ตอนแรกข้าคิดว่าตัวเองจะหล่นตุ้บไส้แตก เืทะลักออกปาก แต่พอร่วงมาได้ระยะหนึ่งก็หยุดภาพรอบตัวหมุนวนอย่างรวดเร็ว จากความมืดมิดกลายเป็ท้องฟ้ากว้างใหญ่เราอยู่บนหน้าผาสูง ทิวทัศน์ป่าส้มแซมเขียวของฤดูใบไม้ร่วงไกลสุดลูกหูลูกตาข้างงกับสิ่งที่เกิดครู่หนึ่ง ก่อนที่เ้ากระต่ายจะมายืนข้าง ๆ
“ไงล่ะไอ้ฉลาดความรู้มหาศาลดั่งทะเลดวงดาวของเ้าพอจะทำให้เข้าใจได้ไหมว่าข้าทำได้ยังไง”
ข้ากระพริบตาปริบๆ “เ้ารวบรวมพลังมานาผ่านอวัยวะที่เป็คอร์พลังเวท แล้วใช้มันในการเปิดมิติผ่านตัวกลางอย่างต้นไม้เพื่อไปยังจุดหมายที่เ้ารู้จักบนดาวดวงนี้ตั้งความสามารถวิเศษแบบนี้ว่า สกิล”
“อ...” เ้ากระต่ายอึ้ง
“เสริมให้ก็ได้อวัยวะที่เป็คอร์พลังเวทจะต่างกันตามลักษณะเด่นของสิ่งมีชีวิตนั้น ๆ ยกเว้นมนุษย์ที่เหมือนกันหมดคืออยู่ที่หัวใจส่วนกระต่ายอย่างเ้าก็น่าจะ...หูยาว ๆ นั่นล่ะมั้ง”ข้ากล่าวต่อขณะมองไปยังป่าไม้เบื้องล่างที่ห่างจากพื้นตรงนี้หลายร้อยเมตรไอ้กระต่ายมันพาข้ามาทำอะไรบนเขาสูงอย่างนี้เนี่ย
“เ้ารู้จักมนุษย์ แถมรู้อีกว่าคอร์พลังของพวกเขาอยู่ที่หัวใจ...เ้าเป็ตัวอะไรกัน”กระต่ายเบิกตากว้าง
“ก็ลูกกวางเผือกโง่ๆ ไง” ข้าประชดกลับ “เลิกทำให้ข้าเสียเวลาได้แล้ว เ้ามาอยู่ตรงนี้ก็ดี พาข้าไปหมู่บ้านมนุษย์หน่อยสิถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่ห่างจากป่าไม่เท่าไร”
กระต่ายจ้องข้านิ่งๆ “เฮ้ กวางน้อย เ้ารู้จักมนุษย์ แล้วรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับมนุษย์ใน่สามร้อยปีที่ผ่านมา”
“เกิดอะไรก็มีความสุขดีนี่ ดาวดวงนี้ถูกดูแลเป็พิเศษเพราะจะมีเหตุการณ์สำคัญเชียวนะ”
“ข้าตั้งใจพาเ้ามาตรงนี้เพราะมันจะเห็นที่นั่นได้ชัดเจน”กระต่ายชี้ไปไกลข้าพยายามใช้สายตาลูกกวางเพิ่งเกิดเพ่งจนตาแทบบอดก็เห็นอาคารบ้านเรือนจำนวนหนึ่งตั้งอยู่แต่แปลกตรงที่อาคารพวกนั้นเก่าแก่ ผุพัง ปกคลุมด้วยไม้เลื้อย มีสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่แถวนั้นแทนที่จะเป็มนุษย์
“นั่นเคยเป็หมู่บ้านมนุษย์ที่ใกล้เราที่สุดแค่เคยอะนะ” กระต่ายพูดเสียงสบาย ๆ “พวกเขาตอนนี้เหลือแค่ไม่กี่หมื่นคนตั้งรกรากอยู่ที่ดินแดนน้ำแข็งทางทิศเหนือของโลกไกลจากนี่มากจนเ้าคาดไม่ถึงเลยล่ะ”
ข้านิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “อย่ามาหลอกเล่นน่า จะเหลือแค่นั้นได้ไง ข้าไม่เห็นรู้เื่”
“ก็เ้าเพิ่งเกิดจะไปรู้อะไรกันล่ะ” กระต่ายกรอกตา “สามร้อยปีก่อนเกิดาระหว่างโลกนี้กับพวกต่างดาวที่ชื่ออัลทุกเผ่าพันธุ์ระดมกำลังกันขับไล่พวกมันได้สำเร็จแต่แลกมากับการสูญเสียและการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ตอนนั้นตัวแทนของสรรพสัตว์คือผู้พิทักษ์นามไอโร ท่านกางอาณาเขตเวทคุ้มกันผืนป่าทั้งหมดไว้แต่ด้วยพลังที่มหาศาลทำให้ขนาดของอาณาเขตแข็งแกร่งเกินควบคุม มันปิดกั้นธรรมชาติโลกภายนอกมนุษย์บอบช้ำจากาอยู่แล้วแถมยังไม่ได้รับแม้แต่น้ำสักหยดพวกเขาเลยต้องไปอยู่ในที่ที่ไร้ป่าแทน”
อัล...าระหว่างดวงดาว...ไอโร
“ไอโรคือกวางทองที่เชี่ยวชาญด้านเวทฟื้นฟูและป้องกันใช่ไหม”ข้าเงยหน้าถามเ้ากระต่าย
“ข้าไม่รู้ว่าเขาเชี่ยวชาญเวทแขนงไหนแต่ใช่ เขาเป็กวางทอง เ้ารู้เื่ที่ไม่น่ารู้อีกแล้วนะ”
ข้อมูลที่ได้รับทำข้าชะงักค้างยิ่งกว่าเก่าไม่ใช่เลย นั่นไม่ใช่เื่ที่ควรเกิดไปแล้วสิ...ข้าควรจะมาแทนเ้ากวางทองนั่นเป็กวางวิเศษเพื่อนซี้ของชายผู้รวมกำลังโลกทั้งใบเพื่อพิชิตการรุกรานจากต่างดาวแต่ถ้ามันเกิดไปเมื่อสามร้อยปีก่อนแล้วข้ามาอยู่ที่นี่ทำไมล่ะ เวลาในมิติของเ้าหน้าที่พิเศษกับมิติจักรวาลของสิ่งมีชีวิตเดินต่างกันนั่นเป็สิ่งที่ใครก็รู้ พวกเ้าหน้าที่ระดับสูงที่ส่งข้ามาไม่น่าพลาดเื่นี้สิ
“ข้าว่านี่มันไม่ถูกต้อง”ข้าสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออก “มีบางอย่างผิดปกติ”
“โอ้แน่นอน ลูกกวางเพิ่งเกิดไม่ถึงชั่วโมงรู้เื่สกิล เวทมนตร์ แถมยังรู้จักมนุษย์อีกปกติก็บ้าแล้ว” กระต่ายยังคงจ้องข้าด้วยสายตาประหลาด “พาสซีฟของเ้าน่าจะเป็ ‘ปราชญ์แห่งพงไพร’ข้าเคยเจอเต่าตัวหนึ่งมีพลังนี้ แล้วก็เป็บ้าตายเพราะต้องแบกรับความทรงจำมหาศาลเข้าไปในสมอง”
“พาสซีฟคืออะไร?ช่างเถอะ ข้าทิ้ง่การมีตัวตนนานเกินไป คงมีอะไรใหม่ ๆ เกิดขึ้นในจักรวาลสินะ...เอาล่ะเ้ากระต่ายขอบใจนะที่บอกข้อมูล ฝากบอกสัตว์ทุกตัวด้วยว่าไม่ต้องเตรียมพิธีอะไรหรอกกายเนื้อนี้ไม่กลับไปแล้วล่ะ แล้วก็ขอบใจแม่กวางที่อุ้มท้องนะ ที่จริงข้าก็อยากดื่มนมแม่ดูสักครั้งแต่ไว้คราวหน้าแล้วกัน” ข้าบ่นพึมพำขณะเดินไปยังหน้าผาสายตาจับจ้องไปยังเบื้องล่าง สัญชาตญาณสิ่งมีชีวิตทำให้ร่างกายข้าสั่นสะท้านด้วยความกลัวสมองส่งเสียงร้องประท้วงไปยังกล้ามเนื้อทุกส่วนให้เกร็งไว้จนข้าก้าวขาเดินต่อไม่ไหวไม่เอาน่า...เราต้องรีบรีเซ็ตเพื่อกลับไป
“ไอ้หนูเ้าทำอะไรน่ะ” กระต่ายถามจากด้านหลัง
“ขอให้โชคดีนะกระ...ต่ายข ข้าขอกลับไปถามเ้านายก่อนว่านี่มันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้นมา” ข้าเอ่ยเสียงสั่น
โดดสิ โดด เ้าเป็ถึงตัวตนผู้สูงส่งอย่าให้ความกลัวของสิ่งมีชีวิตทำเสียเวลานะ!
ข้าตวาดใส่ความคิดตัวเอง
ฟุบ
ข้ากลั้นใจก้าวลงจากหน้าผาความรู้สึกเสียววาบแล่นไปทั่วกีบเท้า ผืนป่าเขียวชะอุ่มกำลังพุ่งเข้าหาข้าด้วยความเร็วสูงหูได้ยินเพียงเสียงลมแล่นผ่านร่างกายไป อีกนิดเดียวก็จะได้กลับไปแล้วรอหน่อยนะท่านประธาน...
“เป็เด็กเป็เล็กอย่าเล่นแบบนี้”
ผลุบ
เสี้ยววินาทีก่อนที่ข้าจะร่างกระแทกเข้ากับยอดแหลมของพฤกษาใบไม้ใหญ่ก็มีหลุมสีดำปรากฏขึ้น มนุษย์เพศชายผมน้ำตาลในสภาพเปลือยเปล่าโผล่ร่างขึ้นมาแขนรับข้าไว้และพาเข้าไปในหลุมดำนั้นด้วยกัน
“โว้ว! เ้าเป็ใคร”ข้าร้องลั่นขณะที่ความรู้สึกเหมือนดิ่งลงเหวไร้ก้นกลับมาอีกครั้งทว่าพริบตาเดียวภาพรอบตัวก็กลับมาสว่างสดใสดังเดิม ข้ายืนอยู่บนหน้าผาที่เพิ่งโดดลงไป
เ้ากระต่ายพาข้าขึ้นมาแล้วไอ้เมื่อกี้นี้อะไรกัน มนุษย์? ไหนกระต่ายบอกว่าพวกนั้นอยู่ที่ดินแดนน้ำแข็งไงล่ะ
“ไอ้กระต่ายเมื่อกี้นี้ข้าเจุ์ เ้าเลี้ยงมันไว้ในสกิลมิติเหร...”ข้าหันไปรอบตัวเพื่อหาคู่สนทนา ทว่ากลับต้องชะงักเมื่อเห็นมนุษย์เพศชายคนเดิมยืนค้ำหัวข้าอยู่ด้านหลัง เขามี่บนที่กำยำได้รูปผิวสีแทนสม่ำเสมอ สูงชะลูดเกือบสองเมตร ่ล่างของเขาไม่ใช่มนุษย์กลับเป็ขาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนสีน้ำตาลปกคลุมทั่วเท้าสองข้างเล็กป้อมถ้าเทียบกับร่างกาย และยิ่งไปกว่านั้น...
มนุษย์คนนี้ไม่มีใบหู ทว่ามีแผ่นกล้ามเนื้อยาวรีสองข้างงอกจากบนหัวแทน
“ข้าชื่อออซไม่ใช่ไอ้กระต่าย รบกวนให้เกียรติผู้าุโกว่าด้วย ไอ้ขาวจั๊วะ” มนุษย์คนนั้นเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง“เ้าคิดจะเกิดใหม่อะไรทำนองนั้นใช่ไหม เหอะ...เอาจริงก็ไม่อยากขัดหรอกนะแต่หน้าที่ผู้พิทักษ์ป่ามันค้ำคอ คงปล่อยให้เด็กน้อยตายต่อหน้าไม่ได้”
ข้าเผลอก้าวถอยหลัง“จ เ้า...เ้าคือไอ้กระต่ายนั่น!”
“ข้า-ชื่อ-ออซซซ” เขาเน้นทีละคำขณะย่ำเท้าเข้ามาใกล้ข้าก่อนจะย่อตัวลงเพื่อคุยในระดับเดียวกัน “ใอะไรขนาดนั้นคิดว่าเ้ารู้ทุกเื่เสียอีก”
“ไม่...นี่มันเกินไปมากครึ่งคนครึ่งสัตว์มันไร้รสนิยมสิ้นดี! ข้าอุตส่าห์ปฏิเสธไม่ให้มีพวกมันอยู่ในมิติจักรวาลที่ข้าดูแลแล้วเชียว อะไรกันเนี่ยท่านประธานนน!!”
“รสนิยมบ้าบออะไร ใช้คำประหลาดจัง แต่เอาเถอะเราจะกลับไปยังลานพิธี ขอให้ท่านเทพผู้พิทักษ์อำนวยพรให้เ้า” ออซว่าก่อนจะใช้อ้อมแขนรวบตัวข้าขึ้นอุ้ม“จะว่าไปเ้าก็น่าจะเป็สัตว์วิเศษนี่นา งั้นเ้าก็ต้องมีชื่อ”
“ไม่้าตั้งชื่อจะทำให้ผูกพันมากกว่าเดิมข้าไม่อยากทำพวกเ้าเสียใจเพราะข้าคิดจะไม่อยู่นา...”
“ชื่อลิมุนเ้าชื่อลิมุน” ออซโพล่ง
“ทำไมถึงชื่อนั้นแล้วมันแปลว่าอะไร”
“ไม่มีความหมายหรอกแค่คล้ายคำว่าละมุดดี...ข้าอยากกินน่ะ” เขาขยิบตาให้ ก่อนจะก้าวเท้าไปยังโพรงมิติที่อยู่บนเปลือกไม้“เ้าคือว่าที่ผู้พิทักษ์ตัวใหม่ของป่าเรา ข้าแต่งตั้งแล้วและจากนี้ไปต้องเป็ลูกศิษย์ข้า รับทราบนะลิมุน”
“ฮะ?”
1K
![Neighbor แค่แอบชอบ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607353086_38079225.webp)
