Room 7
สมาชิกระดับแพล็ตตินั่ม
องุ่นพิสุทธิ์เป็ของขึ้นชื่อจากโบสถ์รุ่งอรุณ กรรมวิธีในปลูกถือเป็ความลับขั้นสูงสุด หอการค้าแดนดิไลออนเสียเงินจำนวนมากเพื่อหาข้อมูลดังกล่าว กลับรู้แค่ว่ามัน้าพลังในเส้นทางศักดิ์สิทธิ์เพื่อการเจริญเติบโต ซึ่งหัวหน้าหอการค้าเคยให้ผู้วิวัฒนาการจากเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ทดลองปลูกดูหลายคน กลับไม่มีสักรายที่ปลูกสำเร็จ
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจำต้องซื้อองุ่นพิสุทธิ์จากโบสถ์รุ่งอรุณในราคาสูงขึ้นทุกปี ปัจจุบันตกลูกละ 5 เหรียญทอง 50 เหรียญเงิน
เื่เงินย่อมไม่ใช่ปัญญาสำหรับหอการค้ามีชื่อเสียงอย่างแดนดิไลออน แต่ทุกปีโบสถ์รุ่งอรุณกลับจำกัดจำนวนการขาย หนึ่งปีขายให้พวกเขาแค่สามพันลูก ซึ่งไม่เพียงพอต่อการ้าของบรรดาลูกค้า
องุ่นพิสุทธิ์เป็ผลไม้วิเศษที่มีคุณสมบัติช่วยชะล้างร่างกาย บำรุงสุขภาพ และเพิ่มพลังวิเศษเกือบทุกเส้นทางที่มีระดับต่ำกว่าผู้วิวัฒนาการลำดับ 4 ยกเว้นสี่เส้นทางต้องห้ามตามความเชื่อของโบสถ์รุ่งอรุณ อันได้แก่รัตติกาล มรณะ มาร และอสุรา
นอกจากนี้มันยังช่วยคงสติของผู้วิวัฒนาการในเส้นทางโกลาหลและพระผู้กำเนิด เพราะผู้วิวัฒนาการทั้งสองเส้นทางมักจะขาดสติอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งลำดับสูงยิ่งเสียสติได้ง่าย พวกเขาจึงมักมองหาสิ่งของช่วยคงสติ และบังเอิญว่าองุ่นพิสุทธิ์ดันเป็สิ่งหาได้ง่ายที่สุด
น่าเสียดายผู้วิวัฒนาการจากสองเส้นทางนี้ล้วนถูกรังเกียจโดยโบสถ์รุ่งอรุณ แม้จะไม่ถึงกับเกลียดเข้ากระดูกดำเหมือนสี่เส้นทางต้องห้าม แต่ทางโบสถ์ก็ไม่ค้าขายด้วย พวกเขาจึงมักมองหาช่องทางอื่นในการได้มา
ตอนนี้สิ่งที่ควรจะล้ำค่า กลับวางอยู่ตรงหน้าราวกับของไร้ค่า จะไม่ทำให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร?
“องุ่นพิสุทธิ์? อ๋อ... องุ่นนี่เหรอ ผมเก็บมาจากในไร่” นพประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อชายวัยกลางคนดูเหมือนจะรู้จักสายพันธุ์ขององุ่น หรือมันจะเป็สายพันธุ์หายาก?
“ถ้าอยากกินล่ะก็... ผมขายให้ลูกละร้อยเครดิตเอาไหม” ชายหนุ่มพูดเล่นขำๆ แต่อีกฝ่ายกลับขมวดคิ้ว
“ร้อยเครดิต…” ออสตันพึมพำ “เงินนี่สามารถใช้ได้ไหม?”
ถุงเงินเต็มไปด้วยเหรียญทองวางกองอยู่ตรงหน้านพ ก่อนที่ชายหนุ่มจะทันพูดอะไร เสียงระบบผู้ช่วยก็ดังขัดเสียก่อน
[เหรียญทองตรงหน้าคืออัตราเงินที่สามารถใช้ได้หลายเกม ไม่ว่าจะเป็ออโรร่าออนไลน์ ลาสออฟเทียร์ สกายคาวด์ออนไลน์ มหาาออนไลน์ าวันสิ้นโลก และเกมในเครือบริษัทไดนามิกอีกมากมาย นอกจากนี้ตลาดรับแลกเปลี่ยนเงินสากลก็รับเงินดังกล่าวเช่นกัน อัตราการแลกเปลี่ยนอยู่ที่ 1 เหรียญทองเท่ากับ 1,000 เครดิต]
นพตะลึง ดูจากกองนี้ไม่ต่ำกว่าพันเหรียญทอง? ว่าแต่ทำไมชายคนนี้ถึงนำเหรียญทองจากเกมอื่นออกมาใช้ในรูมได้ล่ะ
หรือจะเป็แฮกเกอร์?
[เหรียญทองเหล่านี้ได้มาอย่างถูกกฎหมาย ขอแนะนำให้เ้านายรับไว้อย่างสบายใจ แต่การนำองุ่นพิสุทธิ์ออกจากรูมมีขั้นตอนมากมาย ซึ่งต้องเสียภาษีตามกฎหมาย แนะนำให้ขายในราคาลูกละ 1,000 เครดิต และจำกัดจำนวนในการขายอยู่ที่ 1,000 ลูกต่อเดือน เนื่องจากการผลิตองุ่นพิสุทธิ์ในไร่ไม่มีปริมาณพอต่อการขายคราวละมากๆ]
คราวนี้นพแปลกใจโดยสมบูรณ์ ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยข้อสงสัยมากมาย แต่เนื่องจากตอนนี้ชายวัยกลางคนกำลังรอคำตอบอยู่ เขาจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เหรียญทองเหล่านี้หนึ่งเหรียญสามารถแลกได้หนึ่งพันเครดิต องุ่นพิสุทธิ์ราคาหนึ่งร้อยเครดิตเป็สิทธิพิเศษเฉพาะสมาชิกของรูม ไม่สามารถนำออกไปข้างนอกได้ แต่ถ้า้านำออกไปราคาจะตกอยู่ที่หนึ่งพันเครดิต ที่ราคามันเพิ่มขึ้นเพราะขั้นตอนขนส่งมันค่อนข้างยุ่งยากซับซ้อน และจะจำกัดจำนวนแค่หนึ่งพันลูกต่อหนึ่งเดือน ซึ่งเฉพาะสมาชิกระดับแพลตตินั่มขึ้นไปเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ดังกล่าว”
ชายหนุ่มคิดว่าออสตันจะถอดใจแต่เขาคิดผิด ชายวัยกลางคนฉีกยิ้มกว้าง แววตาเป็ประกาย
“ฉันจะเป็สมาชิกได้ยังไง”
นพทำอะไรไม่ได้นอกจากยื่นคู่มือสมาชิกให้กับเขา สายตามองออสตันด้วยความเคลือบแคลงใจ เขาอยากจะพูดบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่พูดออกไป
“สมาชิกระดับแพลตตินั่มต้องมีส่วนร่วมบางอย่างในรูม และราคาสมาชิกตกที่ 50,000 เครดิตต่อเดือน?” ชายวัยกลางคนถามหลังอ่านคู่มือ “ต้องมีส่วนร่วมอะไรเหรอ”
“คุณคิดว่ายังไงล่ะ” นพก็ไม่รู้เช่นกันว่าควรให้สมาชิกมีส่วนร่วมอะไรดี
“ซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าเป็ยังไง ผมเป็พ่อค้า มีสินค้ามากมายอยู่ในมือ”
สำหรับ 50,000 เครดิตต่อเดือนเขาไม่คิดอะไรมาก เงินจำนวนนี้ถ้าคิดเป็เงินเหรียญทองจะตกแค่ 50 เหรียญทอง กำไรจากการขายองุ่นพิสุทธิ์เพียงไม่กี่ลูกก็มีค่ามากกว่า 50 เหรียญทองแล้ว
นพกำลังจะถามว่าเขามีสินค้าอะไรบ้าง ระบบแนะนำให้ตอบรับอีกครั้งพร้อมกับส่งข้อมูลโดยละเอียดของชายคนนี้มาให้
ที่แท้ชายคนนี้ก็เป็พ่อค้าของเก่าและมีของหายากในมากมาย เขามักจะขายในรูปแบบเสมือนจริงแล้วนำไปแลกของจริงจากธนาคารนานาชาติอีกที วิธีนี้ช่วยอำนวยความสะดวกสบายให้ทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย เมื่อก่อนนพเองก็เคยได้ยินว่าการประมูลหลายที่ก็ใช้วิธีดังกล่าวเช่นกัน
เมื่อรู้ตัวตนของออสตัน จากความสงสัยก็ปลายเป็ตื่นเต้น ไม่คิดเลยว่าระบบจะนำลูกค้า VIP มาให้เขาจริงๆ นี่หมายความว่าในอนาคตรูมแห่งนี้กลายเป็รูมระดับไฮเอนด์!
“ตกลง ผมจะทำสมาชิกระดับแพลตตินั่มให้” ชายหนุ่มระงับความตื่นเต้น จากนั้นก็ถามว่าอีกฝ่าย้าซื้อองุ่นพิสุทธิ์เท่าไหร่ และคำตอบที่ได้คือเต็มจำนวน
นพไม่เข้าใจว่าองุ่นเสมือนจริงนี่มีประโยชน์อะไร ถึงรสชาติจะอร่อยยิ่งกว่าองุ่นในโลกจริง แต่มันก็ไม่คุ้มกับการใช้เงินจำนวนมากในการซื้อ
[มิสเตอร์ออสตันมีช่องทางการปล่อยองุ่นพิสุทธิ์ของตัวเอง องุ่นชนิดนี้แม้จะไม่มีประโยชน์มากนักในสายตาเ้านาย แต่เกมบางเกมกลับเป็ไอเท็มล้ำค่า นอกจากนี้มันยังเหมาะสมกับการใช้รับรองแขก]
“สามารถนำของเข้าออกเกมได้ด้วยเหรอ” ชายหนุ่มถาม
[มีเกมมากมายสามารถนำไอเท็มเข้าออกได้อย่างอิสระ ในอนาคตหากเ้านาย้าเล่นเกม ระบบจะช่วยแนะนำให้]
นพพยักหน้าก่อนจะหันมาสนใจหญิงสาวที่ยืนดูเหตุการณ์อย่างเงียบๆ เขาลืมไปเลยว่าต้องพาเธอไปยังชั้นหนึ่ง
“ขอโทษที่ทำให้รอนานครับ ผมจะพาคุณไปยังสถานที่เล่นเกมเดี๋ยวนี้”
“ไม่เป็ไร” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจกลับไม่สงบนิ่งอย่างที่คิด
สถานที่แห่งนี้มันยังไงกันแน่ ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกไปหมด แถมองุ่นพิสุทธิ์ที่เป็ของหายากกลับดูไม่มีค่าอะไรในสายตาของผู้ชายคนนี้
บางทีสถานที่แห่งนี้อาจจะเป็สมาคมลับก็ได้
เมลาลีมีความคิดมากมายขณะเดินตามนพขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นหนึ่ง ชายหนุ่มพาเธอมาหน้าโปสเตอร์ซอมบี้พลางให้คำแนะนำมากมาย จากนั้นก็มองเธอหายวับเข้าไปในเกม
นพกลับมาที่ล็อบบี้เพื่อทำขั้นตอนซื้อขายให้เสร็จสิ้น สำหรับกระบวนการขนส่งชายหนุ่มปล่อยให้ระบบดำเนินการทั้งหมด ตัวเขามีหน้าที่เก็บองุ่นและแพ็คให้เรียบร้อย
“คุณอยากเล่นเกมบ้างไหม” มันคงไม่ดีถ้าคนที่เป็สมาชิกเกมรูมกลับไม่เล่นเกมเลย หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยนพจึงคะยั้นคะยอให้ชายวัยกลางคนลองเล่นเกมเหมือนคนอื่น
แน่นอนว่าออสตันตอบตกลงหลังจากได้ยินว่ามันเป็เกมง่ายๆ แต่หลังจากเข้าไปในเกมชายวัยกลางคนก็ต้องเสียใจกับการตัดสินใจในครั้งนี้
เขาเป็แค่ผู้วิวัฒนาการลำดับ 1 เส้นทางเงินตราที่ไม่มีพลังต่อสู้ แล้วจะจัดซอมบี้ได้ยังไง?
นพไม่รู้ถึงความทุกข์ใจของชายวัยกลางคน ชายหนุ่มเก็บองุ่นแพ็คใส่กล่องอย่างสับสน ไม่คิดว่าตัวเองจะทำเงินได้มากมายขนาดนี้เพียงแค่่เวลาสั้นๆ
ตั้งหนึ่งล้านเครดิตเชียวนะ ถึงจะหักภาษีและค่าใช่จ่ายขนส่งก็ยังเหลือเงินมากกว่าครึ่งล้าน ระบบผู้ช่วยราคาหลักสิบล้านตัวนี้คุ้มค่าจริงๆ
แม้ว่าครอบครัวของนพจะร่ำรวย แต่คุณปู่สอนให้เขารู้จักคุณค่าของเงินั้แ่เด็ก ปู่เล่าว่าสมัยก่อนปู่แค่คนจนคนหนึ่ง สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยมือเปล่า ดังนั้นจึงไม่อยากให้เขาลืมกำพืดตัวเองว่าไม่ใช่ตระกูลผู้ดีอะไร ซึ่งเขารักและเชื่อฟังคุณปู่มาตลอด สุดท้ายก็ได้นิสัยทำตัวติดดินมาจากชายชรา
นพเลือกเรียนออกแบบเกมเพราะเขาชื่นชอบเล่นเกมั้แ่เด็ก สมัยใกล้เรียนจบชั้นมัธยมปลาย คุณปู่บอกให้ทำตามใจตัวเอง ไม่สำคัญว่าจะเรียนอะไร แค่มีความสุขก็พอ ต่อมาเขาไม่ลังเลจะสมัครเข้าเรียนคณะออกแบบเกมเสมือนจริงและเลือกเปิดรูมในภายหลัง
รูมเสมือนจริงเพิ่งได้รับความนิยมเมื่อไม่กี่ปีก่อน แม้จะเป็อาชีพที่มีรายได้ไม่คงที่ แต่ถ้าประสบผลสำเร็จก็จะได้รับเงินจำนวนมาก บางคนได้รับมากกว่าเจ็ดหลักต่อเดือนด้วยซ้ำ
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คาดหวังจะโด่งดังหรือมีรายได้เจ็ดหลักต่อเดือน แต่ตอนนี้เขาเริ่มคาดหวังขึ้นมาบ้างแล้วสิ
ชายหนุ่มฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้รูมของเขาอาจจะมีสมาชิกน้อย ทว่าสมาชิกหลายคนเป็ลูกค้า VIP ทั้งชายชราที่ควักเงินจ่ายค่าสมาชิกเพื่อดูหนังและเล่นเกม Zombies Hospital หรือชายวัยกลางคนพ่อค้านายหน้าที่ซื้อองุ่นเสมือนจริงในราคาสูงอย่างไม่ลังเล ไม่ว่าใครก็สามารถทำเงินให้เขาได้ทั้งนั้น
พอนึกถึงองุ่น นพลองถามระบบว่ามีผลผลิตอะไรบ้างที่สามารถทำเงินได้ ซึ่งระบบก็แสดงรายการมากมายออกมา บอกว่าพืชเหล่านี้สามารถนำไปขายในตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าเสมือนจริงได้
นพมองรายชื่อยาวเหยียดจนตาลาย เขาเริ่มอยากหยุดให้บริการเกมรูมแล้วไปทำไร่เสมือนจริงซะแล้วสิ
.................................................................................
หลังจากนพล็อกเอาท์ออกไป ล็อบบี้ก็ว่างเปล่า พอจัสมินล็อกอินเข้ามาไม่เจอใครก็ไม่แปลกใจ แม้รูมแห่งนี้จะมีสมาชิกมากขึ้น แต่ก็แค่หลักหน่วย และตอนนี้ก็เพิ่งสิบโมงเช้า คนส่วนใหญ่มีงานหรือธุระต้องไปทำ เธอมองหน้าจอแสดงรายชื่อคนออนไลน์ พบว่ามีแค่สี่คน ทุกคนกำลังเล่นเกม Zombies Hospital เกมที่ง่ายที่สุดในบรรดาเกมทั้งหมดภายในรูม
หญิงสาวถอนหายใจยาวขณะนั่งดูหนังที่กำลังฉายวน ภาพยนต์เหล่านี้เป็หนังยุคเก่าไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรทำ
ตอนนี้จัสมินมีเื่กลุ้มใจเล็กน้อย พ่อของเธอบอกให้เลิกทำตัวไร้สาระแล้วไปช่วยงานภัตราคารของตระกูล หญิงสาวไม่ชอบการทำอาหารและคิดว่าตัวเองไม่มีพร์ เธอจึงทะเลาะกับพ่อยกใหญ่
จัสมินชอบการผจญภัยมากกว่าอยู่ในครัว พอพ่อรู้เื่นี้กลับไม่เห็นด้วย เขาค่อนข้างเข้มงวดมาั้แ่เธอยังเด็ก ไม่ยอมให้ออกไปท่องเที่ยวเหมือนลูกหลานคนอื่น สุดท้ายจัสมินก็ได้แค่ตอบสนองความฝันของตัวเองโดยการเล่นเกม
ตอนแรกเธอเข้ามาในรูมนี้โดยบังเอิญ แม้ว่าเกมในรูมจะไม่โดดเด่น แต่กลับมีความยากอย่างน่าเหลือเชื่อ น่าแปลกใจที่เ้าของรูมกลับคิดว่ามันง่าย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสาเหตุที่พวกผู้เล่นออกไปหลังทดลองเล่นเจ็ดวันเพราะความยากของเกมซึ่งไม่เหมาะกับคนทั่วไป
สุดท้ายคนที่เหลือก็มีแค่พวกค่อนข้างประหลาด มิสเตอร์แฮนซั่มมักชอบทำอะไรแหวกแนวในเกม ส่วนชเรอดิงเงอร์ก็ฉลาดจนเข้ากับคนอื่นไม่ได้
ตอนนี้มีสมาชิกมาใหม่เข้ามา ทว่าทุกคนก็เป็พวกแปลกประหลาดหมือนกัน เธอตอบไม่ได้ว่าแปลกตรงไหน สัญชาตญาณบอกว่าคนเหล่านี้ไม่ธรรมดา
แม้จะเป็อย่างนั้น จัสมินก็ชอบบรรยากาศแบบนี้ มันแตกต่างจากบรรยากาศจริงจังในบ้านของเธอโดยสิ้นเชิง น่าเสียดายหญิงสาวเริ่มมีเวลาเข้ามาในรูมน้อยลงทุกที
ขณะนั่งอยู่ลำพัง สายตาเหลือบเห็นชายวัยกลางคนเดินคอตกออกมาจากลิฟต์ จัสมินไม่คุ้นหน้า เธอเดาว่าเขาเป็สมาชิกใหม่หรือไม่ก็ผู้ทดลองเล่น
หญิงสาวเห็นว่าควรทำอะไรให้เ้าของบ้างจึงเริ่มทักทายก่อน “สวัสดีค่ะ คุณอา”
ออสตันกำลังหดหู่หลังจากถูกฆ่าโดยซอมบี้สามครั้งติด แม้ว่าชายวัยกลางคนจะเล็งเห็นประโยชน์จากเกมดังกล่าว แต่ผลประโยชน์นั่นเหมาะกับพวกใช้กำลังมากกว่า เขาเป็คนใช้สมองจึงไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่
เมื่อถูกทัก ออสตันก็เงยหน้ามอง เห็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักกำลังส่งยิ้มให้ ชายวัยกลางคนหันซ้ายหันขวาจนมั่นใจว่าเธอกำลังพูดกับเขา
“สวัสดี” ออสตันกล่าวทักทายตอบ
“คุณอาเป็สมาชิกใหม่ใช่ไหม ฉันเป็สมาชิกของรูมนี้เหมือนกัน มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ” จัสมินฉีกยิ้มกว้าง “เห็นแบบนี้ฉันไล่เคลียร์เกมชั้นหนึ่งจนหมดแล้ว แถมยังเคยทำสปีดรันติดอันดับหนึ่งด้วย”
ออสตันไม่เข้าใจคำพูดบางคำของคนตรงหน้า ยกตัวอย่างเช่นคำว่า ‘สปีดรัน’ แต่พอรวมเข้ากับคำอื่นๆ ในประโยค เขาก็พอจะเข้าใจสิ่งที่หญิงสาว้าสื่อ ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาว “เกม Zombies Hospital ไม่เหมาะกับฉันจริงๆ”
จัสมินเอียงคอ “เกมนั้นมันง่ายที่สุดในบรรดาเกมทั้งหมดนะคะ”
ออสตันเบิกตากว้าง เกมนี้ง่ายที่สุด?
หญิงสาวก็งุนงงเช่นกัน เกมนี้แม้ไม่ง่ายสำหรับผู้เล่นทั่วไป ทว่าขอเพียงมีแนวทางไม่ว่าจะเล่นห่วยแค่ไหนก็สามารถผ่านได้ ซึ่งแนวทางที่ว่าคือหลบหนีกับจัดการซอมบี้ไม่กี่ตัวก็เพียงพอต่อการผ่านด่านแล้ว
ฉับพลันเธอนึกขึ้นได้ว่าคุณเ้าของได้แก้ไขเกมบางส่วนให้ดูน่าสนใจมากขึ้น ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ควรจะยากมากนี่นา
“ลองเล่าให้ฟังได้ไหมว่าคุณอาทำอะไรบ้าง”
ออสตันเห็นว่าเธอตั้งใจแนะนำจริงๆ ก็ไม่ปฏิเสธ เขาเล่าให้ฟังั้แ่ต้นจนจบ พอเงยหน้ามองหญิงสาวก็เห็นท่าทางของเธอลังเล
บางทีเธออาจจะคิดว่ามันยากเกินไปจนไม่รู้จะแนะนำอะไร?
“คุณอาคะ...” จัสมินพูดยังไม่ทันจบ ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจยาว
“ฉันก็คิดว่ามันยากเกินไปเหมือนกัน”
“เอ่อ... ปกติไม่มีใครจัดการซอมบี้ทุกตัวหรอกนะ อย่างมากตึกแรกก็จัดการแค่ไม่กี่ตัวบนชั้นสามกับสอง ส่วนชั้นหนึ่งแค่เดินผ่านไปเฉยๆ ก็ได้แล้ว”
ออสตันเบิกตากว้าง ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจบางอย่างแล้ว เป็ไปได้ไหมว่าเกมนี้ไม่้าให้พวกเขาจัดการกับซอมบี้ทุกตัว
“ถ้าไม่จัดการกับผีดิบพวกนั้น พวกมันก็จะออกมาอาละวาดด้านนอกไม่ใช่เหรอ คนอื่นๆ อาจได้รับผลกระทบไปด้วยก็ได้”
“แต่นี่คือเกมไม่ใช่ชีวิตจริงนะคะ และต่อให้เป็ชีวิตจริง คนเพียงคนเดียวย่อมไม่สามารถจัดการกับซอมบี้พวกนั้นไหว” จัสมินแสดงความคิดเห็น “ฉะนั้นหน้าที่ของพวกเราคือเอาชีวิตรอดไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม”
ชายวัยกลางคนนิ่งอึ้ง ทำไมเขาไม่คิดถึงจุดนี้นะ ไม่อย่างนั้นอาจจะผ่านเกมนี้ไปแล้วก็ได้
เมื่อเมฆที่บดบังอยู่หายไป ชายวัยกลางคนก็คิดแผนการหลบหนีคร่าวๆ ออก เขาส่งยิ้มขอบคุณหญิงสาว “ขอบคุณมาก เธอทำให้ฉันเข้าใจหลายอย่าง”
“ตอนนี้ฉันว่างพอดี ทำไมพวกเราไม่มาปาร์ตี้กันล่ะ เห็นแบบนี้แต่ฉันคือผู้เล่นอันดับหนึ่งของรูมเชียวนะ รับรองว่าแบกคุณอาไหว”
เมื่อก่อนทั้งรูมมีสามคน คนหนึ่งมัวแต่ทดลองอะไรแผลงๆ อีกคนไม่ชอบเกมใช้กำลัง เธอไม่ได้ที่หนึ่งสิแปลก
“ปาร์ตี้?” เห็นได้ชัดว่าออสตันไม่เข้าใจคำนี้หมายถึงอะไร ทว่าเขาก็ยังพยักหน้ารับอย่างงงๆ