เมื่อปังปอนด์เดินขึ้นมาที่ชั้นสองแล้ว พอจะเปิดประตูเข้าไปในห้องของต้าร์ก็รู้สึกเหมือนว่าจะได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ทางห้องน้ำ บ้านนี้จะใช้ห้องน้ำรวมทั้งชั้นบนและล่างอย่างละห้อง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเด็กหนุ่มจึงย่องเข้าไปฟังด้วยความตื่นเต้น ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่เสียงนั้นก็ดูจะเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆ เอาหูแนบกับประตูห้องน้ำ
"ที่รักคะ คุณจะถูสบู่ตรงนั้นนานเกินไปแล้วนะ อ๊ะ~อื้ม~ ละแล้ว อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันอายนะ~อ๊าห์~ —ดะ-เดี๋ยวสิ อย่าเอานิ้วเข้าไปแบบนั้นสิคะ อื้อ~~"
จ๊วบๆ ~
แจ๊ะๆๆๆ ~~
ตอนแรกก็ยังพอมีเสียงคนพูดอยู่ แต่หลังจากนั้นก็เป็เสียงอย่างอื่นแทน ปังปอนด์ที่แอบฟังอยู่หันซ้ายหันขวาด้วยความร้อนรน หาทางที่จะดูภาพข้างในให้ได้
ถึงปีนี้ปังปอนด์จะอายุสิบห้าแล้ว แต่เขาเป็เด็กหนุ่มพี่ไม่เคยสนใจอะไรเกี่ยวกับเื่เพศหรือผู้หญิงเลย ที่ผ่านมาเขาสนใจแค่เกมที่เป็แนวแอคชั่นต่อสู้เท่านั้น
ความจริงถ้าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เห็นภาพที่สองสามีภรรยาได้ทำกิจกรรมร่วมกันในครัวมาก่อน เขาคงจะไม่สนใจกับเสียงเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นนี้ แต่เพราะวันนั้นเขาได้เห็นเต็มๆ ทั้งสองตาเป็ครั้งแรก มันทำให้เด็กหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในร่างกาย และรู้สึกสนใจในกิจกรรมที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนทำกันมาก ถึงกับถ่ายคลิปวิดีโอเก็บไว้ดูเพื่อเป็การศึกษา
ปังปอนด์ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะหาช่องทางที่เขาจะสามารถมองเห็นภาพภายในห้องน้ำได้ แต่ก็ไม่มีช่องว่างให้มองเข้าไปข้างในได้เลย และแล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับประตูห้องเก็บของ ซึ่งเป็ห้องที่ติดกับห้องน้ำพอดี เด็กหนุ่มค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องนั้นแล้วมองดูที่กำแพงฝั่งที่ติดกับห้องน้ำ สิ่งที่มองเห็นทำให้เขายกยิ้มและหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เพราะมีช่องระบายอากาศที่เป็กระจกทึบเปิดอยู่ แต่ช่องนั้นมันอยู่สูงเกินไป เขากวาดสายตาหาตัวช่วยที่จะทำให้สามารถขึ้นไปยังช่องระบายอากาศนั้นได้ แล้วสายตาก็ไปปะทะเข้ากับโต๊ะไม้เก่าๆ ตัวหนึ่ง เขารีบเคลียร์ของที่อยู่บนโต๊ะนั้นลง แล้วแบกมันไปวางชิดกำแพงที่ตรงกับช่องระบายอากาศนั้นทันที
จากนั้นปังปอนด์ก็ค่อยๆ ปีนขึ้นโต๊ะและแง้มกระจกทึบนั้นออกให้กว้าง เขาสูงเกือบร้อยแปดสิบได้ บวกกับส่วนสูงของโต๊ะ จึงทำให้สามารถมองเข้าไปในห้องน้ำได้อย่างสบายๆ ภาพที่ปังปอนด์เห็นนั้นทำเอาเด็กหนุ่มอ้าปากค้างทันที ตอนที่เขาเห็นลุงกับป้าทำกิจกรรมกันในครัว เขามองจากในระยะที่ไกลพอสมควร แต่ตอนนี้เขาเห็นมันชัดๆ ใกล้ๆ ยิ่งกว่าดูหนังสามมิติซะอีก
(คะ-คุณลุง กำลังเลียตรงนั้นของคุณป้าอยู่! แล้วก็ยังเอานิ้วเข้าไปในรูของคุณป้าด้วย!---ไอ้เสียงแจ๊ะๆ มันเกิดขึ้นตอนนี้นี่เอง โอ้ม๊ายก๊อด! นี่พวกเขาสองคนกำลังทำอะไรกันเนี่ย!)
จะว่าปังปอนด์บริสุทธิ์ในเื่ทางเพศก็ว่าได้ ในสมัยที่ทุกคนสามารถหาความรู้ทุกอย่างที่้าในอินเทอร์เน็ตได้ แต่ปังปอนด์กลับไม่รู้เื่พวกนี้เลย นั่นก็เพราะเขาไม่เคยสนใจมันมาก่อน เพื่อนที่คบต่างก็เป็เด็กติดเกมด้วยกันทั้งนั้น นอกจากเื่เกมพวกเขาก็แทบจะไม่เคยพูดเื่อย่างอื่นกันเลย
ปังปอนด์รู้สึกเืในกายของเขามันจะสูบฉีดเร็วขึ้น และตรงเป้ากางเกงก็เริ่มจะคับแน่น เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกาย เมื่อได้เห็นภาพเหล่านี้ทำไมถึงเป็แบบนี้ได้ แต่สิ่งที่เขารู้ก็คือเขาชอบที่จะมองมันแบบนี้ มันตื่นเต้นเหมือนกับตอนที่เขาเล่นเกมอยู่เลย
ภาพที่ปังปอนด์เห็นอยู่ตอนนี้ คือรินทร์กำลังยืนพิงกำแพง กางขาข้างหนึ่งออกเหยียบที่ขอบอ่างน้ำ มือของเธอลูบไล้ศีรษะของผู้เป็สามีด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ตอนนี้บดินทร์กำลังนั่งทำกิจกรรมอยู่เบื้องล่างเธอ เรียวลิ้นของเขาเกี่ยวตวัดอยู่ที่ปุ่มกระสัน มือข้างหนึ่งส่งนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าไปในรูสวาทของคนรักแล้วชักเข้าชักออกรัวเร็ว จนมือเลอะไปด้วยน้ำหล่อลื่นของผู้เป็ภรรยา ส่วนมืออีกข้างก็บีบขยำที่บั้นท้ายนุ่มนิ่มพร้อมภรรยาคนสวย รินทร์เป็คนที่มีรูปร่างเนื้อเต็ม ผิวพรรณของเธอขาวผ่องเป็ยองใย ทำให้จับไปตรงไหนก็เต็มไม้เต็มมือ
"อ๊ะ~อ๊ะ~อ๊ะ~อ๊ะ~อ๊ะ~ ฉันจะเสร็จแล้วพี่จ๋าาา อ๊าาห์~ อื้อออ~~" จากนั้นร่างกายของรินทร์ก็เกร็งกระตุกอย่างหนัก
บดินทร์เลียทำความสะอาดให้กับช่องทางดอกไม้งามของคนรักด้วยความละโมบและหื่นกระหาย จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นเต็มความสูง
(เอ๊ะ! ตรงนั้นของคุณลุงมันแข็งโด่เลยเว้ย เหมือนกับตอนที่เราตื่นตอนเช้าหรือตอนที่เราฉี่เลย) ปังปอนด์ยังคงศึกษาวิเคราะห์เหตุการณ์ตรงหน้าไปด้วยความตื่นเต้น
(เฮ้! นั่นคุณลุงกำลังจะทำอะไร! กำลังจะยัดไอ้เข้เข้าไปในรูของคุณป้าแล้ว ตอนที่เราถ่ายคลิปไว้มันไกลมากเลยไม่เห็นว่าคุณลุงทำอะไรอยู่กันแน่ ตอนแรกก็คิดว่าแค่เอาตัวติดกันซะอีก พอเห็นใกล้ชัดเจนอย่างนี้รู้เลยว่าคุณลุงกำลังยัดไอ้เข้เข้าไปในรูของคุณป้า แต่จะทำอย่างนั้นได้ยังไงรูของผู้หญิงมันเล็กแค่นิดเดียวเองไม่ใช่หรอ แค่ตอนที่คุณลุงเอานิ้วเข้าไปได้ เราก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองแล้ว!) ปังปอนด์จิกนิ้วกับขอบช่องระบายอากาศ ระบายความรู้สึกตื่นเต้นนี้
"อ๊า~ ซี้ดส์~ ของรินทร์ก็ยังแน่นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะจ๊ะ~" จากนั้นบดินทร์ก็เริ่มขยับสะโพกเข้าออก
รินทร์ก็โอบกอดรอบลำคอของผู้เป็สามี ทั้งสองจ้องตากันหวานหยาดเยิ้ม แล้วเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้กัน จนในที่สุดริมฝีปากของทั้งสองก็ประกบเข้าหากัน และเริ่มแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม ่ล่างของบดินทร์ก็ขยับสะโพกเข้าออกเรื่อยๆ มือของเขาก็สะกิดปลายจุกสองเต้านุ่มนิ่มให้กับภรรยา จนเธอร้องครวญครางออกมาดังลั่นห้องน้ำ
"อ๊ะ~ พี่จ๋า เร็วๆ หน่อยจ๊ะ เร็วกว่านี้อีก อะ-อื้อ~~" รินทร์ร้องขอผู้เป็สามีเสียงกระเส่า
ปังปอนด์ที่ดูภาพเหตุการณ์อยู่อย่างใจจดใจจ่อเขายกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้
(ดูเหมือนคุณป้ากำลังจะทรมานอยู่เลย แต่ทำไมเธอถึงบอกให้คุณลุงทำแรงขึ้นอีกละ นั่นมันบ้าไปแล้วชัดๆ) พูดไปมือข้างหนึ่งก็ลูบที่เป้ากางเกงของตัวเองไป รู้สึกว่ามันจะขยายตัวขึ้นมาเรื่อยๆ และเริ่มจะปวดตุบๆ แล้ว
บดินทร์เร่งเครื่องจนพอใจกับท่านี้แล้ว เขาจึงจับภรรยาให้หันหลัง แล้วสอดใส่ไปที่รูสวาทจากด้านหลัง และเริ่มรัวสะโพกอัดบั้นท้ายภรรยาอีกครั้งท่านี้ดูจะเข้าไปได้ลึกกว่าท่าที่แล้วทำเอารินทร์ครวญครางเสียงหลงกว่าเดิม
"ปังปอนด์กำลังทำอะไรอยู่น่ะ" หลังจากพายอาร์ล้างถ้วยล้างจานเสร็จแล้ว ก็ขึ้นมาชั้นสองพอกำลังจะเดินเข้าห้องแต่สายตาเหลือบเห็นว่าห้องเก็บของเปิดประตูเอาไว้เลยเดินเข้ามาดู แล้วก็เห็นปังปอนด์กำลัง ยืนอยู่บนโต๊ะแล้วแอบมองคนในห้องน้ำผ่านช่องระบายอากาศ
ปังปอนด์ที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับการรับชมกิจกรรมที่ตอนนี้กำลังสนุกสุดเหวี่ยงของลุงกับป้าพอได้ยินเสียงพายอาร์ขาของเขาก็แทบทรุด เด็กหนุ่มก้มตัวลงทันที
"ชู้ววว!" ปังปอนด์ใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้พายอาร์เงียบปาก แล้วรีบะโจากโต๊ะลงมาหาพายอาร์
"กำลังแอบมองคนที่อยู่ในห้องน้ำอยู่หรอ ทำแบบนั้น—อื้ออ!!" ยังไม่ทันจะได้พูดจบปังปอนด์ก็เดินเข้ามาปิดปากเธอเอาไว้ทันที
"หุบปากซะยัยตัวจุ้น!" พอปิดปากพายอาร์แล้วก็มีเสียงแว่วมาจากในห้องน้ำ
"เอ๊ะ อ่าห์~ พี่จ๊ะเหมือนฉันจะได้ยินเสียงอะไรที่ห้องเก็บของ" รินทร์พูดขึ้น
ตอนนี้ปังปอนด์ตัวสั่นไปหมดกลัวว่าจะถูกจับได้ ดันตัวพายอาร์เข้ามาในห้องแล้วรีบเอื้อมมือไปปิดประตูห้องเก็บของเอาไว้ โดยที่ไม่ปล่อยมือออกจากปากของเธอ
"เสียงอย่างนั้นหรอ คงจะเป็หนูละมั้งไม่ต้องไปสนใจหรอก" ตอนนี้บดินทร์เขากำลังเข้าได้เข้าเข็มไม่อยากให้มีอะไรมากวนใจในตอนนี้
"อะ-อื้อ~ แต่ฉันว่าไม่น่าจะใช่หนูนะ พี่ลองไปดูหน่อยสิ" นอกจากจะได้ยินเสียงกุบกับเหมือนเสียงเท้าคน หางตาเธอยังเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่ช่องระบายอากาศอีกด้วยจึงทำให้รินทร์ไม่ค่อยสบายใจ
พอถูกขัดจังหวะบดินทร์ก็รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย แต่เขาก็ยอมไปดูให้กับภรรยาคนสวย ถอดแก่นกายที่ยังแข็งโด่ออกมา คว้าผ้าเช็ดตัวมัดเอว แล้วเดินไปดูที่ห้องเก็บของ
(แย่แล้ว! คุณลุงกำลังจะเดินมาทางห้องนี้ ทำยังไงดีล่ะเนี่ย!) ปังปอนด์หัวใจเต้นแรงด้วยความลุ้นระทึกสายตากวาดหาทางหนีทีไล่
เสี้ยววินาทีนั้นประตูของห้องเก็บของก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง บดินทร์กวาดสายตาไปทั่วห้อง มือเอื้อมไปเปิดไฟให้สว่างจะได้มองเห็นชัดๆ ปรากฏว่าเขาเห็นสิ่งที่ทำให้แปลกใจ
"เอ๊ะ ทำไมโต๊ะตัวนี้ถึงได้มาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ? " จำได้ว่าเขาเป็คนย้ายโต๊ะตัวนี้เองมันไม่ได้อยู่มุมนี้สักหน่อย
ตอนนี้ปังปอนด์ใช้มือปิดปากพายอาร์หลบอยู่ที่มุมของตู้เก็บของ หากบดินทร์เดินเข้ามาอีกเพียงแค่นิดเดียวก็จะเห็นทั้งสองคนได้ง่ายๆ เลย
(บ้าเอ้ย! คุณลุงอย่าเดินเข้ามานะ!) ปังปอนด์ภาวนาในใจ ถ้าถูกจับได้ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายว่ายังไง
บดินทร์ตัดสินใจเดินไปดูที่โต๊ะตัวนั้น ตอนนี้ปังปอนด์และพายอาร์มองเห็นตัวเขาอย่างชัดเจน เพียงแค่บดินทร์หันหลังกลับมาก็จะเห็นทั้งสองคนแล้ว
พายอาร์ที่หลบอยู่ด้วยตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอปังปอนด์พามาซ่อนแบบนี้ก็รู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดไปและไม่อยากถูกบดินทร์จับได้เช่นกัน เธอจึงเงียบปากไม่ส่งเสียงสักแอะ
บดินทร์ยกโต๊ะตัวนั้นกลับไปวางไว้ที่เดิม แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีหนูตัวนึงวิ่งออกมาจากในโต๊ะ
"อ่า เป็แกจริงๆ สินะที่มาขัดความสุขของฉัน คอยดูเถอะพรุ่งนี้จะซื้อยาเบื่อมาเบื่อพวกแกให้ตายให้หมดเลย" บดินทร์คาดโทษพวกหนูสกปรก ที่มาส่งเสียงทำให้ภรรยาของเขาใ จนขัดจังหวะการทำกิจกรรมอาบน้ำที่แสนจะหรรษาของเขาและภรรยา
เมื่อย้ายโต๊ะเสร็จเขาก็ปิดไฟปิดห้องเก็บของเอาไว้แล้วเดินกลับห้องน้ำไปหาภรรยา และกล่าวรายงานเธอว่าเป็เสียงของหนูจริงๆ
พอได้ยินแบบนั้นรินทร์ก็เริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นมาบางทีเธออาจจะแค่หูตาฝาดไปก็ได้
"ถ้าอย่างนั้นเราก็รีบอาบน้ำกันเถอะนะพี่ ห้องน้ำชั้นบนมีแค่ห้องเดียว ถ้าเราใช้นานเดี๋ยวเด็กๆ จะไม่ได้ใช้" ความจริงคือรินทร์กลัวว่าเด็กๆ จะได้ยินเสียงที่พวกเขาทำกิจกรรมกันมากกว่า
บดินทร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็หน้าหงอยขึ้นมาทันที เขาน่าจะสร้างบ้านที่มีห้องน้ำในห้องนอนไปด้วย จะได้ไม่ต้องแย่งห้องน้ำกันใช้กับพวกเด็กๆ แต่ก็ตามใจภรรยารีบอาบน้ำแล้วรีบไปต่อกันในห้องนอนจะดีกว่า
ภายในห้องเก็บของตอนนี้ปังปอนด์ที่ได้ยินสองสามีภรรยาพูดอย่างนั้น ก็ผ่อนคลายลมหายใจอย่างโล่งอก
(เฮ้อ~ นึกว่าจะถูกจับได้ซะแล้ว)
แต่พายอาร์ที่ตอนนี้ถูกปังปอนด์ปิดปากเอาไว้ หลังของเธอก็แนบชิดไปกับตัวของเขา รู้สึกเหมือนมีอะไรแข็งๆ มาดันที่บริเวณหลัง สาวน้อยแกะมือของปังปอนด์ออกแล้วพูดกับเขาเสียงเบา
"ตอนนี้มีอะไรก็ไม่รู้มาดันที่หลังของเราอยู่ ช่วยเอาออกไปหน่อยได้ไหม…" สาวน้อยเงยหน้าพูดกับปังปอนด์ที่สูงกว่าเธอมาก ดวงหน้าเล็กน่ารักจิ้มลิ้มนี้คงมีแค่ปังปอนด์เท่านั้นที่มองว่าขี้เหร่ได้
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินอย่างนั้นก็เขินจนหน้าแดง เขาผลักหลังของพายอาร์ออกไปแรง จนหญิงสาวเกือบเสียหลักล้ม
"นี่ยัยตัวจุ้น เธอนี่มันจุ้นไม่เข้าเื่จริงๆ เลยนะ เป็มารขัดความสุขของฉันจริงๆ!" ั้แ่ได้เจอกับพายอาร์เมื่อตอนเย็นเธอก็ทำให้เขาซวยและเจ็บตัวตลอด ดังนั้นปังปอนด์จึงไม่ชอบพายอาร์เลย
พูดจบแล้วก็เดินออกจากห้องเก็บของไปห้องของต้าร์ทันที ทิ้งให้สาวน้อยอยู่คนเดียวอย่างนั้น
พอถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในห้องเก็บของมืดๆ พายอาร์ก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา จึงรีบเดินตามปังปอนด์ออกมาทันที
ปังปอนด์ยืนอยู่ที่หน้าห้องของต้าร์มือก็จับลูกบิดอยู่แต่ไม่ยอมเข้าไปสักที พายอาร์เดินตามเขามา เห็นท่าทีอย่างนั้นจึงถามขึ้น
"ไม่เข้าไปหรอ"
(หรือจะเริ่มไม่อยากรบกวนพี่ต้าร์แล้ว?) พายอาร์เอียงคอคิดด้วยความสงสัย
สาเหตุที่ปังปอนด์ไม่ยอมเปิดประตูเข้าไปนั้นก็เป็เพราะว่าตอนนี้เป้ากางเกงของเขามันตุงมากจนเ้าตัวไม่กล้าเข้าไปข้างใน แล้วอีกอย่างมันก็ยังรู้สึกปวดตุบๆ อยู่ทั้งลำท่อน ถ้าเป็แบบนี้ถึงเข้าไปเขาก็คงไม่มีสมาธิเล่นเกมกับต้าร์หรอก
"เอ่อ ที่เธอพูดมามันก็ถูกนะยัยเตี้ย พี่ต้าร์เขาทำงานอยู่ฉันก็ไม่ควรจะไปรบกวนเขา" ปังปอนด์หันหลังให้พายอาร์ในขณะที่พูดกลัวว่าเธอจะเห็นว่าเป้ากางเกงของเขามันตุง "งั้นฉันกลับก่อนก็แล้วกันนะ ถ้าพี่ต้าร์ถามหา ก็บอกไปว่าเดี๋ยววันหลังฉันจะมาเล่นด้วยใหม่แล้วกันนะ" พูดจบก็รีบวิ่งหนีลงบันไดไปทันทีโดยไม่ยอมหันตัวมาทางพายอาร์เลย
"อืม อยู่ดีๆ ปังปอนด์ก็เป็เด็กดีซะงั้น น่าแปลกจริงๆ " พูดแล้วสาวน้อยก็เลิกที่จะสนใจปังปอนด์ เธอหันมามองประตูห้องของต้าร์
(พี่ต้าร์คงจะทำงานอยู่ เราไม่ควรจะไปรบกวน) คิดได้อย่างนั้นพายอาร์ก็พยักหน้ากับตัวเองแล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป
……………………
ทางฝั่งของปังปอนด์หลังจากที่รีบวิ่งกลับมาที่บ้านก็เปิดประตูเข้าห้องตัวเองแล้วรีบปิดประตูไว้ทันที
เขาเดินไปนั่งที่เตียงพร้อมกับดึงกางเกงลงไปกองที่ต้นขา ทำให้ปังปอนด์จูเนียร์กระเด้งออกมาผงกหัวไปมาทักทายเขา
(ให้ตายสิ ทำไมมันแข็งอย่างนี้ล่ะ แค่ดูคุณลุงกับคุณป้าเนี่ยนะ) เขาจ้องมองน้องชายที่มันแข็งโด่อยู่ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป
ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดคลิปที่บันทึกภาพตอนลุงกับป้าทำกิจกรรมหฤหรรษ์กันในครัวออกมาดู เสียงในคลิปค่อนข้างเบาเพราะเขาถ่ายจากที่ไกลๆ แต่ก็พอได้ยินอยู่ปังปอนด์ต้องเร่งเสียงให้สุดถึงจะได้ยิน
"โอ้ววว~ รินทร์~ รินทร์จ๊ะ มันตอดรัดของพี่แน่นเหลือเกิน เสียวดีจริงๆ พี่ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ ซี้ดส์~ " ภาพในจอตอนนี้คือ บดินทร์กำลังขยับสะโพกเข้าออก ส่วนรินทร์ก็กางขาออกเป็รูปตัวเอ็มอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว
"พี่จ๋าาา อื้อออ~ ฉันเสียวเหลือเกินจ๊ะพี่~" รินทร์ครวญครางร้องออกมาเสียงกระเส่า
จากนั้นบดินทร์ก็เริ่มเร่งขยับสะโพกรัวเร็วจนในที่สุดเขาก็หยุดขยับไปเสียดื้อๆ แล้วร้องซี้ดออกมาเสียงดัง ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาก่อนหน้านี้มันกลับผ่อนคลายลง เหมือนกำลังมีความสุขมาก
ปังปอนด์มองภาพนั้นแล้วก็กลืนน้ำลาย แต่ยิ่งดูน้องชายของเขามันก็ยิ่งแข็งจนไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง เขามองดูมันที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติมาก แล้วลองใช้นิ้วจิ้มที่หัวมันดู
"เอ๊ะ!"
(รู้สึกแปลกๆ แหะ!)
มันแปลกแต่มันก็รู้สึกดี จากนั้นปังปอนด์ก็ทดลองจิ้มมันดูอีกทีที่ตรงปลายหัวสีชมพู นั่นยิ่งทำให้เขาร้องซี้ดออกมาเสียงดัง
"ซี้ดส์~ อ่าห์~ —หรือแบบนี้ที่คุณลุงบอกว่ามันเสียว" หนุ่มน้อยเริ่มเกิดการเรียนรู้
(จำได้ว่าคุณป้าเคยใช้มือลูบของคุณลุงขึ้นลงด้วยนี่นา) คิดได้อย่างนั้นปังปอนด์ก็แบมือออก มองมือใหญ่ของตัวเอง
(ถ้าเป็มือของเราเองจะรู้สึกแบบเดียวกันมั้ยนะ)
เด็กหนุ่มเริ่มการทดลองทันที เขาใช้มือใหญ่จับลำท่อนเอ็นอุ่นกำไว้จนเต็มมือ
(จับไว้แบบนี้ จากนั้นก็…) เขาเริ่มรูดมือขึ้นลงที่ท่อนเอ็นช้าๆ เรียนรู้ััที่แปลกใหม่นี้
"ซี้ดสสส์ สะ-เสียวจริงๆ ด้วย" ปังปอนด์ทำหน้าเหยเก นี่เป็ครั้งแรกลองรูดไม่กี่ครั้งก็ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเสียวซ่านแล้ว
(แต่มันรู้สึกฟินดีจริงๆ เลยแฮะ) จากนั้นหนุ่มน้อยก็เริ่มชักมือขึ้นลงไปเรื่อยๆ ด้วยใจที่เต้นแรง เขาเริ่มเรียนรู้จังหวะการชักว่าควรใช้น้ำหนักมือแค่ไหน ลงน้ำหนักที่ส่วนไหนถึงจะรู้สึกดีที่สุด ทำควบคู่ไปกับการดูคลิปของลุงกับป้าที่กำลังนัวกันอย่างเร่าร้อน
ทำไปเรื่อยๆ จนร่างกายเริ่มร้อนขึ้น มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่บริเวณหน้าผาก มันทำให้ปังปอนด์รู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าทั้งๆ ที่ไม่ได้ออกกำลังกาย แต่ร่างกายกลับรู้สึกร้อนขนาดนี้ได้ยังไง
พอทำมาได้ระยะหนึ่งก็รู้สึกว่าอารมณ์มันจะเร่าร้อนขึ้นและอยากทำให้เร็วขึ้น เขาจึงเร่งมือให้เร็วขึ้นอีก จนในที่สุดร่างกายก็รู้สึกเกร็ง และมีน้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาจากรูส่วนปลายหัวสีชมพูเลอะเต็มหน้าขา
"ซี้ดดดส์~~~อ่าห์~"
ปังปอนด์ใช้นิ้วชี้จิ้มน้ำที่เลอะหน้าขาขึ้นมาดู มันมีลักษณะเป็น้ำสีขาวขุ่นและเหนียวนิดหน่อย
"นี่คืออะไร? " หนุ่มน้อยพึมพำพูดออกมา ในขณะที่กำลังใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งถูมันไปมา และทันใดนั้นเอง
แกร่ก!
ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาในห้องของเขา
"เฮ๊ย!" ปังปอนด์ใรีบลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังให้ประตู รีบดึงกางเกงขึ้นทันที
"กรี้ดดด!! ไอ้โรคจิต ทำไมถึงได้แก้ผ้าโทงๆ แบบนี้ไม่รู้จักอายบ้างเลย!" สาวน้อยอายุประมาณสิบขวบปิดตา ร้องโวยวายทันที ที่เห็นผู้ที่อยู่ในห้องไม่ใส่กางเกงให้เรียบร้อย ถึงจะเห็นแค่ด้านหลัง แต่สาวน้อยก็รู้สึกว่ามันอุจาดตา
"อะไรของแกปันปัน! บอกหลายครั้งแล้วว่าถ้าจะเข้ามาให้เคาะประตูก่อนน่ะ!" เมื่อดึงกางเกงขึ้นแล้ว ก็หันไปดุเด็กหญิงที่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงก่อน
"เชอะ ทำไมฉันจะต้องทำตามคำพูดของแกด้วย! แล้วก็นี่มันคืออะไร!!" พูดจบสาวน้อยขว้างกล่องโดนัทเปล่าใส่เด็กหนุ่มด้วยความโมโห
ปังปอนด์ที่เห็นกล่องนี้แล้วก็เข้าใจได้ทันที มันคือกล่องโดนัทที่อยู่ในครัว เขากินไปเมื่อตอนเย็น "มันจะอะไร ก็กล่องโดนัทไง!" ปังปอนด์หยิบกล่องนั้นขึ้นมาชี้มือไปที่ตัวหนังสือ "นี่ไง โด-นัท อ่านไม่ออกหรอ อายุก็ตั้งสิบขวบแล้วแต่ยังอ่านหนังสือไม่ออกแกนี่มันโง่จริงๆ เลยยัยปันปัน—"
"กรี้ดดดด!!! ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย! แต่ฉันหมายความว่าแกกล้าดียังไงมากินของของฉัน! ไอ้พี่บ้า!" พูดจบปันปันก็วิ่งเข้ามาโจมตีเด็กหนุ่มทันที
แต่ขาสั้นๆ ของเด็กหญิงมีหรือจะสู้ขายาวๆ ของปังปอนด์ เขาวิ่งหลบหลีกหนี้ทัน "ก็ถ้าเป็ของแกฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีชื่อติดเอาไว้นี่ มันวางอยู่ในครัวฉันอยากกินฉันก็กิน หมดแล้วก็ให้มันหมดไป ยัยน้องบ้า—โอ๊ย!" พลาดแค่นิดเดียวเขาก็โดนฝ่ามือของน้องสาวลงไปที่กลางหลังเห็นเธอเป็ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้แต่มือเธอหนักมาก
พอเห็นว่าห้องแคบเกินไปปังปอนด์ก็เลยวิ่งหนีลงไปที่ชั้นล่าง
ปันปันคือน้องสาวแท้ๆ ของปังปอนด์ สำหรับปังปอนด์แล้วปันปันคือยัยตัววุ่นวาย น่ารำคาญ เอาแต่ใจ เป็เพราะน้องสาวคนนี้ของเขานี่เอง ทำให้เด็กหนุ่มพลอยเกลียดเด็กผู้หญิงทุกคนไปด้วย
"หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้นะไอ้ปังปอนด์! ฉันเอาแกตายแน่!" ปันปันไล่ตีปังปอนด์สุดชีวิต วิ่งผ่านตรงไหนมีอะไรคว้าได้ก็คว้ามาโยนใส่พี่ชาย
ปันปันเพิ่งจะกลับมาจากบ้านของน้าเมื่อกี้นี้เอง พอพ่อแม่ของเธอเลิกงานแล้วก็ไปรับเธอที่บ้านน้า กลับมากะว่าจะมากินโดนัทที่ซื้อไว้ตอนกลับมาจากโรงเรียน แต่ก็พบว่ามันมีแต่กล่องเปล่าแล้ว ซึ่งสาเหตุก็คงจะมีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้นที่กินไป นั่นก็คือพี่ชายศัตรูคู่แค้นของเธอนั่นเอง
ตอนนี้ทั้งพ่อและแม่ของทั้งคู่กำลังนั่งพักผ่อนกินของว่างกันอยู่ในครัวเพราะเพิ่งกลับมาจากที่ทำงานเหนื่อยๆ
ตอนนี้ปังปอนด์วิ่งมาจนถึงชั้นล่างแล้วแล้วก็วิ่งวนที่โต๊ะอาหารที่พ่อแม่กำลังนั่งอยู่
"อ้าาา!! พ่อแม่ช่วยผมด้วยยัยบ้านั่นมันจะตีผม ผมแค่กินโดนัทไปแค่ชิ้นเดียวเองนะ" ปังปอนด์ร้องขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่
"อะไรกันเนี่ย ฉันเพิ่งจะกลับมาจากที่ทำงานเหนื่อยๆ นะ พวกแกก็หยุดทำให้ฉันปวดหัวสักที!" ผู้เป็แม่บ่นเมื่อเห็นลูกทั้งสองไล่ตีกันอีกแล้วทั้งๆ ที่ก็เพิ่งจะกลับมาเจอกัน
"ก็ถ้าแกอยากกินทำไมถึงไม่ไปซื้อเองล่ะไอ้พี่บ้า ฉันไปต่อแถวตั้งนานกว่าจะซื้อมาได้!---กรี้ดดด!!!" วิ่งไล่กันไปมาอยู่ๆ ปันปันก็หกล้มหัวทิ่มพื้น
"ตายแล้วปันปันลูกเป็อะไรรึเปล่า" หญิงวัยกลางคนเห็นลูกสาวล้มเธอก็รีบวิ่งเข้าไปประคองทันที
"ฮ่าฮ่าฮ่า กรรมนำสนองแกแล้วยัยปันปัน อ๊าฮ่าฮ่า~~" เห็นน้องหกล้มแล้วปังปอนด์ก็หัวเราะชอบใจ
"อ๊ายยย!!! ฮือออ~ แม่จ๋าหนูเจ็บ แม่ต้องลงโทษไอ้พี่บ้านั่นให้หนูนะ แม่จ๋าาา ฮือออ~" ปันปันซบอกผู้เป็แม่ร้องไห้ใหญ่
"จ๊ะๆ เดี๋ยวแม่จะจัดการให้" ลูบหัวลูกสาวอย่างปลอบโยนแล้วหันไปพูดกับปังปอนด์หน้าดุ "นี่ปังปอนด์แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าเป็พี่ชายต้องปกป้องน้องสาว แต่ทำไมแกถึงชอบรังแกน้องขนาดนี้ฮะ พรุ่งนี้แกไม่ต้องเอาเงินไปเติมเกมเลยนะ งดเล่นเกมหนึ่งวัน! ด้วย"
อัญชลีหรืออัญ คือแม่แท้ๆ ของเด็กทั้งสอง แต่เมื่อเด็กทั้งสองทะเลาะกันส่วนใหญ่เธอมักจะโทษว่าเป็ความผิดของปังปอนด์ เพราะปังปอนด์เป็พี่ชาย ก็ควรจะรักและเสียสละให้น้องสาวให้มากๆ เธอคิดแบบนั้น
"เฮ้ยแม่! จะทำแบบนั้นได้ยังไง ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าขนมนั้นมันเป็ของยัยปันปัน ก็มันวางอยู่ในครัวผมก็กินดิ" พอได้ยินว่าต้องถูกตัดเงินและงดเล่นเกมเขาก็หัวเสียทันที
"งดเกมแค่วันเดียวมันคงไม่ตายหรอกมั้ง! หัดเอาเวลาไปอ่านหนังสือซะบ้าง ลูกคนอื่นเขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว แกยังมามัวแต่มานั่งเล่นเกมอยู่ได้ ฉันละอายคนจริงๆ " ผู้เป็พ่อพูดแล้วก็ส่ายหัว เดินขึ้นไปชั้นสองทันที
วัลลภ หนุ่มวัยกลางคนที่บ้างานสุดๆ เขาให้ความคาดหวังกับทั้งลูกสาวและลูกชายสูงมาก มีแต่ลูกสาวเท่านั้นที่พอเอาไปพูดให้คนอื่นฟังได้บ้าง เพราะเธอมีการเรียนที่ดี แต่ปังปอนด์นั้นนอกจากจะไม่ตั้งใจเรียนแล้วยังเอาแต่เล่นเกม การเรียนก็ยิ่งตกต่ำ ทำให้วัลลภไม่ค่อยปลื้มลูกชายคนนี้สักเท่าไหร่
"ป่ะลูกป่ะ เดี๋ยวแม่จะพาหนูขึ้นไปทายาข้างบนนะ" อัญชลีอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาแล้วเดินขึ้นไปชั้นสองไม่หันกลับมามองผู้เป็ลูกชายอีกเลย
ปังปอนด์ได้แต่มองทั้งสองคนที่เดินจากเขาไปเงียบๆ อีกสาเหตุที่ปังปอนด์ไม่ชอบน้องสาวคนนี้ เพราะั้แ่เธอเกิดมา พ่อกับแม่ก็เอาแต่สนใจเธอไม่ยอมมาสนใจเขาอย่างที่เคยเป็ ทุกครั้งที่เกิดเื่พ่อกับแม่ก็จะโทษว่าเป็ความผิดของเขา โดยไม่ไต่ถามสักคำว่าความจริงมันเป็มายังไง ไม่ว่ายังไงเขาก็คือฝ่ายผิด เพราะเขาเป็พี่ชาย อายุมากกว่า นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่เคยถูกเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่ เขามักจะถูกดุด่าว่าเป็เด็กเกเร ติดเกม ไม่ยอมตั้งใจเรียน จากพ่อและแม่อยู่เสมอ จนทำให้เด็กหนุ่มไม่ค่อยอยู่บ้าน เขาจะไปอยู่ตามร้านเกม หรือบ้านเพื่อนหรือไม่ก็ที่บ้านของต้าร์มากกว่า เพราะอยู่กับพ่อแม่ทีไรก็มีแต่คำบ่นและด่าทอ
***********************
3K
