ไอรินกำลังตกงาน
หลังจากเรียนจบตอนอายุยี่สิบสองปี ไอรินก็สมัครเข้าทำงานกับบริษัทมีชื่อเสียงพอสมควรในตำแหน่งเลขาผู้จัดการฝ่ายการตลาด ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ดี เธอมีอาชีพที่มั่นคง เงินเดือนพอเลี้ยงปากท้องและผ่อนคอนโดได้ มีเหลือส่งให้แม่ที่เชียงราย และเหลือเก็บเล็กน้อยไว้ใช้ยามฉุกเฉิน เธอวาดฝันว่าคงทำงานที่นี่จนเกษียณ เก็บเงินไว้เยอะ ๆ แล้ว ลาออกไปเลี้ยงแมวสักตอนอายุห้าสิบ
แต่ฝัน ก็เป็ได้แค่ฝัน
ไอรินมักจะอยู่ทำงานจนดึกเป็นิสัย เธอเป็คนขยันที่ไม่เคยได้โอที โบนัสก็ได้เท่ากับคนอื่น ๆ แต่เพราะตอนนั้นเธอยังไร้เดียงสา คิดว่าถ้าเราดีกับองค์กร องค์กรก็จะดีตอบ ใสซื่อกับโลกใบนี้จนลืมคิดไปว่าพวกนายทุนมันเลว
วันหนึ่งเธอถูกเ้านายที่ทำงานมาด้วยสองปีลวนลาม โชคดีที่รอดมาได้ แต่พอแจ้งเื่นี้กับฝ่ายบุคคล เื่ก็ไปถึงผู้บริหาร
ผลคือเธอถูกไล่ออก ถูกกล่าวหาว่าปั้นน้ำเป็ตัว ใส่ร้ายผู้จัดการที่เป็ญาติของผู้บริหารอีกที
วันที่ถูกไล่ออกตรงกับวันเกิดปีที่ยี่สิบห้าของเธอพอดี ต้อนรับปีเบญจเพสด้วยความซวยและห่วยแตก แต่คนอย่างไอรินไม่เคยยอมแพ้กับอะไรง่าย ๆ ภาระยังมี คอนโดก็ยังต้องผ่อน เธอจะมัวแต่น้อยเนื้อต่ำใจกับโชคชะตาไม่ได้ เพราะโลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยเงิน ดังนั้นเธอจึงต้องมีเงิน
มีมากเท่าไหร่ยิ่งดี
“อะไร! ไม่ได้อีกแล้ว”
ไอรินกดปิดอีเมลฉบับที่สิบที่ได้รับในรอบเดือน ฟันขาวงับขนมปังแผ่นบางด้วยความหงุดหงิด เนื้อหาภายในไม่ได้แตกต่างจากฉบับอื่น ๆ มากนัก สรุปสั้น ๆ ว่าเธอไม่ได้งาน เพราะเรียกเงินเดือนสูงเกินไป ทั้ง ๆ ที่เธอจบเกียรตินิยม พูดได้สี่ภาษา มีประสบการณ์ ไม่เคยมีประวัติเสียหาย แต่กลับถูกปฏิเสธเพราะเรียกเงินเดือนตามความสามารถที่มี
“ไม่ได้ก็แค่หาใหม่”
ไอรินคาบขนมปังราคาถูกไว้ในปาก นิ้วเรียวรัวจิ้มแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ เตรียมกดส่งอีเมลฉบับใหม่ให้บริษัทอื่น ๆ วันนี้เธอจะส่งไปห้าที่ มันต้องได้สักที่สิน่า
ก่อนที่ไอรินจะได้กดส่งอีเมลฉบับใหม่ แจ้งเตือนก็ดังขึ้นให้รู้ว่าเธอได้รับอีเมลจากใครสักคน ไอรินกดร่างข้อความของตัวเอง แล้วกดเข้าไปดูในกล่องขาเขาด้วยมือที่สั่นเทา
สาธุ ขอให้ไม่ใช่ข้อความสแปม
“กรี๊ด!”
มันไม่ใช่ข้อความสแปมจริง ๆ แต่ที่ไอรินเผลอกรี๊ดออกมาไม่ใช่แค่เื่นั้น
“นี่มัน PDM Group ไม่ใช่เหรอ!”
พีดีเอ็มกรุ๊ปคืออะไร? อธิบายง่าย ๆ ก็คือ PDM Group เป็เหมือนอาณาจักรหนึ่ง ที่ในนั้นมีธุรกิจมากมายนับไม่ถ้วน ครอบคลุมทั้งประเทศ ทวีปเอเชีย รวมถึงทวีปอื่น ๆ แบบที่หันไปทางไหนก็เจอแต่โลโก้นี้จนหลอน แต่ที่โดดเด่นที่สุดก็คงไม่พ้นธุรกิจสายการบิน
ครั้งหนึ่งไอรินเคยฝันว่าอยากเป็แอร์โฮสเตสของที่นี่ แต่เธอรักงานเลขามากกว่า ก็เลยตัดสินใจเลือกทำงานกับบริษัทนั้น และถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่เลือกมันเด็ดขาด
อีเมลของพีดีเอ็มกรุ๊ปส่งมาเพื่อเรียกตัวไอรินไปสัมภาษณ์รอบสุดท้าย ที่เรียกว่ารอบสุดท้ายก็เพราะไอรินไปสัมภาษณ์มาหลายครั้งแล้ว ตำแหน่งที่เธอสมัครมีคนสนใจหลายร้อยคน และเธอได้เป็หนึ่งในสิบที่ถูกเลือก ไอรินไม่ทันได้อ่านรายละเอียดก็ตอบตกลงไปทันที ความฝันที่จะได้ทำงานในบริษัทใหญ่เริ่มเป็รูปร่างชัดเจน
ถ้าสัมภาษณ์รอบนี้ผลลัพธ์ออกมาอย่างที่หวัง เธอจะได้บอกลาตำแหน่งคนว่างงานซะที
ไอรินนั่งตัวลีบอย่างหมดท่า หลังจากได้อ่านเอกสารลับที่ต้องเซ็นสัญญาวุ่นวายเพื่อยินยอมว่าจะไม่เปิดเผยมัน ไม่อย่างนั้นต้องจ่ายค่าผิดสัญญาเป็เงินจำนวนมหาศาล หลังจากที่อ่านจบ ไอรินก็ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
พีดีเอ็มกรุ๊ปไม่มีปัญหากับเงินเดือนที่เธอเรียกไป ทั้งยังยินดีจ่ายเพิ่มอีกห้าเท่า ถ้าเธอยอมรับข้อเสนอลับระหว่างเธอและบอสใหญ่แห่งพีดีเอ็มกรุ๊ป
ไอรินต้องทำหน้าที่เลขา ทั้งเลขาทั่วไป และเลขาบนเตียง
“คุณไม่สนใจก็ไม่เป็ไรนะครับ บอส้าคนที่สมัครใจ ไม่ต้องคิดมากนะครับ ถ้าไม่เอาเื่นี้ไปพูดต่อก็จะไม่มีปัญหาอะไร แต่คุณรู้ใช่ไหมว่าพีดีเอ็มกรุ๊ปมีหูตามากมายแค่ไหน”
ขู่กันชัด ๆ
ไอรินคิดไม่ตก เธออยากได้เงิน อยากได้งาน แต่ก็ไม่อยากขายเรือนร่าง แต่พอคิดไปคิดมามันก็ไม่ได้ผิดอะไร เพราะเธอเองก็เป็คนหนึ่งที่เรียกร้องให้ sex worker เป็อาชีพที่ถูกกฎหมาย
ร่างกายของเรา จะทำอะไรก็เื่ของเรา อย่างน้อย ๆ บอสคนนี้ก็แจ้งมาชัดเจน ไม่ใช่เอาเปรียบหน้าด้าน ๆ เหมือนเ้านายเก่า
แต่ปัญหาคือ.. เธอทำเื่นั้นไม่เป็น่ะสิ แบบนี้จะไม่ถูกไล่ออกั้แ่วันแรกหรอกเหรอ
“ไม่ใช่ว่าฉันต้องไปเป็ภรรยาน้อยใช่ไหมคะ”
“ไม่ครับ บอสยังไม่มีภรรยา ไม่มีคู่หมั้น ไม่มีพันธะ บอสไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวหรือชอบโกหก คุณสบายใจได้ว่าตลอดเวลาที่ทำหน้าที่ จะไม่มีเื่แบบนั้นเกิดขึ้นแน่นอนครับ” เขาตอบฉะฉานโดยไม่เสียเวลาหยุดคิด ดูก็รู้ว่าไม่ได้โกหก
ไอรินกัดปากเบา ๆ การตัดสินใจในครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตเธอไป แต่นานแค่ไหนล่ะ
“นานแค่ไหนคะ ที่ฉันต้องทำหน้าที่นั้น”
“ไม่มีใครตอบได้ครับ แต่บอส้าให้เกียรติคนที่เข้ามาทำหน้าที่นี้ ดังนั้นสัญญาลับฉบับนี้จะมีคนรู้เพียงไม่กี่คน และเมื่อไหร่ที่สัญญาพิเศษสิ้นสุดลง คุณจะยังทำหน้าที่เลขาของบอสได้เหมือนเดิม ถ้าคุณ้า”
อีกฝ่ายยืนยัน ว่าไอรินจะไม่ตกงาน ต่อให้หน้าที่บนเตียงสิ้นสุดแล้วก็ตาม
ไอรินอ่านทวนสัญญาลับอีกหลายครั้ง ไม่ว่าจะมองมุมไหนเธอก็เป็ฝ่ายได้มากกว่า ทั้งสวัสดิการ เงินเดือน และความมั่นคงในหน้าที่การงาน แค่สัญญาคร่าว ๆ ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เอาเปรียบเธอแม้แต่นิดเดียว
พลาดจากที่นี่ไป ไอรินไม่รู้ว่าจะได้งานที่พร้อมจ่ายเงินเดือนได้ไม่อั้นแบบนี้อีกหรือเปล่า ในเมื่อโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยเงิน และเธอก็พอใจกับสัญญา ก็คงไม่ผิดถ้าเธอจะคว้าโอกาสนี้เอาไว้
เธอตัดสินใจแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น.. ฉันตกลงค่ะ”
พอตอบตกลงไปแล้ว ไอรินก็ถูกพาตัวขึ้นมายังชั้นสูงสุดของตึก ชายหนุ่มที่เดินนำบอกให้เธอนั่งรอในห้องรับรองแขก แจ้งว่าบอสจะเป็คนเข้ามาสัมภาษณ์ในขั้นตอนสุดท้ายด้วยตัวเอง ซึ่งเธอต้องยินยอมให้บอสถามเื่ส่วนตัวได้ เพราะประวัติทั่วไปไม่มีปัญหาอะไร
เหลือแค่เื่บนเตียงที่ต้องให้เ้าตัวมาถามเอง
แม่บ้านเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มและของว่าง ไอรินได้รับการดูแลไม่ต่างจากแขกคนหนึ่ง แต่เธอกลับกินอะไรไม่ลง มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบเพราะความตื่นเต้น
ไม่รู้ว่าจะถูกถามอะไรบ้าง
นั่งรอไม่ถึงสิบนาทีประตูห้องก็เปิดออก ยังไม่ทันได้หันไปมอง กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ ก็ลอยเข้ามากระทบที่ปลายจมูก มันหอม มีเสน่ห์ และเย้ายวนชวนให้เคลิบเคลิ้มหวั่นไหว
“ขอโทษที่ปล่อยให้รอนาน พอดีว่าประชุมมันยืดเยื้อกว่าที่คิด”
นอกจากกลิ่นน้ำหอมที่มีเสน่ห์แล้ว เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจก็ชวนให้อกซ้ายเต้นกระหน่ำ เสียงฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาใกล้ทำให้ร่างแบบบางสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น แม้จะเคยเห็นหน้าว่าที่บอสผ่านหน้าหนังสือพิมพ์มาบ้าง แต่ไอรินก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี ในหนังสือพิมพ์ยังหล่อเหลาขนาดนั้น แล้วตัวจริง..
“สวัสดี ผมพลช ดีน แม็กซ์เวล”
ลูกรักพระเ้ามีอยู่จริง
ไอรินช้อนดวงตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของชายตรงหน้าราวกับกำลังเพ้อ เธอไล่สายตาสำรวจั้แ่เส้นผมสีน้ำตาลไหม้ที่เซ็ตตั้งเปิดให้เห็นหน้าผาก คิ้วเข้มที่พาดเฉียงขึ้น รับกับดวงตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว และั์ตาสีเข้มลึกลับ จมูกโด่งเป็สันสมกับมีเชื้อสายตะวันตก และริมฝีปากหยักสีชมพูที่ขยับขึ้นลงช้า ๆ ราวกับผีเสื้อแสนสวยที่กำลังกระพือปีกบิน
แต่ว่า เขาขยับปากทำไมนะ รู้ไหมว่ามันน่า..
“คุณ?” พลชโบกมือไปมา ดวงตาคู่นั้นไม่แม้แต่ขยับตาม เธอไม่ได้สนใจเขาเลย “คุณไอริน!”
“คะ? มะ มีอะไรเหรอคะ” หญิงสาวสะดุ้ง หลุดออกจากภวังค์เล็ก ๆ ของตัวเอง กระพริบตาปริบ ๆ มองคนตรงหน้าที่ถอนหายใจ
“ผมเรียกคุณหลายครั้งแล้ว”
“เหรอคะ! ขอโทษค่ะ ดิฉันเหม่อไปหน่อย ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ” ไอรินลุกขึ้นโค้งตัวให้พลชหลายครั้ง ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความอับอาย นี่เธอเอาแต่เหม่อมองเขาจนไม่ได้ยินที่เขาเรียกเลยเหรอ
“ไม่เป็ไร นั่งลงเถอะ” พลชโบกมือไม่ถือสา “รีบคุยกันดีกว่า ผมมีงานต้องทำอีกเยอะ”
“..ค่ะ”
ไอรินพยักหน้ารับ เธอสูดลมหายใจเข้าปอด ยืดตัวขึ้นตรงอย่างเป็การเป็งาน ทั้ง ๆ ที่ในใจยังคงอับอาย ความประทับใจแรกที่คุณพลชมีต่อเธอพังไม่เป็ท่า ไม่รู้ว่าจะได้งานนี้หรือเปล่า
“ช่วยแนะนำตัวคุณให้ผมรู้จักหน่อย”
“..ค่ะ”
ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เธอเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ทักทายพลช ยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลยด้วยซ้ำ มัวแต่เหม่อจนน่าขายหน้า แถมยังทำตัวเปิ่น ๆ ออกไปจนดูไม่มืออาชีพอีก ความหวังที่จะได้งานนี้เริ่มริบหรี่ขึ้นทุกที
สงสัยต้องกลับไปส่งอีเมลสมัครงานใหม่อีกครั้งแล้วล่ะมั้ง
“สวัสดีค่ะคุณพลช ดิฉันชื่อไอริน อายุยี่สิบห้าปี จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก..”
“พอก่อน เื่พวกนั้นผมอ่านเองได้ แต่ผมอยากรู้เื่ที่ไม่มีเขียนในนี้มากกว่า”
“ได้ค่ะ ดิฉันยินดีตอบทุกอย่างที่คุณอยากทราบ”
“อืม.. ก่อนอื่น คุณยินดีรับข้อเสนอของผมทุกอย่าง?”
“ค่ะ ไม่มีปัญหา” ไอรินพยักหน้ารับ มือที่วางบนตักบีบเข้าหากันแน่นด้วยความตื่นเต้น
“ตอนนี้คุณมีคนรักที่คบหากันอยู่หรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ โสดสนิท”
ที่จริงเธอโสดมาั้แ่เกิดด้วยซ้ำ แต่เื่นี้จะพูดออกไปไม่ได้เด็ดขาด ผู้ชายที่้าผู้หญิงขึ้นเตียงด้วยคงไม่ชอบคนที่ไม่มีประสบการณ์และทำอะไรไม่เป็
เธอขอแค่ได้งานนี้ก่อน ส่วนเื่นั้น.. เธอจะรีบกลับไปศึกษาให้ละเอียด
“ดี” พลชพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ผมไม่ชอบยุ่งกับคนมีเ้าของ ถ้าจับได้ว่าโกหกคุณจะต้องถูกปรับร้อยเท่าจากเงินเดือนที่ได้”
“ดิฉันไม่ได้โกหกจริง ๆ นะคะ”
“อืม”
ผู้บริหารหนุ่มก้มอ่านประวัติของว่าที่เลขาคนใหม่อย่างละเอียด เื่ประวัติต่าง ๆ รวมถึงผลงานที่เธอแนบมาเขาพอใจมาก เหลือแค่เื่เดียว
“ลุกขึ้นยืน”
“คะ?”
“ลุกขึ้น” พลชย้ำ “ลุกขึ้นยืนให้ผมดู.. รูปร่างของคุณ”
ไอรินลุกขึ้นยืนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “คงไม่.. ต้องถอดเสื้อผ้าใช่ไหมคะ”
“ไม่” พลชชี้นิ้วไปที่กล้องวงจรตัวจิ๋วที่หันหน้ามาทางพวกเขาพอดิบพอดี “คุณคงไม่อยากให้คนอื่นเห็นคุณโป๊”
“ไม่แน่นอนค่ะ!”
“หมุนตัว”
ไอรินหมุนตัวอย่างว่าง่าย ถึงจะแอบเขินอยู่หน่อย ๆ แต่ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็แค่หมุนตัวให้เขาดูเอง ถ้าได้งานนี้จริง ๆ ยังไงวันข้างหน้าเธอก็ต้องทำมากกว่านี้อยู่แล้ว
“คุณไม่ได้โกหกเื่สัดส่วน”
“ไม่ได้โกหกค่ะ เสื้อผ้าทำงานส่วนมากดิฉันต้องสั่งตัด ก็เลยจำได้แม่น”
“รูปร่างของคุณไม่เหมือนคนอื่น หน้าอกใหญ่แต่เอวเล็ก ไม่แปลกที่ต้องสั่งตัด เพราะรูปร่างแบบนี้หาเสื้อผ้าสำเร็จใส่ยาก” ไม่พูดเปล่า พลชยังมองสองส่วนนั้นอย่างจงใจ
ไอรินเบนสายตาหนีดวงตาคมกริบ เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือไม่พอใจ เพราะที่พลชมองมันไม่ได้ผิดอะไร เธอตกลงและเต็มใจแล้ว มันไม่ใช่การล่วงละเมิด
ที่หลบตาไม่ใช่เพราะความอึดอัด แต่เธอเขิน
สายตาของเขาเหมือนกำลังเปลื้องผ้าเธอออกทีละชิ้น ทีละชิ้น มันทำให้ร่างกายของเธอร้อนผ่าว เหมือนกำลังเปลือยกาย ทั้ง ๆ ที่ยังสวมใส่เสื้อผ้าครบทุกชิ้น
หญิงสาวเผลอกลั้นลมหายใจเมื่อกายสูงใหญ่กำยำลุกขึ้นยืน พลชสูงมาก มากจนเธอที่สูงร้อยหกสิบแปด ยังแทบกลายเป็คนแคระเมื่อเทียบกับเขา
ท่อนขายาวก้าวเข้ามาใกล้ ไอรินเกร็งตัวอย่างตื่นตระหนกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาพุ่งเข้ามาใกล้ซอกคอโดยไม่บอกกล่าว แต่เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น ไม่มีผิวเนื้อส่วนไหนที่ัักัน มีเพียงแค่ลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดซอกคอเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะจางหายไปพร้อม ๆ กับร่างสูงที่ขยับออกห่าง
ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นบาง ๆ
“ผมชอบกลิ่นของคุณ”
2K
