ตอนที่ 10 ลูกพีชหน้ามึนที่น่ารัก (1)
เสิ่นซีโหลวที่นอนเต็มอิ่มลุกขึ้นเปิดผ้าม่าน นอกหน้าต่างมืดสนิท มีเพียงพื้นที่เล็กๆ ภายในลานบ้านที่มีแสงไฟริบหรี่ พอเปิดโทรศัพท์มือถือดูเวลาก็พบว่าสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว
ไม่รู้ว่ากู้อู๋เหยียนกลับมาแล้วหรือยัง เขาเดินไปที่ประตูห้องฝั่งตรงข้าม เคาะประตูเบาๆ ก็พบว่าไร้เสียงตอบรับ จึงจับลูกบิดประตูเบาๆ ก่อนเปิดออก ภายในห้องมืดสนิท ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่กลับมา
เขาถอยออกมาจากห้อง ตอนนี้ท้องร้องโครกคราก ั้แ่เช้าจนตอนนี้ นอกจากน้ำแล้ว ดูเหมือนเขาจะยังไม่ได้กินอะไร ตอนแรกผู้ช่วยเตรียมทั้งอาหารเช้าและอาหารกลางวันให้แล้ว แต่เพื่อให้ดูดีต่อหน้ากล้อง เขาเลยไม่ได้กิน
เสิ่นซีโหลวเดินลงมาจากข้างบน เ้าเอซกำลังขลุกอยู่ในรังเล็กๆ ของมัน มันหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ไม่รู้กำลังหลับหรือตื่นอยู่
ดึกขนาดนี้หากจะรบกวนพี่หลิวก็ไม่ดีเช่นกัน เสิ่นซีโหลวจึงตรงไปยังห้องครัว หยิบนมจากตู้เย็นมาเทใส่แก้วดื่ม ตอนที่เตรียมจะหยิบเหอฮวาซูกับขนมปัง แสงสว่างอันเจิดจ้าสีส้มอบอุ่นก็สาดส่องเข้ามา
เขาหลับตาลงเล็กน้อย ตอนที่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงไฟนั้นก็หายไปแล้ว เห็นเพียงรถยนต์เล็กสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ในลานจอด กู้อู๋เหยียนคงจะกลับมาแล้ว
เขาวางแก้วนมในมือลงแล้วเดินไปทางประตู เหมือนเ้าเอซเองก็รับรู้ว่าเ้านายมันกลับมาแล้ว มันผุดลุกจากรังเล็กๆ มายืนรอข้างกายเสิ่นซีโหลว
กู้อู๋เหยียนลงจากรถแล้วเดินเคียงข้างมากับลี่เฟิง ทั้งคู่ก้มหน้าสนทนากัน ทว่าอยู่ๆ ลี่เฟิงก็หยุดฝีเท้าลง สายตาจ้องมองไปข้างหน้า กู้อู๋เหยียนมองตามสายตาเขาก็เห็นเสิ่นซีโหลวยืนอยู่ใต้แสงไฟ สวมเสื้อฮู้ดสีชมพูกับแจ็คเกตยีน เข้าคู่กับเสื้อโค้ตสีน้ำตาล เรียวคิ้วดวงตาที่งดงามสุกใสปกคลุมด้วยแสงเงา เอซที่อยู่ข้างกายเขาส่ายหาง พลางจับจ้องเ้านายมันที่ยืนอยู่ตรงบันไดด้านล่าง เหมือนมันจะพูดด้วยความตื่นเต้นว่า ‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน’
ผู้ชายหนึ่งคนกับสุนัขหนึ่งตัวที่อยู่ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนอันเยียบเย็นเล็กน้อย กลับดูอบอุ่นหัวใจเป็พิเศษ!
หลังจากกู้อู๋เหยียนแนะนำให้เสิ่นซีโหลวกับลี่เฟิงรู้จักกันแล้ว อยู่ๆ เขาก็เดินตรงไปก้าวหนึ่ง ก่อนหยุดยืนประจันหน้ากับเสิ่นซีโหลว จับจ้องใบหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ทำให้เสิ่นซีโหลวผวาตัวเล็กน้อย
“บนหน้าผมมีอะไรเหรอ” เขาถามด้วยความสงสัย
กู้อู๋เหยียนไม่พูดไม่จา เพียงยื่นมือขวาออกไป นิ้วเรียวเล็กขาวผ่องขยับเช็ดคราบนมตรงมุมปากเสิ่นซีโหลวแ่เบา
เวลานี้กู้อู๋เหยียนยังไม่ละสายตาไปจากใบหน้าเสิ่นซีโหลวเลย
เสิ่นซีโหลวเหลือบเห็นคราบนมที่มือ เขาก็หัวเราะซื่อบื้อด้วยความเขินอาย เหมือนลูกพีชหน้ามึนที่น่ารัก!
ลี่เฟิงที่อยู่อีกข้างเห็นฉากนี้ก็ตกตะลึงในใจ ราวกับผลักูเาพลิกมหาสมุทร[1] นี่เป็เื่ที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าเห็นประธานกู้ดูอ่อนเยาว์ลง เื่เซอร์ไพรส์ในการกลับประเทศครั้งนี้ของเขาเยอะมากจริงๆ
‘ดูซิว่าฉันเจอเื่เด็ดอะไรเข้าให้แล้ว! แต่ไม่สามารถแชร์ให้ใครฟังได้ อัดอั้นนะเนี่ย!’
กู้อู๋เหยียนที่ทำทุกอย่างเสร็จสิ้นไปหยอกล้อกับเ้าเอซด้านข้างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ผู้เกี่ยวข้องอีกคนอย่างเสิ่นซีโหลวกลับทำอะไรไม่ถูก มือเท้าแข็งทื่อไปหมด!
‘ไม่ๆ เขาแค่ช่วยฉันเช็ดปากอย่างมีน้ำใจเท่านั้น จะต้องไม่มีความคิดอื่นอย่างแน่นอน!
‘แต่สายตาที่มองฉันเมื่อกี้แฝงความเอ็นดูจนเกินเหตุอยู่นะ!’
เหมือนตนเองจะถูกจีบนิดๆ เข้าให้แล้ว!
เสิ่นซีโหลวยืนอยู่ที่เดิมราวกับสติกระเจิงไปแล้ว!!!
“คุณหิวแล้วใช่ไหม” อยู่ๆ กู้อู๋เหยียนก็เอ่ยถาม
เสิ่นซีโหลวรีบโบกมือพูด “เปล่า ผมไม่หิว” เพิ่งจะพูดจบ ท้องเขาก็ส่งเสียงร้องเหมือนอุบายเมืองร้าง[2]
ถ้าให้กล่าวว่าอะไรเป็ความน่ากระอักกระอ่วน บอกได้ว่าคือสถานการณ์ในตอนนี้
กู้อู๋เหยียนพยักหน้า พลางเหลือบตามองเขา มุมปากที่ยกยิ้มแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เขากำลังเบิกบานเป็อย่างยิ่ง
“คุณกับลี่เฟิงรออยู่ตรงนี้เถอะ ผมจะไปดูในครัวว่ามีอะไรพอเอามาทำกินได้บ้าง”
‘เมื่อกี้ฉันได้ยินอะไรนะ ไม่คิดเลยว่าประธานกู้จะไปล้างมือทำซุปให้คนอื่น[3] นี่เป็จังหวะที่ฝนฟ้าตกลงมาเป็ดาบอย่างนั้นเหรอ เหลือเชื่อจริงๆ!’
ติดตามประธานกู้มานานขนาดนี้ เป็ครั้งแรกที่ตนเห็นว่ามีคนพักอยู่กับเขานอกจากลุงหยาง แถมยังทำอาหารให้คนคนนี้เองกับมือ ต่อให้เป็หมอหลินเชิน ก็ไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้หรอกนะ!
‘เ้าเด็กตรงหน้านี้เป็เทพมาจากไหนกันแน่!’
เชิงอรรถ
^ อุปมาว่า ทรงพลังและยิ่งใหญ่^ อุบายเมืองร้าง เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ของเรื่องสามก๊กที่ขงเบ้งคิดขึ้น สำนวนในที่นี้อุปมาว่า ท้องว่างจนหิวโหย^ เป็นสำนวนที่มักใช้พรรณนาถึงพฤติกรรมของหญิงสาวที่ยอมสละการใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ยอมทำทุกอย่างเพื่อความรัก
4K
![[นิยายแปล] บุพเพเกี่ยวพัน สารพันปีศาจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813404_82577577.webp)
