Chapter 2
"พี่เปาทำเเบบนี้พี่คิดว่าพี่เมืองน่านเขาจะชอบพี่จริงๆหรอ จะจีบเขาจำเป็ต้องลงทุนขนาดนี้เลย"
"เชื่อพี่เหอะน่าถ้าอยากได้พี่สะไภ้ชื่อเมืองน่านก็ทำตามที่พี่บอกเถอะ"อั่งเปายิ้มกริ่มกับเเผนร้ายของตัวเองที่วางไว้ เพราะความชอบมันเเปลเปลี่ยนมาเป็ความหลงไหลทำให้ต้องทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้มา
"ถ้าเขารู้ความจริงจะไม่เกลียดมากกว่าเดิมเหรอะ"ถิงถิงกังวลกับเเผนเเปลกๆของพี่ชายตัวเอง คิดได้ไงว่าเขาจะชอบเเต่ก็คงพูดอะไรไม่ได้มากมีหน้าที่เเค่ทำตามที่คุณชายเปาเขาสั่งการ
"ไม่เกลียดหรอกจ้าน้องถิงน้องรัก"ยิ่งเห็นน้องตัวเองกังวลยิ่งมีความสุข วันนี้เขาใช้คนให้ไปส่งของให้เมืองน่านเกือบสิบกล่องเเค่คิดถึงหน้าของเมืองน่านที่ได้เห็นของในนั้นก็มีความสุขมากกว่าเดิมอีก
ห้องเมืองน่าน
07:45
ก๊อกๆ
"ของมาส่งครับ"อีกเเล้วมันมาอีกเเล้วไอ้โรคจิตมันส่งของมาให้ผมอีกเเล้วอันเก่าพึ่งทิ้งไปเมื่อวานเองมันมาส่งอีกเเล้วมันน่าโมโหจริงๆ
"เซ็นตรงไหนครับ"
"ตรงนี้ครับ"
"ขอบคุณครับ"
"ครับ"เมืองน่านรีบปิดประตูเพื่อมาเปิดดูของข้างในมันเหมือนอันเมื่อวานเป๊ะเลยเเต่ไม่มีชื่อผู้ส่ง มันน่าโมโหมากๆเลย เมืองน่านจึงเตรียมตัวจะยกกล่องนี้ไปทิ้งอีกเเต่ก็ต้องใที่มีคนมายืนรอเขาอยู่หน้าประตู
"สวัสดีครับ"ใครวะจู่ๆมายืนยิ้มเเฉ่งอยู่หน้าประตูเเบบนี้ รู้จักกันหรอวะ
"ครับ มีอะไรกับผมรึเปล่าครับ"
"มีครับ ผมพึ่งย้ายเข้ามาใหม่เลยอยากจะมาเเนะนำตัวกับเพื่อนข้างห้องน่ะครับ"
"อ่อครับๆผมเมืองน่านนะครับ เเล้วคุณล่ะครับชื่ออะไร"
"ผมอั่งเปาครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"ครับๆผมขอตัวนะครับผมมีธุระ"เมืองน่านรีบขอตัวเดินไปหน้าลิฟต์เเต่จู่ๆก็มีใครก็ไม่รู้เดินสวนเข้าไปชนกับกล่องลังในมือของเมืองน่านจนกล่องตกของในกระจายกันออกมาทำให้เมืองน่านใจนตาโต ส่วนอั่งเปายืนยิ้มกับเเผนชั่วของตัวเองเเต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มเเล้วเสนอตัวเข้าไปช่วยเมืองน่านเก็บของ ส่วนพนักงานที่เขาจ้างมาก็รีบปิดลิฟต์เเล้วหายไปเลยตรงนี้จึงเหลือเเค่อั่งเปากับเมืองน่าน
"ฉิบหาย เดินไม่ดูคนเลยนะ"เมืองน่านสบถออกมาอย่างหัวเสีย เดินชนจนของหล่นยังไม่มีกะใจจะขอโทษเเถมปิดลิฟต์หนีอีก ส่วนเขาตอนนี้ก็กำลังอับอายกับของเล่นเซ็กซ์ทอยที่กระจายเกลื่อนพื้น เเถมคนเเปลกหน้าที่พึ่งรู้จักกันเมื่อกี้ก็เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างด้วย จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะเนี่ย รีบลนลานพยายามเก็บของเข้ากล่อง
"ผมช่วยนะครับ"อั่งเปาเสนอตัวทันทีรู้สึกมีความสุขในใจฉิบหายเลย กะว่าจะเเซวเล่นสักหน่อยก็กลัวเขาอายจนไม่มองหน้าเลยทำได้เเค่กลั้นยิ้มไว้เเล้วเก็บของช่วยคุณไรท์สุดสวย
"ขอบคุณครับ"
"คุณจะเอาไปทิ้งทั้งหมดนี้เลยหรอครับ ไม่น่าเสียดายเเย่หรอ"
"มันไม่ใช่ของผมน่ะครับ ผมไม่เคยใช้ของพวกนี้นะครับคุณเข้าใจผิดเเล้ว"อั่งเปาขำกับการรีบยกมือขึ้นปฏิเสธของเมืองน่าน ดูพยายามดีมันน่ารักดีอะ
"หึ อ่ออออครับๆ"เมืองน่านหันขวับมามองหน้าอั่งเปาทันทียิ่งทำให้อั่งเปาอดขำไม่ได้ มันเป็น่ารัก มันเป็น่าหยอกไม่ไหว
"หัวเราะอะไรครับ คุณไม่เชื่อผมหรอ"
"ผมเชื่อครับๆยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะคุณคิดไปเองรึเปล่า"
"เเต่หน้าตาคุณมันบ่งบอกว่าคุณไม่เชื่อผม"ก่อนที่อั่งเปาจะได้เถียงเมืองน่านไปลิฟต์ก็ถูกเปิดออกเเละพนักงานส่งของก็เดินออกมาพร้อมกล่องที่เหมือนกับกล่องใบใหญ่ที่เมืองน่านถือไว้เลย พอเมืองน่านเห็นเเบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
"คุณเมืองน่านครับมีของมาส่งอีกเเล้ว"เป็พนักงานส่งของคนเดิมกับเมื่อเช้าส่งบ่อยๆเดี๋ยวก็คงสนิทกันเเล้วเเหละ พึ่งส่งไปได้ไม่นานก็มาส่งอีกเเล้ว อันเก่ายังไม่ทันจะได้เอาไปทิ้งเลยอันใหม่ตามมาอีกเเล้ว
"ครับ เซ็นตรงนี้ใช่ไหมครับ"
"ครับ"เมืองน่านเเทบจะจำได้เเล้วว่าควรทำยังไง ไอ้โรคจิตนี้มันปั่นประสาทกันนี้หว่า
"ขอบคุณครับ"
"ครับ"พนักงานส่งของวางกล่องไว้ข้างกันก่อนจะกลับไปขึ้นลิฟต์เเล้วลงไปที่เดิม ส่วนอั่งเปาก็ยืนดูเหตุการณ์ทุกอย่างสีหน้าท่าทางของเมืองน่านที่เเสดงออกทำให้เขาสนุกมาก
"ให้ผมช่วยเอาไปทิ้งไหมครับคุณ"สีหน้าที่เหนื่อยหน่ายพร้อมกับเสียงถอนหายใจของเมืองน่านทำเอาอดขำไม่ได้
"ช่วยยกเข้ามาในห้องผมได้ไหมครับ ผมเปลี่ยนใจเเล้ว"ทำเอาอั่งเปาดีใจจนเนื้อเต้นไม่คิดว่าตนจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างในห้องเลยด้วยซ้ำ คนๆนี้ไม่ห่วงตัวเองเลยทั้งที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่นานทำไมยอมให้คนอื่นเข้าห้องง่ายดายขนาดนี้
"ได้ครับๆ"เมืองน่านเดินนำไปเปิดประตูห้องของตัวเองก่อนจะวางกล่องเเล้วเชิญให้เพื่อนข้างห้องเข้ามา
"เข้ามาเลยครับ วางไว้ตรงโซฟาเเหละครับเดี๋ยวผมเอาน้ำมาให้ดื่มนะครับ"พูดจบเมืองน่านก็เดินเข้าครัวไปเตรียมน้ำมาเสิร์ฟเพื่อนข้างห้อง ทางด้านของอั่งเปาพอเดินเข้ามาก็ใช้สายตาสำรวจห้องของคนที่ตนชอบ ถึงเเม้ว่าเขาจะอกหักหรือเสียใจมากมายเท่าไหร่เเต่เขาก็ไม่ปล่อยให้ห้องนั้นรกเลยสะอาดสะอ้าน เเถมรสนิยมในการเเต่งห้องก็ถือว่าเลิศเพราะดูมินิมอลน้อยเเต่เรียบมาก ยิ่งได้รู้จักยิ่งหลงไหล คนๆนี้น่าค้นหามากๆดึงดูดเขามากๆเลย
"น้ำครับคุณ"
"ขอบคุณครับ"อั่งเปารับน้ำมาก่อนจะยกดื่ม ส่วนเมืองน่านก็นั่งลงตรงข้ามสำรวจคนที่พึ่งรู้จักได้ไม่ถึงชั่วโมง เขาคนนี้หน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาออกไปทางตี๋ ขาว เเต่หุ่นดูสุขภาพดีเพราะกล้ามเเขนนั้นเป็มัดๆเลย ต่างจากเขาที่ไม่ชอบออกกำลังกาย ตัวสูงเเต่ผอมบาง
"คุณพึ่งย้ายมาหรอครับ รู้จักคนอื่นๆในคอนโดบ้างรึยังครับ"
"ใช่ครับผมพึ่งย้ายมายังไม่รู้จักใครเลยครับ"
"อ่อๆครับ เเล้วนี้คุณพักอยู่คนเดียวหรอครับ"
"ใช่ครับ เเล้วคุณล่ะ อยู่คนเดียวหรอ"
"ครับ ผมอยู่คนเดียว ถ้ายังไม่รู้จักใครก็มาถามผมได้นะครับเดี๋ยวผมเเนะนำให้ ผมรู้จักกับเ้าของคอนโดน่ะครับ"เมืองน่านตอบเเบบเป็มิตรพร้อมส่งยิ้มไปให้ คนๆนี้ดูไม่น่ามีพิษมีภัยอะไรจะทำความรู้จักสักหน่อยคงไม่เสียหาย อีกอย่าง่นี้ก็ไม่อยากอยู่คนเดียวด้วยเเหละ เพราะเอาเเต่หมกตัวอยู่คนเดียวนิยายก็ยังไม่ได้เเต่งยิ่งเศร้านานเงินยิ่งจะน้อยลงเลยตัดสินใจจะลองทำอะไรใหม่ๆรู้จักคนใหม่ๆบ้างเพราะไม่อยากจมอยู่กับความเศร้าเเล้ว
"ได้ครับ ผมมีอะไรจะรบกวนคุณเมืองน่านหลายเื่เลยเเหละครับ"อั่งเปาพูดพร้อมส่งยิ้มให้ เขารู้สึกได้ว่าเมืองน่านเริ่มเปิดใจให้คนอื่นมาทำความรู้จักด้วยเเล้ว ดีใจมากๆเพราะเเผนการที่วางไว้มันดีเกินคาด ไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดเร็วขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ
"คุณไม่เเกะดูของข้างในหรอครับ"
"ไม่เเกะหรอกครับ เพราะมันคงจะไม่ต่างจากกล่องนี้หรอก ่นี้มีโรคจิตส่งของเเปลกมาให้ผมน่ะครับ เมื่อวานก็ส่งมาเเบบนี้หนึ่งกล่อง วันนี้ส่งมาติดๆกันสองกล่องเลยผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยครับ"เมืองน่านเเสดงท่าทีหวั่นกลัวเล็กน้อย ยิ่งเปิดโอกาสให้อั่งเปาได้เสนอตัวเองเข้ามาทำทีเป็ปกป้อง เข้าทางเขาเลยล่ะ
"ให้ผมอยู่เป็เพื่อนไหมล่ะครับ โรคจิตมันจะได้ไม่กล้ายุ่ง ผมปกป้องคุณได้นะครับ ไม่เชื่อดูกล้ามผมสิ"พูดพร้อมโชว์กล้ามตัวเองให้เมืองน่านดู ทำเอาเมืองน่านหลุดขำออกมาหลังที่ไม่ได้ยิ้มมานานพอได้ยิ้มได้หัวเราะก็พอรู้สึกดีขึ้นมาบ้างเพื่อนข้างห้องคนนี้ก็ไม่เเย่นินา เเถมรู้สึกสบายใจที่จะคุยด้วยเลยเลือกที่จะตอบตกลง เพราะเขาไม่อยากปล่อยตัวเองอยู่คนเดียวเเล้วมีคนมาอยู่ด้วยก็คงรู้สึกปลอดภัยขึ้นกว่าเดิม
"โอเคครับ เเวะมากินข้าวห้องผมบ้างก็ได้ สนิทกันไว้ก็คงไม่เสียหาย"พอได้รับคำตอบเเบบนั้นทำเอาอั่งเปาอดเเสดงความดีใจจนเกินไปไม่ได้ ทำเอาเมืองน่านมองงงๆเเค่ชวนมาสนิทกันมันต้องดีใจเว่อร์วังขนาดนั้นเลยรึ เเปลกคนจริง
TBC
มันเป็เเผนค่ะเมืองน่าน ไอ้เด็กนี้มันร้ายนะคะคุณกิตติ มันวางเเผนมาเกือบห้าปีเพราะอยากจะจีบคุณไรท์เขา เเต่ยอมให้เพราะมันหล่อ รวย จวยใหญ่เเหละ
1K
![[มี E-book] เกิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของคุณพระเอก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725282232_40696964.webp)
