ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        บางทีชายาอวี้อาจปากแข็ง

        ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะมีจิตใจกว้างขวางยินยอมให้สามีมีบ้านเล็กบ้านน้อยได้

        โดยเฉพาะชายาอวี้ที่มีใบหน้างดงามราวนางฟ้าเช่นนี้เกรงว่า นางคงมิวันยินยอมอย่างแน่นอน

        หมิงเยว่ชักสายตามิพึงพอใจไปทางหลินเมิ้งหยาแต่นางก็รีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว

        ช่วงนี้นางเอาอกเอาใจพระสนมเต๋อเฟยมากเป็นพิเศษอีกทั้งยังได้ผลเกิดคาด

        พระสนมเต๋อเฟยตรัสออกมาเองว่าจะทำให้อ๋องอวี้รับนางเป็นชายารองให้ได้

        หลินเมิ้งหยาไม่เห็นด้วยแล้วอย่างไรเล่าถึงอย่างไร คนที่เป็นผู้ตัดสินก็คือพระสนมเต๋อเฟย

        ดังนั้นนางจึงรู้สึกสบายใจไปหนึ่งเปราะ ดังนั้นจึงเล่นละครประหนึ่งภรรยาอนุผู้น่าสงสาร

        ในเมื่อมิอาจโดดเด่นเทียบเท่าหลินเมิ้งหยาได้เช่นนางนางใช้ความน่าสงสารมาทำให้ทุกคนใจอ่อนก็ได้นี่นา

        พระชายารองตู๋กูมองบรรยากาศมาคุระหว่างทั้งคู่ออกหยักยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะเดินไปหาแขกเหรื่อคนอื่น

        ป๋ายจื่อที่อยู่ด้านหลังตลอดเวลาเบะปาก

        “ทำตัวน่าสงสารให้ใครดูมิทราบ?ทำตัวประหนึ่งนายหญิงของข้าชอบกลั่นแกล้งรังแกเมียน้อยอย่างไรอย่างนั้น”

        หลินเมิ้งหยายกชาหอมขึ้นจิบ

        “ก็ให้คนทั้งใต้หล้าดูอย่างไรเล่าแต่ข้าชอบบทหญิงร้ายมากกว่า”

        ป๋ายจื่อกับป๋ายซูสบตากันด้วยความตกตะลึง

        นับตั้งแต่วันที่เยว่ถิงตายจากไปนานมากแล้วที่นางมิได้พูดจาสมกับเป็นตัวเองเช่นนี้

        ดูเหมือนนายหญิงของนางจะกลับมาเป็นปกติแล้ว

        ดูเหมือนน่ะนะ!

        “ไท่จื่อเสด็จ....อ๋องอวี้เสด็จ...”

        ขันทีร้องประกาศสองครั้งในที่สุดเหล่าชายหนุ่มที่ตกเป็นขี้ปากของคนทั้งเมืองก็ปรากฏตัว

        เรื่องของไท่จื่อจอมหลบหนียังไม่ทันหายเรื่องของหลงเทียนอวี้กลับดังขึ้นมาแทนที่

        ตอนนี้คนทั้งเมืองล้วนส่งเสียงซุบซิบนินทาฝ่ายชายทั้งสอง

        สีหน้าของฝ่ายชายทั้งสองมิได้ดูผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

        สีหน้าของไท่จื่อดูเป็นกังวลเพียงมองปราดเดียว หลินเมิ้งหยาก็เดาได้ว่าช่วงนี้ไท่จื่อจะต้องถูกฮองเฮาตำหนิไม่น้อยเลยทีเดียว

        มิเช่นนั้นใบหน้าเศร้าสลดนั้นคงมิเจือไว้ซึ่งความรู้สึกไม่พึงพอใจ

        ทว่าสีหน้าของหลงเทียนอวี้ แม้จะไม่น่ามองแต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพียงสีหน้าเย็นชาเฉกเช่นเวลาปกติ

        แต่เมื่อทั้งสองปรากฏตัวพร้อมกันมันจึงดูผิดปกติแต่เพียงเท่านั้น

        “น้องสามข้าที่เป็นพี่ใหญ่หวังเหลือเกินว่าเจ้าจะพิจารณาให้ดีโอกาสเช่นนี้ใช่ว่าจะหามาได้ง่าย ๆ”

        ไท่จื่อกระซิบน้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความโกรธ

        “ขอบพระทัยในความหวังดีของไท่จื่อและฮองเฮาแต่เรื่องนี้จำเป็นต้องทูลขออนุญาตจากเสด็จพ่อก่อนจึงจะสามารถดำเนินการได้”

        หลงเทียนอวี้ยังยืนยันคำเดิมดังนั้นฮองเฮาจึงเรียกตัวเขาเข้าวังแต่เช้า

        อ้างว่าต้องการปรึกษาเรื่องเทศกาลวันไหว้พระจันทร์แต่ความจริงแล้วต้องการพูดโน้มน้าวให้เขารับหมิงเยว่มาเป็นชายา

        หลงเทียนอวี้ปฏิเสธโดยไม่ลังเลแต่กลับทำให้สีหน้าของไท่จื่อและฮองเฮาแสดงออกถึงความประหลาดใจ

        “อย่านำความรู้สึกมาตัดสินเลยข้ารู้ว่าเจ้ากับชายาของเจ้ารักกันปาจจะกลืนกินแต่หมิงเยว่เองก็หลงใหลในตัวเจ้ามาก”

        หากมิใช่เพราะหมิงเยว่ยืนกรานที่จะแต่งงานกับหลงเทียนอวี้ ไท่จื่อคิดอยากจะขอนางมาเป็นชายารองอีกคน

        การแต่งงานสำหรับราชวงศ์แล้ว นับเป็นการสร้างความร่วมมือกันอย่างหนึ่ง

        ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่คิดเลือกใช้วิธีนี้

        “ไท่จื่อโปรดวางพระทัยเฉินตี้จัดการเรื่องนี้เองได้”

        สายตาชำเลืองมองหญิงสาวร่างผอมบางในชุดสีม่วงอ่อน

        หัวใจสั่นไหวหลงเทียนอวี้จบบทสนทนาน่ารำคาญของไท่จื่อด้วยการสาวเท้ายาว ๆไปทางที่นั่งของแขกฝ่ายหญิง

        หมิงเยว่รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

        หลายวันมานี้เพื่อสร้างโอกาสให้กับนางและหลงเทียนอวี้ พระสนมเต๋อเฟยจึงมักตามตัวอ๋องอวี้ไปที่ตำหนักหยาเสวียนเพื่อสนทนากัน

        บางทีรอยยิ้มอ่อนหวานของนางอาจจะตราตรึงอยู่ในหัวใจของหลงเทียนอวี้แล้วก็เป็นได้

        เมื่อเทียบกับชายาที่เอาแต่นอนรักษาตัวอยู่ในตำหนักนอกจากพระสนมเต๋อเฟยจะรู้สึกไม่พึงพอใจ หลงเทียนอวี้เองก็น่าจะมองเห็นนางอยู่ในสายตาขึ้นมาบ้างแล้ว

        หัวใจเปี่ยมไปด้วยความหวังหวังเหลือเกินว่าหลงเทียนอวี้จะหยุดยืนต่อหน้าตนเอง ส่งยิ้มและทักทายนาง

        ทว่าร่างสูงโปร่งหล่อเหลากลับมิได้ตรงมาหานางเขาอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง

        อย่าว่าแต่ทักทายเลยแม้แต่สายตายังมิชำเลืองมอง

        ร่างสูงสง่าเดินไปทางหลินเมิ้งหยาที่กำลังนั่งจิบชาสีหน้าของหลงเทียนอวี้แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

        “ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?ต้องการกลับไปพักผ่อนก่อนหรือไม่? ” 

        ส่งเสียงแผ่วเบาอันเจือไว้ซึ่งความอ่อนโยนเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าเขาไม่สนใจคนรอบข้างที่กำลังอ้าปากค้างเลยแม้แต่น้อย

        “ยังสบายดีเพคะท่านอ๋อง”

        เงยหน้าหยักยิ้ม คนรอบข้างหยุดส่งเสียงนินทาเกี่ยวกับชายาอวี้ทันที

        องค์หญิงหมิงเยว่หรือจะสู้คนที่อ๋องอวี้ส่งยิ้มให้ได้

        เมื่อแขกเข้ามาในงานแล้วหลงเทียนอวี้จึงกลับไปยังที่นั่งแขกฝ่ายชาย

        มิรู้ว่าเพราะตั้งใจหรือไม่ใส่ใจตำแหน่งที่นั่งของหลงเทียนอวี้จึงอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับองค์หญิงหมิงเยว่

        หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นคิดหรือว่าเพียงเท่านี้จะสามารถทำให้ทั้งคู่ตกหลุมรักกันได้

        ไร้เดียงสา!

        สายตาของหลงเทียนอวี้มิเคยเหลือบมองทางหมิงเยว่เลยแม้แต่น้อย

        อย่าว่าแต่สบตาเลยแม้หมิงเยว่จะส่งตาหวานเยิ้มไปเต็มคันรถ เกรงว่าหลงเทียนอวี้คงคว่ำทิ้งทั้งหมด

        กลับกันสายตาของเขาจ้องมองเพียงใบหน้าของหลินเมิ้งหยา

        เมื่อมั่นใจแล้วว่านางไม่เป็นอะไรเขาจึงหันหน้าไปคุยกับแขกคนอื่น

        “ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องรักพระชายาที่สุด”

        ป๋ายจื่ออดที่จะเอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจไม่ได้นางลืมคำพูดว่าร้ายหลงเทียนอวี้เมื่อตอนบ่ายไปจนหมดสิ้น

        “เอาล่ะอย่าพูดจาไร้สาระเลย ป๋ายซูพยุงข้าลุกขึ้นที พวกเราไปพักผ่อนกันที่สวนดีกว่า”

        ไม่ว่าอย่างไรร่างกายของหลินเมิ้งหยาก็ยังคงไม่แข็งแรงดังเดิม

        แม้ว่างานเลี้ยงจะใหญ่โตทว่า นางกลับรู้สึกหดหู่ใจ

        สาวใช้ทั้งสองพยุงร่างของหลินเมิ้งหยาออกไปจากงานเลี้ยง

        เมื่อหลงเทียนอวี้เห็นร่างบางหายไปจากที่นั่งเขาเริ่มกระวนกระวาย

        คิดอยากตามออกไปแต่กลับถูกไท่จื่อรั้งเอาไว้

        “น้องสามพวกเรามาดื่มด้วยกันสักหนึ่งจอกเถิด ก่อนหน้านั้นพี่ใหญ่ผิดเองเจ้าอย่าได้ใส่ใจไปเลย”

        ไท่จื่อยกแก้วเหล้าขึ้นพร้อมทั้งหัวเราะเสียงดัง

        หลงเทียนอวี้จำใจแม้จะไม่อยากทำเช่นนี้ แต่ก็ต้องดื่มเหล้ากับไท่จื่อต่อ

        หลินเมิ้งหยามีป๋ายจื่อกับป๋ายซูคอยดูแลคงไม่เป็นอะไร

        แม้สวนของไท่จื่อจะไม่สวยงามหรูหราเหมือนในวังแต่ก็เงียบสงบ

        ทั้งหญ้าและก้อนหินล้วนผ่านการทำหัตกรรมมาแล้วทั้งนั้นดังนั้นจึงงดงามและมีเอกลักษณ์

        ลมหนาวยามค่ำคืนพัดพาเอาความโศกเศร้าในหัวใจของนางออกไปดังนั้น นางจึงออกเดินเล่นในสวนของไท่จื่อ

        นางกำนัลที่รับหน้าที่ดูแลอาหารภายในงานเลี้ยงถืออาหารผ่านร่างหลินเมิ้งหยาไป

        อยู่ ๆหลินเมิ้งหยาร้องเรียกหนึ่งในนั้นเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ

        “ข้างในนั้นคืออะไร?”

        นางกำนัลที่ถูกเรียกแม้จะไม่รู้ว่าแขกผู้มเกียรติตรงหน้าเป็นใคร แต่ก็ตอบกลับอย่างมีมารยาท

        “ตอบฮูหยินนี่คือยู่ลู่เกิงเจ้าค่ะ”

        “อ๋อที่แท้ก็เป็นเจ้านี่นี่เอง เพราะเหตุนี้ข้าจึงได้กลิ่นหอมสินะ”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มก่อนจะปล่อยนางกำนัลไป

        “นายหญิงหรือท่านอยากกินยู่ลู่เกิงหรือเจ้าคะ?”

        ดวงตาของป๋ายจื่อเปล่งประกายน้อยครั้งนักที่นายหญิงจะอยากกินอะไร แต่อยู่ ๆ นางก็รู้สึกสนใจยู่ลู่เกิงขึ้นมาฉะนั้นตัวเองต้องคว้าโอกาสนี้มาให้ได้

        “ไม่หรอกพวกเราไปกันเถอะ ไปดูทางนู้นกัน”

        ครุ่นคิดแม้หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกประหลาดใจ แต่สุดท้ายก็มิได้ใส่ใจ

        ด้านหลังห้องจัดงานเลี้ยงห้องพักแถวหนึ่งถูกเตรียมไว้ให้แก่ผู้ร่ำสุราจนเมามาย

        หลินเมิ้งหยาก้าวไปเพียงไม่กี่สิบก้าวกลิ่นหอมแปลกประหลาดบางอย่างลอยคละคลุ้งอยู่กลางอากาศ

        “นายหญิงพวกเราเข้าไปพักผ่อนข้างในกันเถิดเจ้าค่ะ”

        ป๋ายจื่อเสนอหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนจะพาสาวใช้ทั้งสองไปพักที่ห้องหนึ่ง

        “อย่าจุดไฟข้าอยากหลับสักประเดี๋ยว”

        ภายใต้ความมืดหลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนเตียง ป๋ายซูมีประสาทการฟังดีที่สุดดังนั้นจึงยืนคุ้มกันอยู่ข้างเตียง

        มีเพียงป๋ายจื่อที่ยังคงคิดถึงขนมยู่ลู่เกิงนางหาข้ออ้าง ก่อนจะแอบไปที่ห้องครัว

        ภายในห้องพักค่อนข้างเงียบดังนั้นจึงได้ยินกระทั่งเสียงต้นไผ่ลู่ลม

        หลินเมิ้งหยามิได้หลับตาลงแต่กลับลืมตาโตพลางมองเหตุการณ์ด้านนอก

        “นายหญิงยู่ลู่เกิงมีอะไรผิดปกติหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายซูเป็นคนรอบคอบดังนั้นนางจึงสังเกตเห็นความผิดปกติ

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงตอนนี้นางทำได้เพียงเดาเท่านั้น

        ไม่นานเสี่ยวซีสองสามคนอุ้มร่างใครบางคนเข้ามาทางนี้

        คนผู้นั้นน่าจะเมาดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เสี่ยวซีแบกร่างมา

        ทว่าหลังจากเข้าไปยังห้องฝั่งตรงข้าม พวกเขามิได้จุดไฟ แต่กลับแอบย่องออกมาเงียบ ๆ

        คนผู้นั้นเป็นใคร?หลินเมิ้งหยานึกสงสัย ดังนั้นจึงพาป๋ายซูออกจากห้องไป

        ประตูถูกลงกลอนจากทางด้านนอกดึงกิ๊บติดผมออกมา ก่อนจะเริ่มสะเดาะกลอน

        “นายหญิง.....”

        “แกร๊ง”

        กลอนสมัยโบราณสะเดาะยากยิ่งนักหลินเมิ้งหยาพยายามอยู่นานก็ไม่เป็นผล

        “นายหญิง...”

        “แกร๊งอย่าเพิ่งส่งเสียง”

        ลองดูอีกหลายครั้งเหตุใดจึงเปิดไม่ออก?

        หลินเมิ้งหยาเริ่มสบถในใจนี่หนังสมัยโบราณล้วนหลอกลวงทั้งสิ้นอย่างนั้นหรือ?

        “นายหญิง...”

        “แกร๊ง!ถ้าถูกเจอเข้าจะทำอย่างไร?”

        หลินเมิ้งหยาเริ่มร้อนใจยื่นมือไปปิดปากป๋ายซู

        เด็กคนนี้ปกติเป็นคนเงียบขรึมเหตุใดวันนี้พูดมากเหลือเกิน

        “นายหญิงข้าเพียงแต่อยากบอกว่าท่านทำผิดเจ้าค่ะ”

        สะบัดหน้าหนีออกจากมือของหลินเมิ้งหยาอย่างยากลำบากก่อนจะรีบเอ่ย

        นางหันหน้าไปมองหน้าสาวใช้ของตนเอง สีหน้าเสมือนคนกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหลินเมิ้งหยาหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะดึงกิ๊บกลับไปติดผมดังเดิม

        “ต้องเปิดอย่างนี้เจ้าค่ะท่านลุกขึ้นก่อนเถิด”

        หลินเมิ้งหยารีบกระโดดหลบป๋ายซูถอนแหวนวงหนึ่งออก

        มิรู้ว่าเป็นแหวนประเภทไหนเพียงกดในตัวแหวน มันจึงเปลี่ยนรูปร่างเป็นเข็มเหล็กขนาดเท่าไม้จิ้มฟัน

        ป๋ายซูสะเดาะกลอนอยู่สองสามครั้งไม่นานกลอนก็ถูกสะเดาะออก

        “ว้าวป๋ายซูของข้า เจ้าเก่งขนาดนี้เชียวหรือ”