(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ตอนที่ 15ออกงานคู่กัน คุณหมอธรยิ้มเมื่อรู้ว่าลูกชายกำลังจะออกไปไหนและออกไปหาใคร จะว่าไปเขาก็พอใจสิ่งที่ลูกชายทำตอนนี้ เพชรพันปีเป็นผู้หญิงที่น่ารักและเขาก็ชอบมากด้วย ตั้งแต่รู้จักกับเพชรพันปี ธามเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นแต่เจ้าตัวคงยังไม่รู้ตัว“ไปหาหนูเพชรเหรอ ธาม”“ครับ”“พักนี้ไปหาเขานะ แต่ก็ดี เพราะเดี๋ยวนี้แทบทุกกลางวันธามจะมากินข้าวกับพ่อพร้อมกับหนูเพชร รู้ไหมว่ามันทำให้พ่อหายเหงาได้”“พ่อเหงาเหรอครับ” ธามยิ้มเล็กน้อย“มันก็มีบ้าง ยิ่งช่วงลูกรับงานในวงการมากๆ พ่อเหงานะ แต่ช่วงนี้ดีหน่อย” นายแพทย์ใหญ่ยอมรับตามตรง“ผมไม่คิดว่าพ่อจะเหงานะครับเนี่ย”“คนเรามีอะไรก็ควรพูดกันตรงๆ อ้อมไปอ้อมมาน่าเบื่อ พ่อแก่แล้ว ไม่อยากเล่นเดาใจใครแล้ว มันเหนื่อย”“ขอโทษที่ทำให้พ่อรู้สึกเหงานะครับ ผมจะพยายามไม่ให้พ่อรู้สึกแบบนี้อีก”“เอาเป็นว่าพ่อจะรอกินข้าวกลางวันด้วยก็แล้วกัน ไปช่วยหนูเพชร ก็อย่าไปหาเรื่องว่าหนูเพชรนะรู้ไหม”“คนที่พ่อควรจะพูดแบบนี้ด้วยคือยัยตัวแสบนั่นครับ เพชรพันปีปากไวกว่าผมเยอะ” นักแสดงหนุ่มบอกแล้วเดินออกจากบ้านไปเงียบๆคุณหมอธรมองตามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวลูกชาย ตั้งแต่พบกับเพชรพันปี ดูเหมือนธามจะมีชีวิตชีวามากขึ้น หญิงสาวคนนั้นเปลี่ยนแปลงผู้ชายที่ชอบมองโลกในแง่ร้ายให้คิดบวกมากขึ้น ใส่ใจคนรอบข้างมากกว่าที่เคยเป็น ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ดี หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว ธามก็ต้องแปลกใจ เพราะเพชรพันปีไม่ได้พาไปจ่ายตลาดเหมือนที่ผ่านมา วันนี้เธอพามาให้อาหารปลาที่วัดแทน ลมเย็นที่พัดมาปะทะใบหน้ากับฝูงปลาที่แหวกว่ายกันมาแย่งอาหารที่โยนไปนั้น สร้างความประทับให้เขาได้อีกแบบ“ทำไมพามาที่นี่ล่ะ” นักแสดงหนุ่มเอ่ยถาม“ก็อยากมาทำบุญทำทานบ้าง ฉันห่างจากวัดไปนานเลยอยากมา” หญิงสาวนั่งพิงพนักม้าหินอ่อนตัวยาวด้วยท่าทางผ่อนคลาย“ก็ดีนะ เข้าวัดเข้าวาบ้างก็ดี ใจจะได้สงบ” ธามยิ้มและทำตามบ้าง“ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่วัดหรอก คนเราอยู่ที่ไหนก็สงบได้ถ้าใจสงบ”“จริงของคุณ เดี๋ยวก่อนที่จะไปจ่ายตลาด คุณต้องไปห้องเสื้อกับผมนะ”“ไปทำไม” เพชรพันปีถามด้วยความสงสัย“อาทิตย์นี้คุณต้องออกงานกับผมไง ผมจะพาคุณไปลองชุด เป็นห้องเสื้อของคนที่รู้จักกัน เขาจัดการเรื่องชุดให้ผมมาตลอด ดังนั้นสบายใจได้ เขาจะเนรมิตคุณให้สวย ผมเชื่อว่าเขาจะทำให้หนูสกปรกกลายเป็นเจ้าหญิงได้” แม่ค้าสาวส่งค้อนให้คนตัวใหญ่ทันทีเมื่อถูกเปรียบเทียบไม่น่ารักแบบนั้น“คุณเปรียบเทียบได้น่าเกลียดมาก ให้ตายสิ ฉันไม่ใช่หนูสกปรก ฉันคือนางพญาหงส์เลยจะบอกให้” ธามยิ้มยอมรับคำด่านั้นโดยดี“ก็ไม่รู้ว่าจะเปรียบกับอะไรดีเหมือนกัน ว่าแต่คุณบอกเตี่ยกับแม่หรือเปล่าว่าอาทิตย์นี้จะไม่กลับบ้าน” เขาเปลี่ยนเรื่องเมื่อนึกขึ้นมาได้“บอกแล้ว เตี่ยถามใหญ่เลยว่าจะไปไหน เพราะนัดกินข้าวกับเพื่อนไว้”“คงจะนัดให้คุณไปดูตัวลูกชายของเพื่อนเหมือนเดิมมั้ง”“ใช่ แถมนัดไปดูตัวไอ้เล้งคนเดิมด้วย รู้ไหมว่าเตี่ยฉันบอกว่าไอ้เวรนั่นเหมาะกับฉันดี”“คุณหาเรื่องด่าเขาได้ตลอดนะ”“เกลียดก็ต้องด่า หรือคุณไม่ทำแบบนั้น”“เกลียดของผมคือการไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะเอ่ยถึง”“แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะเวลาได้ยินชื่อก็อยากตบหัวมันแรงๆ สักสองสามที”นักแสดงหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดขนาดไหน เธอก็ยังด่าผู้ชายคนนั้นเหมือนเดิมเถ้าแก่ทองคำแท้เดินไปมาสีหน้าหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เพราะลูกสาวคนเล็กไม่ได้ดั่งใจ ดูเหมือนว่าเพชรพันปีจะจับทางท่านได้เสียแล้ว เพราะนอกจากจะไม่กลับบ้าน แถมยังด่ารณภพเสียๆ หายๆ อีกด้วย แต่ที่ท่านสนใจมากที่สุด คือเรื่องที่ลูกสาวคนเล็กพูดทิ้งท้ายว่าจะไปออกงานกับคนรัก“เฮียเลิกคิดจับคู่ให้ลูกเถอะ เพชรมันไม่ยอมแน่ เห็นๆ กันอยู่ว่ามันไม่ชอบพ่อภพนั่น”“แต่พ่อภพเป็นลูกชายของเพื่อนสนิทเฮียนะ แม่พลอย”“เพื่อนสนิทเตี่ย แต่ไอ้เพชรมันเกลียดนี่ครับ ผมเองก็ไม่ชอบ หน้าตากวนบาทายังไงก็ไม่รู้” รัตนเพทายพูดออกมาบ้าง“พอเลยไอ้เพ แกไม่ต้องเสนอความเห็นออกมาเลย แกมันเข้าข้างน้องอยู่แล้ว เตี่ยยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องขโมยไอ้ยอดชายไปซ่อนนะ”“เพชรมันบอกอยู่นะเตี่ยว่ามีแฟนแล้ว และมันว่าจะไปงานกับแฟนมันไม่ใช่เหรอ”“มันโกหก ถ้ามีจริงมันต้องพามาเจอแล้ว” เถ้าแก่ใหญ่พูดออกมาทั้งๆ ที่ในใจเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง“บางทีลูกอาจจะยังไม่พร้อมพามานะเฮีย หลังๆ มาตอนที่ลูกมาบ้าน ฉันเห็นเพชรคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้เสียงอ่อนเสียงหวาน อาจจะเป็นแฟนลูกก็ได้” คุณนายพลอยพันแสงพูด“ถ้ามันกล้าพามา เฮียจะยอมเลิกล้มความตั้งใจจะจับคู่ให้ แต่ตราบใดที่มันยังไม่พาผู้ชายตัวเป็นๆ ที่บอกว่าเป็นแฟนมันมาเจอ เฮียไม่มีทางล้มเลิกความตั้งใจที่จะจับคู่ให้แน่”คุณนายเจ้าของโรงงานน้ำพริกมองสบตาลูกชายคนโต แล้วถอนหายใจออกมาพร้อมๆ กันเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจเสียที ธามมองหญิงสาวที่ปรากฏตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม ความงามของเธอทำให้เขาแทบลืมหายใจ ไม่คิดเลยว่าเพชรพันปีจะสวยได้ขนาดนี้ผมที่ยาวถูกจัดทรงเป็นมวยหลวมๆ ดูเรียบแต่เปิดเผยให้เห็นความงดงามของใบหน้า เข้ากันกับชุดเดรสแบบเทพีกรีกที่มีความเรียบง่ายและหรู เพชรพันปีตอนนี้เหมือนเจ้าหญิงกรีกที่สวยงามน่าทะนุถนอมอย่างมากสายตาของเขาทำให้แม่ค้าสาวเริ่มทำตัวไม่ถูก ธามมองเธอนานมาก และมองด้วยสายตาชื่นชมด้วย แววตาของเขาทำให้หวั่นไหวอยู่ลึกๆ ในใจ“มองนานแล้วนะ มองนานกว่านี้จะเริ่มคิดเงินละ”“วันนี้คุณสวย” นักแสดงหนุ่มกะพริบตาปริบๆ สติเริ่มกลับมา“งั้นยกโทษให้ จะไม่ถือสาที่มองนาน”เขายิ้มและยื่นแขนมาให้ เพชรพันปีเอื้อมมือไปจับแขนไว้ช้าๆ และเดินเคียงข้างชายหนุ่มไปด้วยท่าทางที่มั่นใจการปรากฏตัวของหญิงสาวผู้งดงามแต่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อนนั้น ทำให้บรรดาช่างภาพต่างให้ความสนใจ เพชรพันปีสามารถขโมยซีนนางเอกหรือนักแสดงดังๆ ที่เดินมาก่อนหน้าและตามหลังมาได้จนน่าตกใจแสงแฟลชและบรรดานักข่าวที่มาทำข่าวในงานประกาศรางวัลระดับเอเชียที่ปีนี้ถูกจัดขึ้นในประเทศไทยทำให้เพชรพันปีประหม่า แต่คนข้างๆ ก็ช่วยเธอไว้ได้มาก สายตาที่มองมาแบบให้กำลังใจของเขา บวกกับการบีบมือเบาๆ ทำให้เธอเชิดหน้าต่อได้“คุณสวยเสียจนขโมยซีนทุกคน” ธามกระซิบข้างหูระหว่างที่หยุดให้บรรดาช่างภาพถ่ายรูปของเขาและเธอ“อย่าพูดมากได้ไหม ฉันเขิน” เพชรพันปีส่งยิ้มให้กับกล้องหลายสิบตัวที่กำลังกดชัตเตอร์ถ่ายภาพของเธอ“ไม่ต้องประหม่า มั่นใจเข้าไว้ อยู่กับผมไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เชิดหน้าขึ้น วันนี้คุณสวยมาก ดังนั้นคุณต้องมั่นใจในความสวยของตัวเอง” เขาให้กำลังใจและพาเธอเดินเข้างานไปด้วยความสง่างามคุณนายพลอยพันแสงขยี้ตาไปมา เมื่อภาพของลูกสาวปรากฏขึ้นที่หน้าจอโทรทัศน์ เธอร้องเรียกสามี ลูกชายและลูกสะใภ้เสียงดัง เมื่อทุกคนเข้ามาและมองตามที่เธอบอก ต่างคนก็ต่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ภาพเคลื่อนไหวของเพชรพันปีที่ปรากฏในหน้าจอโทรทัศน์ทำให้ทุกคนตาค้าง“ไอ้เพชร” เถ้าแก่ใหญ่เอ่ยชื่อของลูกสาวคนเล็กออกมา พร้อมทั้งจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์อีกรอบ“สวยมาก สวยจริงๆ ลูกสาวของฉันสวยมาก” คุณนายพลอยพันแสงเอ่ยชมลูกสาวคนเล็กด้วยความภูมิใจ“สวยจริงๆ แม่” รัตนเพทายกับภรรยาพูดออกมาพร้อมกัน เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณนายพลอยพันแสงพูด“มิน่า มันถึงไม่กลับบ้านอาทิตย์นี้ แต่อย่าบอกนะว่าคนที่มันควงคือแฟนมัน” เถ้าแก่เอ่ยขึ้นเสียงเข้ม พร้อมทั้งมองภาพชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างลูกสาวคนเล็กด้วยสายตาไม่พอใจ“ธาม ยศวรรังสรรค์ ที่เล่นเป็นตัวร้ายไงเตี่ย”“รู้แล้ว ถ้าเป็นแฟนไอ้นี่เตี่ยไม่ยอมแน่” เถ้าแก่ทองคำแท้พูดเสียงเครียด“เฮีย ทำไมทำเสียงแบบนั้น”“จะมีคนรักทั้งที ดันไปคว้าไอ้พวกดาราตัวประกอบ แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน”“เขาดังนะเตี่ย ไม่ใช่แค่ตัวประกอบหรอก รวยด้วย” รัตนเพทายพูดแทรกขึ้นมา เพราะพอจะรู้ประวัติของชายหนุ่มที่น้องสาวของเขาเดินเคียงข้างด้วยมาบ้าง เนื่องจากภรรยาชอบอ่านหนังสือพวกซุบซิบดาราอยู่เป็นประจำ“ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่เอาโว้ย”“เฮียอย่าเพิ่งโวยวายได้ไหม เอาไว้ให้เราถามลูกก่อน ให้มันชัดเจนก่อนค่อยว่ากัน” คุณนายเบรกสามีเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มโวยวายเกินเหตุ ซึ่งก็ได้ผล“ไอ้เพชรนะไอ้เพชร กลับมามีเรื่องต้องพูดกันยาวแน่”ธามขึ้นไปรับรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และนักแสดงชายที่ได้รับการโหวตว่าเป็นดาวรุ่งของเอเชีย ท่ามกลางเสียงปรบมือของคนในงาน เพชรพันปีนั้นก็พลอยปลื้มไปกับเขาด้วย ชายหนุ่มลงมานั่งเคียงข้างเธอเมื่อลงมาจากเวทีแล้ว เขาส่งยิ้มให้และจับมือของเธอมาบีบไว้เบาๆ“ดีใจด้วยนะ” แม่ค้าสาวกระซิบบอกจากใจจริง เขาส่งยิ้มให้เธอแทนคำขอบคุณการกระทำของทั้งคู่ถูกนักข่าวหลายสำนักจับภาพเอาไว้รัวๆ เพราะเพชรพันปีคือผู้หญิงนิรนามคนแรกที่ธามพาออกงาน แถมยังสนิทสนมกันมากเสียจนน่าเขียนข่าวถึงเป็นอย่างมาก เพชรพันปีตักอาหารเข้าปากด้วยความหิว เพราะยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่บ่ายสอง เนื่องจากต้องแต่งตัวเพื่อไปงานกับเขา ดังนั้นหลังจากเลิกงาน เธอเลยขอให้ธามพามาหาอะไรกิน ซึ่งร้านที่เลือกก็เป็นร้านข้าวต้มเล็กๆ หน้าปากซอยเข้าบ้านนั่นเอง“ค่อยๆ กินสิ คุณกินเร็วเกินไปแล้วนะ เพชรพันปี”“ก็มันหิว”“หิวก็ต้องค่อยๆ กิน ผมก็หิว แต่ไม่เห็นต้องสวาปามแบบคุณเลย”“นั่นมันคุณนี่มันฉัน ดังนั้นเปรียบกันไม่ได้ อย่ามาขัดคอคนกำลังกินได้ไหม มันบาป” เพชรพันปีเบรกเขาพร้อมทั้งตักอาหารเข้าปากต่อโดยไม่สนใจ ธามได้แต่ถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายนั้นดื้อเกินไปหลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็พาเธอมาส่งที่บ้าน และถือโอกาสเข้ามาในบ้านด้วย เมื่อรู้ว่าหญิงสาวตั้งใจจะทำอาหารและเตรียมของให้ลูกค้าสำหรับพรุ่งนี้ต่อเลย“คุณกลับไปที่บ้านเถอะ ดึกแล้ว ไม่ต้องช่วยหรอก ฉันทำได้” แม่ค้าสาวพูดออกมาด้วยความเกรงใจ“ผมตั้งใจแล้วว่าจะช่วยคุณ วันนี้ผมทำให้คุณวุ่นวายทั้งวัน ดังนั้นมันเป็นสิ่งที่ผมจะต้องทำเพื่อตอบแทน”“แต่คุณจะไม่ได้นอน” หญิงสาวเตือน“อย่าห่วงผมมากกว่าห่วงตัวเอง ถ้าคุณทำคนเดียว คุณนั่นแหละที่จะไม่ได้นอน ให้ผมช่วยเถอะ บางทีอาจจะทำให้คุณทำงานได้เร็วขึ้น” เขาเสนอตัวอีกครั้ง หญิงสาวเลยยินยอมในที่สุดเพชรพันปีเอาเสื้อผ้าของพี่ชายมาให้เขาเปลี่ยน เพราะมันจะช่วยให้ธามสบายตัวกว่าชุดที่เขาใส่อยู่ตอนนี้แน่ๆ ชุดทักซิโดที่สวมอยู่มันคงสร้างความอึดอัดให้บ้างไม่มากก็น้อย“ขอบใจ ผมกำลังจะถามอยู่พอดีว่ามีเสื้อผ้าให้เปลี่ยนไหม”“พี่ชายของฉันตัวเตี้ยกว่าคุณนิดหน่อย แต่หุ่นไม่ต่างกันมาก คุณคงใส่ชุดของเขาได้ ถ้าอยากจะอาบน้ำห้องน้ำข้างล่างมีนะ เครื่องใช้สำหรับอาบน้ำมีครบ” หญิงสาวบอกและเดินขึ้นไปชั้นบน อีกพักใหญ่ๆ เธอก็กลับลงมาอีกครั้งด้วยชุดอยู่บ้านธรรมดา เสื้อยืด กางเกงขาสั้น และผมก็รวบตึงไว้ที่ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ธามยิ้มเมื่อเห็นภาพตรงหน้า“รู้ไหมว่า ผมชอบคุณแต่งตัวแบบนี้มากกว่าแต่งชุดหรูหราเมื่อตอนค่ำเสียอีก”“ทำไม เมื่อตอนหัวค่ำไม่สวยเหรอ”“สวย สวยมาก สวยเสียจนไม่คิดว่าจะเห็นผู้หญิงคนไหนสวยได้แบบที่คุณสวย แต่ว่ามันดูไม่เป็นธรรมชาติ ผมชอบคุณตอนที่ไม่ต้องแต่งอะไรมากมายมากกว่า เวลามองแล้วสบายตาสบายใจ”เพชรพันปีมองเขาด้วยความแปลกใจ ก่อนจะยกผักที่ล้างแล้วมาวางไว้ที่โต๊ะ พร้อมทั้งเตรียมลงมือหั่น ส่วนธามก็เป็นลูกมือเธออีกที“ฉันคิดว่าคุณชอบเวลาผู้หญิงแต่งตัวจัดเต็มเสียอีก”“อาจเป็นเพราะผมอยู่ในวงการและเห็นคนแต่งตัวสวยบ่อยไปด้วยมั้ง ผมเลยมองว่ามันสวยแค่ชั่วครู่ชั่วคราวเท่านั้น มองแป๊บเดียวก็เบื่อ แต่ความเป็นธรรมชาติมองไปนานแค่ไหนมันก็ไม่เบื่อ อย่างคุณ หน้าคุณมองแต่ละมุมก็จะต่างกันไป เช่นบางมุมก็สวย บางมุมน่ารักดี บางมุมก็เหนียงออก”“ฉันจะไม่เถียงกับคุณ เอาเป็นว่าเรามาร่วมมือกันทำงานให้มันสำเร็จลุล่วงกันเถอะ” แม่ค้าสาวหุบยิ้มแทบไม่ทันธามพยักหน้ารับและตั้งใจหั่นผักเต็มที่หลังจากที่เธอพูดจบเพชรพันปีค่อยๆ คลี่ผ้าห่มคลุมร่างของคนตัวใหญ่ที่นอนหลับอยู่บนโซฟารับแขกอย่างเบามือ ธามหลับไปในช่วงตีสามหลังจากที่ช่วยเธอล้าง หั่น แยกประเภทของผักเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้จะเก้ๆ กังๆ ทำอะไรขัดหูขัดตาอยู่บ้างแต่ความพยายามและความตั้งใจของเขาทำให้เธอชื่นชมมากกว่าที่จะเบื่อหน่าย หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาติดผนัง ตอนนี้ปาเข้าไปตีสี่แล้ว เธอเองก็ต้องการพักเหมือนกันเพชรพันปีตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาเจ็ดโมงเช้า หญิงสาวล้างหน้าแปรงฟัน และไม่ลืมหยิบแปรงสีฟันที่อยู่ในกล่องมาให้เขาด้วยหนึ่งชุด ก่อนจะลงมาข้างล่างเมื่อลงมาเธอก็พบว่าธามยังคงนอนหลับอยู่ที่เดิม หญิงสาวจึงเลี่ยงเข้ามาทำงานในครัวต่อเงียบๆ วันนี้ไม่มีอะไรมาก เป็นอกไก่ผัดพริกฉงชิ่งและแกงเลียงกุ้งสด ของหวานก็เป็นผลไม้ตามฤดูกาลธามตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงดังจากครัว เขาเหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เก้าโมงเช้าแล้ว นักแสดงหนุ่มบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะก้มลงมามองผ้าห่มที่อยู่บนตัวเมื่อนึกว่าใครเอามาให้ชายหนุ่มก็ยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ ที่โต๊ะเล็กๆ ตรงหน้าก็มีแปรงสีฟันพร้อมยาสีฟันวางไว้ให้ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอทำให้นั้น มันแสดงถึงความใส่ใจคนรอบข้าง ช่างน่าประทับใจ“ตื่นแล้วเหรอ” เพชรพันปีเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในห้องครัว“อือ มีอะไรให้ช่วยไหม”“เหลือแค่จัดของเท่านั้น ไม่มีอะไรมากหรอก หิวไหม ฉันทำออมเล็ตไว้นะ แล้วก็มีขนมปัง ถ้าอยากกินร้อนๆ ก็เอาเข้าเครื่องปิ้งเลย แต่ถ้าอยากกินข้าวเช้า วันนี้มีไก่ผัดพริกฉงชิ่งกับแกงเลียงกุ้งสด” หญิงสาวแนะนำสิ่งที่เธอพูดออกมานั้นทำให้นักแสดงหนุ่มรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เพราะนอกจากพ่อและน้ำนิ่งแล้ว คนที่เอาใจใส่เขาอย่างจริงใจก็มีเพชรพันปีคนนี้นี่แหละจริงอยู่ที่การเป็นนักแสดงมีคนเอาอกเอาใจมากมาย แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความจริงใจจากคนพวกนั้นเลย มันช่างต่างกันกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ เพชรพันปีอาจจะพูดจาไม่เพราะ โวยวาย และปากไว แต่ทุกอย่างที่เธอทำล้วนมาจากใจทั้งสิ้น“ออมเล็ตอร่อยจัง ไปหัดมาจากไหน” ชายหนุ่มหาเรื่องคุย“ก็ดูตามยูทูบ จากนั้นก็ลองทำ แล้วก็ปรับรสชาติให้ถูกปากตัวเอง”“เก่ง ขนมปังนี่ก็รสชาติไม่เหมือนที่เคยกินเลย”“ขนมปังมันฝรั่งกับฟักทองน่ะ ฉันไปเรียนทำขนมปังมา จากนั้นก็ลองผิดลองถูกไปเรื่อย อันนี้เป็นมันฝรั่งผสมกับฟักทอง พี่ชายฉันชอบ”“คุณเอาเวลาที่ไหนไปทำ”“ก็แค่เตรียมของจากนั้นก็โยนใส่เครื่องทำขนมปัง ฉันจับฉลากได้มาตอนงานกาชาด มันคุ้มนะ” หญิงสาวอธิบาย“ใครได้ฉันไปเป็นภรรยาโชคดีที่สุด คุณว่าไหม”“ถ้าเรื่องทำอาหารก็โชคดี แต่เรื่องอื่นไม่แน่ใจ เพราะเขาอาจจะเฉาตายเพราะปากของคุณ”“ฉันไม่ควรถามคุณเลย ถามทีไรคำตอบตอนท้ายฉันดูแย่ทุกที รีบๆ กินซะ แล้วจะได้กลับบ้านเสียที”“ไล่เหรอ”“ใช่ไง พูดจาไม่เข้าหู” หญิงสาวประชด“ยังไม่กลับ ผมต้องส่งของกับคุณก่อน ตอนนี้เวลาไปส่งของคนอยากเจอหน้าผมทั้งนั้น ไม่ค่อยมีใครอยากเจอหน้าคุณ” ธามย้อน เพราะช่วงที่ไปส่งอาหารปิ่นโตกับเธอ ลูกค้าส่วนใหญ่ชอบทั้งนั้น“หลงตัวเอง คุณไม่ควรหลงตัวเองให้มากนะ”“ก็มันน่าหลง”“แหวะ”“คุณจะหลงผมไหมล่ะ ถ้าหลง ผมจะได้เลิกหลงตัวเอง” ธามพูดทีเล่นทีจริง แต่คำพูดนั้นทำเอาคนฟังเริ่มไปต่อไม่ถูก เพราะทั้งเขินทั้งอาย“อย่ามาพูดบ้าๆ กินๆ เข้าไปเถอะ” หญิงสาวตัดบท และหันกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อเพื่อข่มความอาย“ขอข้าวเช้าต่ออีกรอบ คุณทำน่ากินไปหมด ดังนั้นผมต้องชิมทุกอย่าง” นักแสดงหนุ่มบอกและจัดการบริการตัวเองเสร็จสรรพ เพชรพันปียิ้มและหันมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อเงียบๆ -------------------------------------------------------------------------------------โหลด (ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ) มาอ่านเพลินๆเลยค่ะ กดข้างล่างนี่เลย ???? https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTEzMTI4Ijt9สำหรับท่านใดอยากได้แบบรูปเล่ม สามารถติดต่อได้ที่????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์????Line :tawan9645 มี @ นำหน้าด้วยนะคะช่วงนี้ไวรัสระบาดดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ ทานร้อนช้อนใครช้อนมัน ล้างมือบ่อยๆ ใส่หน้ากากอนามัยเวลาออกไปข้างนอก ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ถ้าเครียด แวะมาอ่านนิยายของไรท์ได้ค่ะ ????
เมนูพบรักวันนี้ ไก่ฉงชิ่ง ค่ะ
error loaded

พิมพ์คำอธิบายที่นี่

error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15.....ออกงานคู่กัน (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15.....ออกงานคู่กัน (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้