภรรยา ข้าจะเป็คนหามาให้พวกเขาเองขอรับ”
“อืม เ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีอาหยู การกตัญญูมันก็ดี เพียงแต่หากกตัญญูจนทำให้คนรอบข้างตัวเองลำบาก เ้าก็อย่าได้กตัญญูนักเลย”
“ขอบคุณท่านหมอที่ชี้แนะขอรับ”
หมอกวงเห็นว่าจูฉางหยูดูจะเปลี่ยนไปไม่น้อยหลังเกิดเื่จนลูกสาวเกือบไม่รอด ท่านหวังว่าเขาจะเลิกดูแลแม่เฒ่าจูเกินเหตุเสียที ทั้งที่นางยังมีลูกชายคนโตอยู่ด้วยแท้ ๆ แต่นางกลับบังคับให้จูฉางหยูทำงานหาเลี้ยงทั้งครอบครัวเสียนี่
หมอกวงบอกวิธีการดูแลและอาหารบำรุงต่าง ๆ ให้สองสามีภรรยา ก่อนที่พวกเขาจะขอตัวกลับบ้านในเวลาต่อมา ระหว่างทางเด็กชายทั้งสองพอรู้ว่าพี่สาวจะหายดีในอีกไม่กี่วันก็พากันดีใจยกใหญ่ จูฉางหยูยังบอกลูก ๆ ด้วยว่าหลังจากนี้เขาจะดูแลเื่อาหารการกินของพวกเขาให้ดี เด็ก ๆ ได้ยินท่านพ่อบอกเช่นนี้ก็ยิ่งคาดหวังว่าพวกเขาจะไม่ต้องอดอาหารอีกแล้ว
ขณะที่บ้านรองกำลังมีความสุข เมื่อพวกเขาก้าวเท้าเข้าบ้านกลับมีเสียงก่นด่าของแม่เฒ่าจูกับจูฉางฮวาดังออกมาเสียก่อน
3K
