Pioneer Era

***คนติดเมีย [เอซ]

“อ๊ายยยยยย! ”

“กรีด! ”

ผมรีบออกแรงกอดยัยหุ่นยนต์น่ารำคาญตัวน้อยน่ารัก [กรีด] ด้วยอ้อมแขนทั้งสองข้างของตัวเอง

พวกเรากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของพวกเรา มันไม่ใช่สิ่งที่ผมกับกรีด พวกเราสองคนจะเอาชนะได้เลย

ให้ตายสิ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ

เรื่องราวมันเกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน ณ ช่วงก่อนที่งานแข่งประลองยุทธ์จะเริ่มขึ้น

***ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 33 ณ ช่วงเวลาตีสี่

“จงมาช่วยฉันซะเอซ ถ้าไม่ช่วย ฉันตายแน่นอน! ”

“นั่นมันใช่ท่าทีของการมาข้อรองคนให้ช่วยหรือฟะ? ยัยหุ่นกระป๋อง”

ยามราตรีของผมกำลังถูกยัยหุ่นกระป๋องรบกวนอยู่

ยัยนี่เล่นบุกเข้าหอพักชายโดยพลการ แล้วสะเดาะกลอนประตูบุกเข้ามาถึงเตียงของผมเลยละ

“มันมีคำเตือนมาจากลัซ! ส่งผ่านมาจากทางสล็อตอีกที ถ้าให้พูดมันยาว เอาเป็นว่าถ้าฉันไม่รีบหนี มีหวังถูกยัยโนอาร์ล้างสมองตายทั้งเป็นแน่! ได้โปรด! ฉันยังไม่อยากตาย! ”

“แล้วทำไมต้องเป็นผม? ไม่ใช่ว่าเธอมีเจ้านายสุดรักอย่างซุนไกท์อยู่หรือยังไง? ”

“มางอนอะไรของนายเนี่ย! อีกอย่าง ใช่ว่าฉันอยากได้คนสมองกล้ามมาเป็นเจ้านายเสียหน่อย! หมอนั่นมันไม่รู้เรื่องอะไรเลย! แถมยังอยู่ใกล้โนอาร์อีก มันปกป้องฉันไม่ได้หรอก! แถมเขาลงทะเบียนเป็นเจ้านายฉันแล้ว ฉันไม่สามารถเปลี่ยนเจ้านายเองได้ ไม่สามารถอยู่ห่างจากเจ้านายด้วยความต้องการของตัวเองได้! เพราะงั้น ได้โปรดช่วยลักพาตัวฉัน เพื่อเป็นการช่วยชีวิตฉันทีค่ะ! ”

แล้วที่เธอบุกมาหาฉันถึงห้องพักด้วยตัวเองได้นี่มันแปลว่าอะไรฟะ?

ทั้งที่ช่วยหาคนมาซ่อมร่างกายของเธอ ช่วยเธอทุกอย่าง พอกลับมาปกติ เธอก็ไม่เคยมาหาผมอีกเลย

ไม่ยอมมาหาตั้ง [ครึ่งวัน] เลยเชียวนะ!

แล้วพอเดือดร้อนกลับทำเป็นมาเรียกร้องให้ผมช่วย?

หงุดหงิดวุ้ย

“เป็นหุ่นยนต์นี่กลัวตายเป็นด้วยหรือ? ”

“จะ… ใจร้าย! ทั้งที่คิดว่าพึ่งพาได้แท้ ๆ! แงงงงงงงง! "

ถึงกับร้องไห้เลยเรอะ

ไม่สิ มันไม่มีน้ำตาสักหยดเลยนี่หว่า

"นี่… เธอนะ กำลังแกล้งร้องไห้อยู่ใช้ไหม? "

"แงงงง…. รู้ได้ไงอ๊ะ? "

ไม่รู้ก็บ้าแล้ว

" ช่วยไม่ได้"

" หืม? "

ยัยหุ่นกระป๋องพึมพำบางอย่าง แล้วถกชุดเมดออกเพื่อโชว์หัวไหลกับไหปลาร้าขาว ๆ ของตัวเองออกมาให้เห็น

*ตุ๊บ*

ไม่อยากยอมรับ แต่ทำให้หัวใจเต้นขึ้นมาได้เลยแฮะ

"ถ้าฉันกรีดร้อง สถานะทางสังคมของนายพังพินาศแน่ แล้วทีนี้ น้องสาวสุดรักของนาย เธอจะมองนายด้วยสายตาแบบไหนกันน้า~? "

เฮ้ย…

"ฉันจะกรีดร้องแล้วน้า~"

"... โอเค ผมยอมแพ้ ช่วยก็ช่วย"

"ขอบคุณมาก! เอซเหมาะจะเป็นเจ้านายของฉันมากกว่าจริง ๆ ด้วย! "

ด้วยเหตุนี้ เลยทำให้ผมต้องอดดูการแข่งของน้องสาวสุดรัก แล้วมาอยู่ติดกับยัยนี่ทั้งวันแทน

เริ่มตั้งแต่วิ่งออกไปตระเวนซื้ออาวุธเตรียมรับการต่อสู้

ซื้อชุดคลุมป้องกันมาสวมให้เธอกับตัวเอง

ยา อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้สำหรับซ่อมหุ่นยนต์

ถึงจะไม่มีความรู้ด้านนี้ แต่ก็ซื้อมาก่อน

แถมยัยกรีดก็บ้า ทั้งที่รู้ว่าจะโดนเอาชีวิต แต่กลับลากผมไปซื้อแหวน ซื้อตุ๊กตาที่อยากได้ ราวกับมาเที่ยวเล่นตามใจฉันซะอย่างงั้น

พอไม่ยอมซื้อให้ เธอก็จะเริ่มโวยวายแล้วพยายามหาเรื่องแกล้งผมอีก

ให้ตายสิ

สุดท้ายก็ต้องยอมตามใจเธอไป

แถม… ของทั้งหมดที่พูดมา ผมเป็นคนออกเงินเองทั้งหมดด้วย!

กว่าจะซื้อของเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงงานแข่งประลองยุทธ์

แล้วความวุ่นวายก็ตามมา

เกิดเสียงระเบิด พร้อมกับมีผู้ก่อการร้ายวิ่งพล่านทั่วเมือง

ด้วยความที่เป็นห่วงน้องสาว ผมเลยรีบวิ่งไปที่สนามแข่ง โดยไม่สนใจยัยกรีดที่กำลังโวยวายเพราะไม่อยากมาใกล้ที่นี่

เพราะต้องเสียเวลาไร้สาระพูดให้ยัยหุ่นกระป๋องเข้าใจ เลยทำให้กว่าจะมาถึง ทุกอย่างมันก็พินาศสิ้นไปแล้ว

สนามพังไม่มีชิ้นดี ผู้คนหายตัว และมีทหารกับตำรวจจำนวนมากกำลังบุกเข้าปิดล้อมพื้นที่

ในตอนที่กำลังสับสน ผมก็บังเอิญไปเห็นกลุ่มเมดที่คุ้นตานอนจูบแผ่นดินอยู่

กลัทโทนี่ย์ เอนวี่ กับราธ

พวกเธอไม่ขยับตัว และมีสภาพเหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิต

"นั่นมัน! ฝีมือโนอาร์หรือ!? "

กรีดส่งเสียงแหลมหูดังลั่นด้วยหัวใจที่แตกสลาย แล้ววิ่งเข้ากอด พร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาเป็นจำนวนมาก

ยัยนี่… มีความรู้สึกเสียใจเหมือนคนอื่นเป็นด้วยแฮะ

"ทะ ทำไม! "

สำหรับเธอ หุ่นยนต์เมดโบราณพวกนี้คงเป็นดั่งพี่น้องนั่นละ

ถึงจะไม่รู้เรื่องราว ไม่รู้เรื่องในอดีตของพวกหุ่นยนต์โบราณที่น่าสงสัย

"แงงงง"

แต่ระหว่างพวกเธอ มันคงเป็นความผูกพันธ์ที่ลึกซึ้งไม่ต่างจากมนุษย์

ดังนั้น พอเห็นน้ำตานั้นแล้ว… มันเลยรู้สึกปวดใจยังไงก็ไม่รู้สิ

ความจริงตอนนี้ผมอยากรีบออกไปตามหาน้องสาวมาก

แต่จะให้ปล่อยยัยกรีดไปทั้งแบบนี้มันก็ไม่ได้อีก

"ช่วยไม่ได้"

และนั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมกับเธอต้องมาที่นี่

มาที่โบราณสถานใต้พิภพแห่งนี้ เพื่อใช้เครื่องซ่อมโบราณฟื้นสภาพของพี่น้องพวกเธอ

ความจริงผมสามารถพาไปที่ศูนย์ซ่อมหุ่นยนต์ที่รู้จักได้อยู่

แต่เป็นเพราะการก่อการร้าย รวมกับที่มีการยิงโจมตีหอคอยโนอาร์ มันเลยทำให้ไม่มีร้านไหนเปิดทำงาน

แถมไม่รู้ทำไม ผมยังรู้สึกว่ามีกลุ่มคนประหลาดคอยสะกดรอยตามมาตั้งแต่ที่สนามแล้ว

สุดท้ายเลยต้องเสียเวลาอีกหนึ่งวันเต็ม เพื่อสลัดกลุ่มคนลึกลับที่ว่าให้ได้

หลังจากนั้น ผมกับกรีดก็ใช้เวลาอีกวัน เพื่อวางแผนลอบเข้าไปในเหมืองแร่โฮป

พอได้แผนการที่ดีพอ ผมกับกรีดก็เริ่มมุ่งหน้าสู่ดินแดนใต้พิภพ

พวกเราเจอกับหุ่นยนต์กอลิล่าสี่แขนเป็นจำนวนมากเฝ้ายามอยู่ที่นี่

พอผ่านพวกมันมากได้ พวกเราก็พบกับประตูที่เชื่อมกับห้องโถงโบราณของหอคอยใจกลางดินแดน

พวกเรารีบผ่านห้องโถงนั้น แล้วมุ่งสู่เส้นทางที่คล้ายท่อส่งอากาศ จนกระทั้งมาเจอกับเครื่องซ่อมในท้ายที่สุด

ที่ห้องซ่อมแซม มันมีสภาพคล้ายกับห้องวิจัยขนาดใหญ่ของนักวิทยาศาสตร์สติเฟื้อง

ข้างในเต็มไปด้วยแคปซูล อุปกรณ์ เครื่องจักรที่ถูกสร้างค้างคา กับตู้เก็บข้อมูลจำนวนมาก

ถ้ามีเวลาสำรวจ มันคงเป็นการค้นพบครั้งใหญ่ที่อาจทำให้พ่อของยัยลิลลี่เป็นบ้าได้

แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาสำรวจวิจัยเทคโนโลยีโบราณ

ผมเฝ้าดูกรีดเปิดเครื่องซ่อม

แต่เห็นเธอบอกว่าตัวเองตัดการเชื่อมต่อกับระบบหลักทุกอย่างไปแล้ว แถมเธอไม่มีอำนาจสั่งการเปิดเครื่องที่ไม่ใช่อยู่ในอำนาจการดูแลด้วย เลยต้องใช้วิธีต่อสายตรง แล้วเขียนแก้ระบบเพื่อเปิดใช้งานแทน

กรีดนำร่างของทั้งสามคนวางบนแท่นสีขาวตัวยาวที่อยู่ริมห้อง แล้วเริ่มเปิดฝาเครื่องยนต์ที่ดูซับซ้อนเพื่อแก้ไขระบบซ่อมแซม

แล้วความฉิบหายก็เริ่มตอนนั้นนั่นละ

"เหวอ! "

เสียงไซเรนกรีดร้องดังลั่นจนแสบแก้วหู

แสงสีแดงสาดส่องย้อมโลกทั้งใบ

แท่นซ่อมที่ถูกใช้วางเหล่าพี่น้องของยัยกรีด ถูกผนังโปรงแสงทรงโค้งเข้าหุ้มทั้งร่างกักขังเอาไว้ภายใน

พื้นเปิดแยกออกเป็นสองฝั่ง พร้อมกับที่มีแขนกลคล้ายหนวดปลาหมึกผุดขึ้นมานับร้อย

ที่ปลายแขนกลนั้นมีลักษณะกลมมน และถูกหุ้มด้วยคลื่นแสงสีแดง

"ตัวอะไรฟะกัน! "

สิ่งนั้นตวัดหนวดปลาหมึกโจมตีใส่พวกเรา โดยไม่สนใจสิ่งกีดขวางที่สุมกองอยู่ในห้อง

แขนกลของมันแข็งแรงมาก

แม้แต่เครื่องจักรขนาดใหญ่ ยังถูกแขนกลพวกนั้นซัดกระเด็นไปไกลราวกับเป็นเพียงแค่เศษกระดาษ

"หน่อย! "

กับศัตรูแบบนี้ คิดว่าคงเหนื่อยแรงฟรีแน่นอน

เพราะไม่รู้ว่าตัวสั่งการแขนกลมันตั้งอยู่ที่ไหน

แขนกลจำนวนมากเริ่มแผ่ขยายไปรอบห้อง

พวกมันวิ่งไล่ไปตามผื้นกับผนัง

ถ้าหากมันพบรอยแยก แขนกลปลาหมึกพวกนั้นจะเข้าปิดรอยแยกในทันที

ราวกับว่าจงใจเพื่อไม่ให้พวกเราหนีออกไปจากที่นี่

ผมกับกรีดต่างหันมาประสานตาด้วยกัน

พวกพี่น้องของกรีดถูกจับขังอยู่ในกำแพงโปรงแสง และกำลังจมหายไปในแขนกลปลาหมึกที่กำลังผุดขึ้นมาจากพื้น

กรีดทำท่าอยากจะพุ่งออกไปช่วยพวกพี่น้อง

แต่ผมไม่ยอมให้เธอทำเช่นนั้น

ผมรีบคว้ามือของเธอเอาไว้

ตอนนี้พวกเราต้องรีบหนีออกไปก่อน

"กรีด รีบ--- อันตราย! "

วินาทีนั้น ผมไม่สนใจสวัสดิภาพของตัวเอง แล้วใช้ขาทั้งสองข้าง ถีบพื้นเต็มแรงเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งกับเธอ

ใช้สองมือ เข้ากอดร่างของเธอ แล้วใช้ร่างกายของตัวเอง แทนโล่เนื้อเพื่อปกป้องเธอเอาไว้

ปกป้องจาก… หนึ่งในแขนกลที่กำลังจะลอบโจมตีใส่เธอมาจากทางด้านหลัง

" อึ๊ก! "

ถึงปลายแขนกลจะกลมมน แต่มันแข็งและมีความสากดั่งกระดาษทราย

ชุดคลุมป้องกันที่ซื้อมาถูกฉีกขาดไปพร้อมกับผิวหนังของตัวเอง

แผ่นหลังถูกถมไปด้วยเลือดสีแดง

"ไม่เป็นไรนะ"

"หลังนาย! "

"แค่นี้จิบ ๆ น่า"

ถึงจะบาดเจ็บ แต่ก็คุ้มค่าที่ช่วยยัยนี่ให้รอดมาได้

อีกอย่าง ค่าซ่อมยัยนี่มันแพงมากด้วย

หุ่นบ้าอะไร มีโครงสร้างสมจริงจนถึงขนาดมีมดลูกให้ตั้งท้อง

ตอนนั้นร้านที่รับซ่อมถึงกับตกใจตาค้างเลยละ

ตอนแรกนึกว่าจะกลายเป็นข่าวแล้ว แต่เหมือนจะโดนอำนาจมืดสั่งให้ปิดข่าวเงียบไปก่อนอะนะ

"ฮึบ! "

ผมรีบสวมเครื่องขยายคลื่นสมองที่หัว แล้วสั่งวัตถุทรงกลมจำนวนเก้าลูกออกมาบินรอบตัว

"ก่อนอื่น ต้องรีบหนีออกไปก่อน"

สภาพปัจจุบันนี้คือกำลังถูกล้อมไปด้วยแขนกลปลาหมึก

พื้น ผนัง เพดาน ทุกสิ่งเต็มไปด้วยแขนกลปลาหมึกสีขาวจนชวนดูน่าขยะแขยง

"กัดฟันให้แน่นนะกรีด เดียวผมจะเปิดทางหนีให้เอง"

"อืม! "

วิธีเดียวที่จะหนีจากการปิดล้อมสมบูรณ์แบบ

คือการรวมพลังทุ่มทะลวงไปที่จุด ๆ เดียว!

วัตถุทรงไข่ทั้งเก้าพุ่งมารวมตัวที่ตรงหน้า

มันหมุนควงเป็นวงอย่างรวดเร็ว จนเห็นเป็นหัวสว่านที่มีขนาดใหญ่เท่าคน

ในเวลาเดียวกัน พวกแขนกลก็เริ่มบีบวงให้พื้นที่รอบตัวมีขนาดเล็กลง

คิดที่จะบีบให้ทางนี้ตายคาที่หรือยังไง?

ไม่มีวันซะละ!

"สว่าน-ทะลวง-สาม-พิภพ! "

พริบตานั้น ทุกสิ่งตรงหน้าก็ถูกแรงเหวี่ยงของสว่านเป่ากระเด็น

กำแพง พื้น เพดาน สิ่งกีดขวาง รวมไปถึงเหล่าแขนกล

ทุกสิ่งถูกเจาะเป็นรูกว้าง จนกลายเป็นอุโมงค์ที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางถึงสามเมตร

เส้นทางหนีได้ถูกเปิดออกมาแล้ว

แต่เส้นทางที่ว่ากำลังจะถูกแขนกลปิดตายอีกครั้ง ผมจึงต้องแข่งกับเวลา

ไม่รู้ว่าจะไว้ใจฝีเท้าของยัยกรีดได้ไหม

ถ้ายัยนี่ตาย ผมเองก็คงรู้สึกแย่เหมือนกัน

"มานี่"

"เหวอออ!? "

เพื่อความสบายใจ งั้นอุ้มยัยนี่หนีดีกว่า

ผมอุ้มยัยกรีดด้วยแขนทั้งสองข้าง ทนเจ็บปากแผลที่แผ่นหลัง แล้ววิ่งสุดฝีเท้าเพื่อหนีออกไปตามเส้นทางที่ถูกสร้าง

ทิ้งกลิ่นอายเอาไว้เบื้องหลัง ย่อโน้มตัวให้เป็นหนึ่งเดียวกับสายลม แล้วมุ่งตรงสู่ทางออก

หนึ่งย่างเก้า สองเท้ากระทืบแผ่นดิน

ใช้เวลาเพียงแค่สามวินาที ก็มาถึงทางออกแล้ว!

แหม่ ความเร็วเรายังไม่ตก---

"เชี่ย ทำไมถึงลอยอยู่กลางอากาศแบบนี้วะ! "

แต่กลายเป็นว่าข้างนอกนั้น มันคือพื้นที่ว่างใจกลางอากาศ

มาคิดดูตอนนี้ โบราณสถานที่กรีดพาเข้ามา มันก็ดูเหมือนหอคอยสูงเสียด้วยสิ

ชิบหาย…

"อ๊าย! "

อาจจะเพราะความตกใจที่กำลังทิ้งตัวโหม่งโลกฆ่าตัวตาย ยัยกรีดเลยแผดเสียงประหลาดออกมา

"กรีด! "

เพื่อให้ยัยนี่สงบใจ ผมเลยออกแรงแขนทั้งสองข้าง กอดเธอให้แน่นขึ้นมากกว่าเดิม

"ไม่เป็นไร ผมจะใช้ร่างนี้ปกป้องเอง"

ถ้าเธอพังอีกรอบ ผมก็เสียเงินบานนะสิ

อีกอย่าง ความสูงแค่นี้ ผมนะเคยฝึกวิธีลงจอดกับท่านแม่---

"ไอบ้า! นายกำลังขย้ำก้นฉันอยู่ รู้ตัวบ้างหรือเปล่ายะ! "

อ่าว… ไอเราก็นึกว่ากำลังตกใจอยู่เสียอีก

ฮะ ฮะ ฮะ…