[3] คาดไม่ถึง
ร่องรอย
"พี่ทำไมดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยละ เ้าหมอนั่นมันขู่พี่อะไร"แพรววาถามขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายตัวเองคอตกกลับมา
"ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่แพรวเหอะรู้ไหมว่าไปช่วยบุคคลที่ไม่ควรจะยุ่ง"
"พี่หมายความว่าไงคะ?"
"เอาเป็ว่าอยู่ห่างๆ จากเขาจะดีต่อแพรว"
"พี่เนียล บอกแพรวมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นแพรวจะไม่ทำตามคำสั่งของพี่"แพรววาประกาศดังลั่นจนฝีเท้าหนาหยุดชะงักไปก่อนที่จะหันกลับไปจับไหล่ของแพรววาทั้งสองข้าง
"พี่แค่กลัวพวกนั้นจะมาทำอันตรายกับแพรว เข้าใจพี่ไหม"แววตาและน้ำเสียงที่จริงจังและความห่วงใยของแดเนียลแพรววารู้ดีที่สุด พี่ชายที่คอยปกป้องเธอจนถึงที่สุดคนนี้ คือบุคคลที่ชุบเลี้ยงเธอให้เติบใหญ่หลังจากที่เกิดเหตุการณ์การสูญเสียครั้งใหญ่ที่ไม่สามารถหวนกลับไปได้
"แพรวขอโทษนะพี่ทำให้เป็ห่วง"แพรววาเข้าไปกอดแดเนียลที่ภายใต้แววตานั้นกับซ้อนความเคียดแค้นและขุ่นเคืองใจเอาไว้ โดยที่ไม่มีใครรับรู้
"งั้นแพรวพักผ่อนเถอะ พี่กะว่าจะกลับไปเตรียมตัว"
"เตรียมตัว? พี่จะไปไหน"
"ไทย งานด่วน คงพาแพรวไปไม่ได้"แดเนียลพูดดักคอไว้เพราะรู้ว่าแพรววาอยากไปประเทศไทยมากเพียงใด เพื่อที่จะไปกราบป้ายสุสานของบิดามารดาที่ล่วงลับไป
"แล้วเมื่อไรพี่เนียลจะพาแพรวไปค่ะ"
แดเนียลหยุดชะงักเมื่อได้ฟังคำถามนั้น หากไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้น ป่านนี้ครอบครัวของเขาก็จะได้อยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว แม้แดเนียลจะรู้ดีว่าลึกๆ ในใจแพรววามักฝั่งฝันอยากอยู่กับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันเพียงใด แต่ตอนนี้มันเป็ได้เพียงแค่ความเพ้อฝัน
การสูญเสียครั้งนั้นสร้างาแใหญ่หลวงให้แพรววาอย่างมากจนเธอสูญเสียความทรงจำ่ที่เกิดอุบัติเหตุไป ซึ่งแดเนียลรู้ดีว่าเธอได้รับความกระทบจิตใจมากเพียงใด
ด้วยเหตุนี้แดเนียลจึงมักบ่ายเบี่ยงไม่ให้เธอไปเคารพสุสานของบิดามารดา เพื่อที่จะไม่ให้เธอนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้นอีก
"ไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ"
"พี่ห้ามผิดคำพูดนะ"
"รู้แล้ว ไว้พี่กลับมาแล้วพาไปชอปปิ้งแทนคำขอโทษแล้วกัน"
"จริงนะ!"แดเนียลรู้ดีว่าแพรววาชอบเที่ยวมากเพียงใด ่นี้เธอทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน เขาถือโอกาสนี้พาเธอชอปปิ้งแทนคำขอโทษเลยเพราะการเที่ยว ถือว่าเป็การผ่อนคลายอย่างหนึ่งที่สามารถทำให้จิตใจคลายกังวลบางสิ่งบางอย่างได้
"งั้นพี่ไปล่ะ"
"ตอนนี้เลยเหรอ"แพรววาทำหน้าน้อยใจเล็กน้อยที่พี่ชายปล่อยให้เธออยู่เพียงลำพัง
"พี่ต้องไปเตรียมตัวก่อนออกเดินทาง"
"เข้าใจแล้วค่ะ"
"ฝากดูและแพรวด้วยนะ"แดเนียลหันไปบอกนามิ
"ค่ะพี่เนียล"นามิตอบแดเนียลก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป"
"..."
"แกมีพี่ชายที่หล่อใช้ได้เลยนะ แต่สู้คุณมาร์ทตินที่ออกตัวปกป้องแกจากคิดส์ไม่ได้ ถ้าเป็คนอื่นคงไม่กล้า"
"แกอย่าลืมสิ หากคนที่ชื่อครามไม่ห้ามพี่ไว้มีหวังคิดส์ถูกอัดอย่างแน่นอน"
"ดูๆ แล้วพี่แกห่วงแกมากเลยนะ หากเป็เมื่อก่อนพี่เนียลคงไม่ปล่อยไว้แน่"
"นั้นสินะ"
"พูดถึงเื่นี้แล้วทำให้ฉันนึกถึงวันที่พี่เนียลอัดคนนับสิบเข้าโรงพยาบาลเลยนะเนี่ย"
"อัดคนนับสิบเข้าโรงพยาบาล?"
"ใช่ ตอนนั้นเขาเป็อันธพาลที่เก่งที่สุด ภายหลังถูกส่งตัวไปเรียนวิชาแพทย์ที่อิตาลีด้วยเส้นสายของพ่อที่เป็หมอมีเชื้อสายอิตาลีและแม่เป็คนไทย หลังจากที่เขาถูกส่งตัวมาอยู่อิตาลีไม่นานพ่อแม่เขาก็เกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิตทั้งคู่"
"..."
"ภายหลังน้องสาวเพียงคนเดียวที่อยู่ประเทศไทยก็ถูกส่งตัวมาเรียนต่อในอิตาลีจนจบ"
"..."
"แต่สิ่งที่น่าสนใจคือแดเนียลเป็คนเรียนรู้เร็วจนทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงเลยทีเดียวและสามารถกลายเป็แพทย์ผู้เชี่ยวชาญได้โดยใช้เวลาได้ไม่นาน"
"หึน่าสนใจดี หากดึงมาเป็พวกได้คงเป็กำลังได้มากเลยทีเดียว"
"แต่มันไม่ง่ายเลย ที่ผ่านมาเขาปฏิเสธเหล่ามาเฟียที่ชักชวนเขามาแล้วนับสิบพวก"
"หึ"
"ว่าแต่แผนการนั่นจะได้ผลจริงเหรอ"
"ต่อให้เ้านั่นอยากปฏิเสธถึงเพียงใด แต่มันก็ใช่ว่าจะปฏิเสธได้สักหน่อย หึหึหึ"
???? สีหน้าคนฟัง
"นายเอาความมั่นใจมาจากไหน"
"สัญชาตญาณไง"
"0.0! ฉันลืมบอกแกไปเื่หนึ่ง"
"..."
"ดูเหมือนแดเนียลมีกำหนดการเดินทางไปยังประเทศไทย"
"เมื่อไร"
"คืนนี้"
"งั้นก็ดีเลย"มาร์ทตินกระตุกยิ้มมุมปาก แววตาฉากเป็แววประกาย เมื่อเขาคิดแผนการบางอย่างได้
571
