1.46 น.
เสียงนั้นมันดังอีกแล้ว...
หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่ที่ริมห้องบนชั้นสอง ดวงตาที่บอบช้ำจากการอดหลับอดนอนมาหลายคืนกลิ้งเกลือกไปมาเพื่อมองรอบข้างอย่างหวาดระแวง ภายในห้องนอนของเธอมืดเสียจนเกือบสนิท มีเพียงแสงลอดผ่านผ้าม่านผืนสีเขียวเข้ามารำไร เสียงกึก...กึกจากทาวน์เฮ้าส์ห้องข้างๆยังคงดังอย่างต่อเนื่องคล้ายกับกำลังจะเล่นาประสาทกับเธอ นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เสียงนี้ดัง มันดังต่อเนื่องมาเป็คืนที่แปดั้แ่ที่หญิงสาวย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว
กึก...กึก...กึก...กึก...กึก
เสียงมันดังคล้ายกับมีบางสิ่งกลิ้งตกลงบันไดบ้านอย่างแรง หากตั้งใจนับดูดีๆ เสียงเสียงนั้นดังขึ้นสิบสองครั้ง ด้วยความที่บ้านทาวน์เฮ้าส์นั้นมีฝาผนังติดกันแถมบันไดยังอยู่ด้านเดียวกัน ทำให้เวลาเกิดเสียงอะไรอีกฝั่งทางด้านห้องที่เธออยู่ก็จะได้ยินเสียงเสียงนั้นอย่างชัดเจน...โดยเฉพาะในยามวิกาล!
ด้วยเหตุนี้ทำให้ผู้เช่าไม่สามารถหลับนอนได้ เคยไปเคาะเรียกบ้านข้างๆเพื่อต่อว่าถึงการกระทำอันไร้มรรยาทแต่ก็ไม่เคบพบผู้ใดออกมาต้อนรับ บ้านที่ปล่อยให้หญ้าสูงจนเกือบถึงเอว แถมกระจกทุกบานของบ้านยังถูกปิดด้วยผ้าม่านสีทึบ เธอเคยคิดว่าบ้านหลังข้างๆ ไม่มีคนอยู่ แต่ที่ไหนได้...พอตกกลางคืนเธอมักได้ยินเสียงคนทะเลาะกันดังผ่านผนังบ้านเข้ามา บางครั้งก็มีเสียงจานชามแตก เคยแอบยื่นหน้าไปชะเง้อมองที่หน้าระเบียงก็เห็นเงาคนตะคุ่มๆ อยู่ภายใน มีคนอยู่...ทาวน์เฮ้าส์หลังข้างๆ ไม่ได้ร้างอย่างสภาพที่เป็
ที่น่าแปลกกว่านั้น...
ในบางคืนที่มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังออกมาจากบ้านหลังข้างๆ ไม่มีใครคิดจะโผล่หน้าออกมาจากบ้านเพื่อต่อว่าเหมือนเธอ ไม่มีใครคิดจะโทรแจ้งตำรวจเพื่อมาระงับเหตุการณ์ ทุกคนปิดบ้านเงียบทำราวกับไม่ได้ยินเสียงเสียงนั้น เสียงด่าทอของหญิงสาวก่อนที่จะมีเสียงหวีดร้องขอความช่วยเหลือในเวลาเดิมทุกคืนแต่เพียงไม่นานเสียงหวีดร้องก็เงียบลง...ก่อนจะมีเสียงอีกเสียงตามมา ซึ่งเสียงที่ดังตามมานั้นไม่ใช่เสียงพูดจาหรือหวีดร้อง มันเป็เสียง กึก...กึก...กึก...กึกเหมือนคนกำลังกลิ้งตกลงลงบันไดอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกคืน!
เสียงบ้าอะไรกัน!
คนเรามีความอดทนถึงขีดสุด ผู้เช่าตัดสินใจเอาบันไดลิงพาดที่ฝาผนังห้องก่อนจะค่อยๆปีนขึ้นไปบนเพดาน ใช้มืออันขาวนวลยกฝ้าเพดานออกเผยให้เห็นช่องว่างระหว่างเพดานกับหลังคาสูงพอที่จะคลานขึ้นไปได้ หญิงสาวไม่รอช้า จัดการไต่ไปตามโครงหลังคาที่เต็มไปด้วยหยากไย่ เธอไต่ไปอย่างช้าๆในขณะที่มือก็ปัดเศษหยากไย่ให้พ้นตัว แสงไฟจากทาวน์เฮ้าส์ห้องข้างๆ สว่างทะลุช่องว่างของฝ้าออกมา เธออยากรู้เหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น ทำไมถึงมีเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือทุกคืน แม้จะรู้ว่าผิดกฎหมายข้อหาบุกรุก แต่ความอยากรู้ของมนุษย์ไม่สามารถฉุดรั้งเธอไว้ได้ หญิงสาวจัดการคว้าคีมตัดเหล็กขึ้นมาตัดตะแกรงสภาพเก่ากึกที่กั้นระหว่างหลังคาทาวน์เฮ้าส์ของเธอกับทาวน์เฮ้าส์ของบ้านเ้าปัญหาออกให้เป็ช่องโหว่เล็กๆพอที่จะเอื้อมมือไปเลื่อนแผ่นฝ้าออกแล้วสอดสายตาเข้ามองเข้าไปภายใน
แสงจากภายในสว่างจ้าจนแยงตา แต่กระนั้นเธอก็พยายามเพ่งมองลงไปทางด้านล่างของทาวน์เฮ้าส์ห้องข้างๆ สิ่งที่เห็นคือมันไม่มีใครสักคนนั้น กล่องลังต่างๆวางระเกะระเกะราวกับเ้าของบ้านไม่ได้เก็บกวาดมาแรมปี หยากไย่ฝุ่นผงกองอยู่เต็มพื้นห้อง ยังไม่ทันจะได้คิดอะไร อยู่ๆก็ปรากฏดวงตาสีแดงของใครคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาทางช่องว่างของฝ้าที่เธอแอบดูอยู่ หญิงสาวผงะด้วยความใก่อนจะร้องกรี๊ดลั่น รีบคลานลงจากบนฝ้าเพดานอย่างรวดเร็วกลับมาที่ห้องของตัวเอง เสียงหัวเราะโหยหวนไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด เธอรีบปีนลงมายังด้านล่างด้วยหัวใจเต้นระส่ำ เหงื่อไหลโทรมกายจนเสื้อเปียกชื้น
อะไรกัน...ดวงตาสีแดงนั้นคือดวงตาของใครกัน!
“ช่วยด้วย....ใครก็ได้ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” เสียงเสียงเดิมดังขึ้นด้วยประโยคเดิมและเวลาเดิมที่เธอฟังจนจำได้ขึ้นใจก่อนจะจบด้วยเสียงกรีดร้องของใครคนนั้น
เพียงไม่นานตรงบันไดบ้านก็มีเสียง กึก...กึก...กึก...กึก ดังขึ้นอีกแล้ว!
1.46 น.
เสียงนั้นมันดังอีกแล้ว...
หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่ที่ริมห้องบนชั้นสอง ดวงตาที่บอบช้ำจากการอดหลับอดนอนมาหลายคืนกลิ้งเกลือกไปมาเพื่อมองรอบข้างอย่างหวาดระแวง ภายในห้องนอนของเธอมืดจนเกือบสนิท มีเพียงแสงลอดผ่านผ้าม่านผืนสีเขียวเข้ามารำไร เสียงกึก...กึกจากทาวน์เฮ้าส์ห้องข้างๆยังคงดังอย่างต่อเนื่องคล้ายกับกำลังจะเล่นาประสาทกับเธอ หญิงสาวตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
ไม่น่าเลย...ไม่น่าไปสอดรู้เลย คืนนั้นเธอไม่น่าปีนขึ้นไปเลยจริงๆ
กึก...กึก...กึก...กึก...กึก
เสียงนั้นดังไปมาก่อนที่จะจบด้วยเสียงที่แปลกกว่าทุกวัน เสียงที่ว่านั้นคือเสียงดังเหมือนคนกำลังปีนข้ามจากหลังคาทาวน์เฮ้าส์ห้องข้างๆตรงมาที่ห้องของเธอ หญิงสาวได้แต่ซุกตัวเองเข้ากับซอกผนังห้อง ดวงตาจับจ้องไปยังเสียงเสียงนั้น ความตื่นเต้นและหวาดกลัวทำให้เกือบลืมที่จะหายใจ
แกรกกกกก…
จู่ๆฝ้าเพดานห้องนอนของเธอก็เปิดออกพร้อมๆ กับเงาตะคุ่มๆ ของใครคนหนึ่งที่ค่อยๆห้อยหัวลงมาจากข้างบนนั้น ผมของมันยาวและดำขลับ เพียงอึดใจเดียว...คอของมันก็หันมามองเ้าของห้องแล้วแสยะยิ้ม ดวงตาสีแดงเถือกนั้นแดงฉานแม้เห็นในยามวิกาล มันแดง...แดงเสียจนน่ากลัว แดงคล้ายกับดวงตามีแต่เือยู่ข้างใน!
“ช่วยฉันด้วยยยยยยยยยย...” สิ้นเสียงอันโหยหวน ศีรษะของมันก็หล่นตุ้บลงมาจากเพดานห้อง! ก่อนจะกลิ้งอย่างรวดเร็วมาหยุดตรงร่างของหญิงสาวผู้ซึ่งกำลังตื่นกลัว
เธอกรีดร้องลั่นอย่างสุดเสียงราวกับคนเสียสติ
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...!
3K
